എന്തുകൊണ്ടാണത്?”
സാം ചോദിച്ചു.
സ്വാമിജിയുടെ മുഖത്ത് അപ്പോൾ നേരിയൊരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. അദ്ദേഹം തറയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് സാമിനടുത്തേക്ക് വന്നു.
“അതിന് കാരണം അവളുടെ ജന്മനക്ഷത്രമാണ് സാം. ജനിച്ച അന്ന് മുതൽ ഈ സമൂഹം അവളെ അശുദ്ധിയെന്ന് മുദ്രകുത്തി മാറ്റിനിർത്തിയത് അവളുടെ ഗ്രഹനിലയിലെ ചില പ്രത്യേകതകൾ കൊണ്ടാണ്. അവൾ ജനിച്ചത് ‘അസുരഗണ’ത്തിലാണ്.”
സാമിന് അത് പൂർണ്ണമായും മനസ്സിലായില്ല. അവൻ സംശയത്തോടെ സ്വാമിജിയെ നോക്കി.
“ദേവഗണം, മനുഷ്യഗണം, അസുരഗണം… ഇതിൽ നീ കുടിച്ച ഗന്ധർവ്വതീർത്ഥത്തിന്റെ ആകർഷണം ദേവഗണത്തിൽപ്പെട്ടവരിലും മനുഷ്യഗണത്തിൽപ്പെട്ടവരിലും വളരെ വേഗം പ്രവർത്തിക്കും. അവർ നിന്നിലേക്ക് അന്ധമായി ആകർഷിക്കപ്പെടും.
എന്നാൽ അസുരഗണം അങ്ങനെയല്ല. വല്ലാത്തൊരു തീക്ഷ്ണതയും പോരാട്ടവീര്യവുമുള്ളവരാണവർ. ഗന്ധർവ്വന്റെ മായാവലയങ്ങളിൽ അവർ അത്രയെളുപ്പം വീഴില്ല. നിന്റെ ഉള്ളിലെ ഗന്ധർവ്വ ഊർജ്ജം അവളെ ആകർഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, അവളുടെ ഉള്ളിലെ അസുരഗണം അതിനെ ശക്തമായി പ്രതിരോധിക്കുകയാണ്.
ആ വലിയ ഘർഷണമാണ് അവൾക്ക് നിന്നോടുള്ള അകാരണമായ ദേഷ്യമായി പുറത്തുവരുന്നത്.”
സ്വാമിജി പെട്ടെന്ന് വല്ലാതെ ഗൗരവവാനായി. ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി അദ്ദേഹം തുടർന്നു:
“പക്ഷേ സാം, ഇതിലൊരു വലിയ രഹസ്യമുണ്ട്. ഗന്ധർവ്വനും അസുരനും പ്രകൃതിയിലെ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ധ്രുവങ്ങളാണ്—തീയും വെള്ളവും പോലെ. അവർ തമ്മിൽ എപ്പോഴും പോരാട്ടമായിരിക്കും.
എന്നാൽ… ഒരിക്കൽ അവർ തങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ യഥാർത്ഥ സ്നേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ഒന്നാകാൻ തീരുമാനിച്ചാൽ, ഒരു ഗന്ധർവ്വനും അസുരകന്യകയും ഒരു ജോടിയായി മാറിയാൽ…
പിന്നെ ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൽ അവരെ തോൽപ്പിക്കാൻ ഒരു ശക്തിക്കും കഴിയില്ല! വരാനിരിക്കുന്ന വലിയ വിപത്തുകളെ നേരിടാൻ ആ അജയ്യമായ കൂട്ടുകെട്ടിന് മാത്രമേ കഴിയൂ.”
“എന്നാൽ…” സ്വാമിജി സാമിന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു, “അത് ഒട്ടും എളുപ്പമല്ല സാം.
.
അവളുടെ ഉള്ളിലെ തെറ്റിദ്ധാരണകളുടെയും ദേഷ്യത്തിന്റെയും മഞ്ഞുമല ഉരുക്കി അവളെ നിനക്കൊപ്പം ചേർത്തുപിടിക്കുക എന്നത്, നീ എടുത്ത 41 ദിവസത്തെ വ്രതത്തേക്കാൾ വലിയൊരു കടമ്പയാണ്.”
സ്വാമിജിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് സാം തറഞ്ഞുനിന്നു. വിപഞ്ചികയുമായുള്ള തന്റെ ബന്ധം വെറുമൊരു ആകർഷണമല്ലെന്നും,
പ്രകൃതി തന്നെ നിശ്ചയിച്ചുറപ്പിച്ച വലിയൊരു നിയോഗമാണെന്നും അവന് അപ്പോൾ മനസ്സിലായി.
ആ ഇരുളടഞ്ഞ കാവിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ,…
സാമിന്റെ മനസ്സിലെ ആശയക്കുഴപ്പങ്ങളെല്ലാം മാറിയിരുന്നു.
ഉത്സവത്തിന്റെ കൊടിയിറങ്ങിയതോടെ തറവാട്ടിലെ ബഹളങ്ങളും അവസാനിച്ചു.
അവധിക്കാലം കഴിഞ്ഞ് അച്ഛനും ശ്രേയയുമെല്ലാം നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലായിരുന്നു.
ശാരിക വലിയമ്മയും സമിനി അമ്മായിയുമെല്ലാം നേരത്തെ തന്നെ യാത്ര പറഞ്ഞു പോയിക്കഴിഞ്ഞു..
കാറിലേക്ക് കയറുന്നതിന് മുൻപ് ശ്രേയ സാമിനെ ഇറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
“ചേട്ടൻ ഇടയ്ക്കൊക്കെ അങ്ങോട്ട് വരണം കേട്ടോ,” അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ച് യാത്രയാക്കുമ്പോൾ സാമിനും വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യത തോന്നി.
വാഹനത്തിന്റെ ശബ്ദം അകന്നകന്നു പോയപ്പോൾ, ആ വലിയ നാലുകെട്ടിൽ സാമും മുത്തശ്ശനും മുത്തശ്ശിയും മാത്രമായി ചുരുങ്ങി.
നഗരത്തിലെ ജീവിതം പൂർണ്ണമായും ഉപേക്ഷിച്ച് ആ ഗ്രാമത്തിൽ ഒരു പുതിയ ജീവിതം തുടങ്ങുകയാണെന്ന യാഥാർത്ഥ്യം സാം പൂർണ്ണമായും ഉൾക്കൊണ്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
കുളക്കടവിലെ വെളിപ്പെടുത്തൽ
അന്ന് വൈകുന്നേരം അമ്പലമുറ്റത്ത് അധികം തിരക്കില്ലായിരുന്നു.
ദീപാരാധന കഴിഞ്ഞ് ചുറ്റുവിളക്കുകളിൽ എണ്ണ പകർന്നു മടങ്ങുകയായിരുന്ന വിപഞ്ചികയെ സാം അമ്പലക്കുളത്തിന് സമീപത്തുവെച്ച് തടഞ്ഞു നിർത്തി.
അവനെ കണ്ടതും അവളുടെ മുഖത്ത് വീണ്ടും ദേഷ്യം നിറഞ്ഞു. അവൾ തിരിഞ്ഞുനടക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതിന് മുൻപേ സാം സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.
“വിപഞ്ചിക… ദയവായി ഞാൻ പറയുന്നതൊന്ന് കേൾക്ക്. അന്ന് രാത്രി ഇരുട്ടിൽ നിന്നോട് അപമര്യാദയായി പെരുമാറിയത് ഞാനല്ല. എന്നെ നീ വിശ്വസിക്കണം,” സാം അപേക്ഷിക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.