“അശുദ്ധി… അനാഥ… തറവാട്ടിലെ കാരണവരെ മയക്കാൻ നടക്കുന്നവൾ…”
യാതൊരു തെറ്റും ചെയ്യാതെ താൻ എന്തിനാണ് ഈ അപമാനങ്ങളെല്ലാം സഹിക്കുന്നത്?
അവളുടെ ഉള്ളിലെ കോപം മുഴുവൻ സാമിനോടായിരുന്നു…
എന്തിനായിരുന്നു അവൻ വീണ്ടും എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നത്?..
ഇരുട്ടിൽ തന്നെ ആക്രമിക്കാൻ വന്നത് മറ്റാരോ ആണെന്ന അവന്റെ ന്യായീകരണം കേൾക്കാൻ അവൾക്ക് യാതൊരു താല്പര്യവുമില്ലായിരുന്നു.
അവൻ കാരണം മാത്രമാണ് ഇന്ന് എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് തനിക്ക് ആ വലിയ നിന്ദ കേൾക്കേണ്ടി വന്നത്.
“ഞാനാണോ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയത്? അല്ലല്ലോ… അവൻ
തന്നെയല്ലേ എന്റെ വഴിയിൽ വന്ന് നിന്നത്? എന്നിട്ടും കുറ്റം മുഴുവൻ എനിക്ക്!”
അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ തന്നോട് തന്നെ ചോദിച്ചു.
അവളറിയാതെ അവളുടെ കൈകൾ ചുരുട്ടിമുറുക്കി.
സാമിന്റെ ആ വരവ് തന്നെ സഹായിക്കാനാണെങ്കിലും ശരി, അവൻ കാണിക്കുന്ന ആ വലിയ മനസ്സും സഹതാപവുമെല്ലാം തന്റെ ജീവിതം കൂടുതൽ ദുസ്സഹമാക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്.
വലിയ തറവാട്ടിലെ കാരണവർക്ക് ഈ അനാഥയോട് സംസാരിച്ച് പുണ്യം നേടാനായിരിക്കും, പക്ഷേ അതിന്റെ പേരിൽ ആ മുത്തശ്ശിയുടെ വായ്ത്താരി കേൾക്കാൻ തനിക്ക് മനസ്സില്ല.
ഇന്നലെ രാത്രി ഇരുട്ടിൽ ആരോ തന്നെ കടന്നുപിടിച്ചപ്പോഴും, ഇന്ന് അമ്പലക്കുളത്തിന്റെ പടവുകളിൽ വെച്ച് യാതൊരു കാരണവുമില്ലാതെ അവൻ സംസാരിക്കാൻ വന്നപ്പോഴും തെറ്റ് മുഴുവൻ തന്റെ തലയിലായി.
സമൂഹം എപ്പോഴും അങ്ങനെയാണ്. കുറ്റം എപ്പോഴും പെണ്ണിന്റെയും, അതിൽത്തന്നെ ജനിച്ച നാൾ മുതൽ ഭാഗ്യമില്ലാത്തവളെന്ന് മുദ്രകുത്തപ്പെട്ട തന്റെയുമാണ്.
അതെല്ലാം ആ നഗരത്തിൽ നിന്ന് വന്ന അഹങ്കാരിക്ക് എങ്ങനെ മനസ്സിലാകാനാണ്?
അവനൊരു വ്രതം നോറ്റെന്ന് കരുതി ഈ നാട്ടിലെ എല്ലാവരും അവനെ ദൈവത്തെപ്പോലെ കാണുമായിരിക്കും, എന്നാൽ തനിക്കവൻ വെറുമൊരു ശല്യം മാത്രമാണ്.
“ഇനി അവൻ എന്റെ നിഴലിൽ പോലും വരരുത്. അവന്റെ ഒരു ന്യായീകരണവും എനിക്ക് കേൾക്കേണ്ട. എന്റെ വഴിക്ക് വരാതിരിക്കുക എന്നത് മാത്രമാണ് അവന് എന്നോട് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സഹായം,” സ്വന്തം കണ്ണുനീർ അമർത്തിത്തുടച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു.
യാതൊരു തെറ്റുമില്ലാതെ കേൾക്കേണ്ടി വന്ന ആ വലിയ അപമാനം അവളുടെ ഉള്ളിലെ അസുരഗണത്തെ കൂടുതൽ വാശിയുള്ളവളാക്കി മാറ്റുകയായിരുന്നു.
അവന്റെ ന്യായീകരണങ്ങൾക്കോ മുന്നിൽ ഒരു കാരണവശാലും താൻ കീഴടങ്ങില്ലെന്ന് അവൾ തീരുമാനിച്ചു.
ഇരുളടഞ്ഞ ആ ചെറിയ മുറിയിൽ, സാമിനോടുള്ള കടുത്ത വെറുപ്പും ദേഷ്യവും അവളെ കൂടുതൽ കഠിനഹൃദയയാക്കി മാറ്റുകയായിരുന്നു.
രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ തറവാട്ടിലെ തന്റെ മുറിയിലെ ജനലരികിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുകയായിരുന്നു സാം.
പുറത്ത് നിലാവുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അവന്റെ മനസ്സിൽ കടുത്ത അന്ധകാരമായിരുന്നു.
അമ്പലമുറ്റത്ത് വെച്ച് മുഖം പൊത്തിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഓടിമറഞ്ഞ വിപഞ്ചികയുടെ രൂപം അവന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നും മായുന്നില്ല.
ഒപ്പം മുത്തശ്ശി അവളെ വിളിച്ച ആ അധിക്ഷേപ വാക്കുകളും ഒരു തീപ്പൊള്ളൽ പോലെ അവന്റെ ഉള്ളിൽ കിടന്നു നീറി.
തന്റെ ഇരു കൈകളിലേക്കും അവൻ നോക്കി. അമാനുഷികരായ ഇരുണ്ട ശക്തികളെയും ദുർമന്ത്രവാദികളെയും വെറും കൈകൊണ്ടും ഇച്ഛാശക്തികൊണ്ടും തോൽപ്പിച്ച കൈകളാണവ.
നാൽപ്പത്തിയൊന്ന് ദിവസത്തെ കഠിന വ്രതം നോറ്റ് പ്രകൃതിയുടെ വലിയ പരീക്ഷണങ്ങളെപ്പോലും അതിജീവിച്ചവൻ.
ഈ ഗ്രാമത്തിന്റെയും തറവാടിന്റെയും യഥാർത്ഥ ‘കാവൽക്കാരൻ’ ആണെന്ന് സ്വാമിജി പറഞ്ഞ അതേ സാം! എന്നാൽ യാതൊരു തെറ്റും ചെയ്യാത്ത, അനാഥയായ ഒരു പെൺകുട്ടിയെ സ്വന്തം മുത്തശ്ശിയുടെ അപമാനങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കാൻ തനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്ന വലിയ കുറ്റബോധം അവനെ വല്ലാതെ വേട്ടയാടി.
“എന്ത് കാവൽക്കാരനാണ് ഞാൻ?” സാം തന്നോട് തന്നെ ചോദിച്ചു. “ഈ നാടിനെ മുഴുവൻ അദൃശ്യശക്തികളിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞേക്കാം, പക്ഷേ അപ്പോഴും ഈ സമൂഹത്തിന്റെ മുൻവിധികളിൽ നിന്നും ക്രൂരതകളിൽ നിന്നും അവളെ സംരക്ഷിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ലല്ലോ.”