“അവർ തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു…” ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി സ്വാമിജി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ഇത്രയും കാലം കാവിനുപുറത്ത് നിന്നിരുന്ന ആ ദുർമന്ത്രവാദിയുടെ കണ്ണുകൾ ഇപ്പോൾ കാവിനുള്ളിലേക്ക് എത്തിയിരിക്കുന്നു. നിന്റെ ഏകാഗ്രത നഷ്ടപ്പെടുന്ന ആ ഒരു നിമിഷത്തിനായി അവർ കാത്തിരിക്കുകയാണ് സാം.
അവൻ തനിച്ചല്ല, ഈ മണ്ണിന്റെ ഓരോ മുക്കും മൂലയും അറിയാവുന്ന മറ്റാരോ അവനൊപ്പമുണ്ട്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും സാമിന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ കടന്നുപോയി. തന്നെ കാത്തിരിക്കുന്ന വലിയ വിപത്തിനെക്കുറിച്ച് അവന് വ്യക്തമായി.
ഉള്ളിലെ കുറ്റബോധവും ചിന്തകളും മാറ്റിവെച്ച്, വല്ലാത്തൊരു വാശിയോടെ തന്റെ വടിയെടുത്ത് പൂർണ്ണമായ ശ്രദ്ധയോടെ അവൻ വീണ്ടും കളരിയുടെ നടുവിലേക്ക് ചുവടുവെച്ചു. ആ രാത്രിയിൽ സാം ഒരു പുതിയ പോരാളിയായി മാറുകയായിരുന്നു.
പരിശീലനം തുടങ്ങി ഇരുപത്തൊന്ന് ദിവസങ്ങൾ പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. ആ മൂന്നാഴ്ചകൾ സാമിനെ ശാരീരികമായും മാനസികമായും പൂർണ്ണമായും മാറ്റിമറിച്ചിരുന്നു.
നഗരത്തിൽ ജനിച്ചുവളർന്ന ആ പഴയ യുവാവ് ഇപ്പോൾ മരിച്ചിരിക്കുന്നു. പകരം, കാൽപ്പെരുമാറ്റം പോലുമില്ലാതെ കാറ്റിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാൻ പഠിച്ച, ഏകാഗ്രതയുടെ ആൾരൂപമായ ഒരു പോരാളി അവനിൽ ജനിച്ചിരുന്നു.
അന്ന് പുലർച്ചെയാണ് സ്വാമിജി അവന് ആദ്യത്തെ വലിയ ദൗത്യം നൽകിയത്.
“സാം, നമ്മുടെ ഈ കാവിൽ നിന്ന് കാതങ്ങൾ അകലെ, ഘോരവനത്തിനുള്ളിൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട നിലയിൽ നീലിയുടെ ഒരു കാവുണ്ട്,” സ്വാമിജി പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
“അവിടെയൊരു കൽവിളക്കുണ്ട്. ഇന്നത്തെ അസ്തമയത്തിന് മുൻപ് നീ ഒറ്റയ്ക്ക് അവിടെയെത്തി ആ വിളക്ക് തെളിയിക്കണം. നിന്റെ പരിശീലനത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ യഥാർത്ഥ പരീക്ഷണമാണിത്.
കാട് നിന്നെ പലതും പരീക്ഷിച്ചേക്കാം, ഓർക്കുക… പ്രകൃതിയോട്
പൊരുതാനല്ല, അതിനെ അറിഞ്ഞ് അതിജീവിക്കാനാണ് നീ പഠിച്ചത്.”
സൂര്യപ്രകാശം പോലും കടക്കാത്ത കൊടുംകാട്ടിലൂടെയായിരുന്നു സാമിന്റെ യാത്ര.
ആകാശം മുട്ടിനിൽക്കുന്ന വലിയ വന്മരങ്ങളും, വഴിമുടക്കി കിടക്കുന്ന ഭീമൻ വള്ളിപ്പടർപ്പുകളും നിറഞ്ഞ ദുർഘടമായ പാത.
ഉണങ്ങിയ ഇലകളിൽ ചവിട്ടുമ്പോൾ കേൾക്കുന്ന ശബ്ദവും ഇടയ്ക്ക് ചില കാട്ടുപക്ഷികളുടെ കരച്ചിലും മാത്രമാണ് ആ വലിയ കാട്ടിലെ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചിരുന്നത്.
ഓരോ ചുവടുവെക്കുമ്പോഴും സ്വാമിജി പഠിപ്പിച്ച പാഠങ്ങൾ സാമിന്റെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നു.
പെട്ടെന്നാണ് സാമിന്റെ കാലുകൾ നിലത്തുറച്ചത്. മുന്നിലെ കരിയിലകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് വലിയൊരു അനക്കം.
പെട്ടെന്ന് ഒരു കൂറ്റൻ രാജവെമ്പാല പത്തിവിടർത്തി അവന് നേരെ ചീറ്റിക്കൊണ്ട് ഉയർന്നുനിന്നു.
അതിന്റെ കണ്ണുകളിലെ രൗദ്രഭാവം ആരെയും ഭയപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു. പഴയ സാമായിരുന്നെങ്കിൽ ഭയം കൊണ്ട് അവിടെത്തന്നെ മരവിച്ചുപോകുമായിരുന്നു.
എന്നാൽ സാമിന്റെ മനസ്സ് ഇപ്പോൾ അങ്ങേയറ്റം ശാന്തമാണ്. മൃഗങ്ങളുടെ ആക്രമണങ്ങളെ നേരിടാനുള്ള കളരിയിലെ പ്രത്യേക ചുവടുകൾ അവൻ ഓർത്തെടുത്തു. സർപ്പത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി, ശ്വാസഗതി പൂർണ്ണമായും നിയന്ത്രിച്ച്, വളരെ സാവധാനം ഒരു പ്രത്യേക താളത്തിൽ അവൻ പിന്നിലേക്ക് ചുവടുവെച്ചു.
ഒട്ടും ഭയമില്ലാതെയുള്ള സാമിന്റെ ആ നിൽപ്പ് കണ്ട സർപ്പം, അവനിൽ നിന്ന് തനിക്കൊരു ഭീഷണിയുമില്ലെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് പതുക്കെ കാട്ടിലേക്ക് തന്നെ ഇഴഞ്ഞുമാറി.
യാത്ര തുടർന്നു.
അസ്തമയത്തോട് അടുക്കുംതോറും കാട് കൂടുതൽ ഇരുണ്ടുതുടങ്ങി.
പെട്ടെന്നാണ് ഭൂമി കുലുങ്ങുന്നതുപോലൊരു വലിയ ശബ്ദം സാം കേട്ടത്.
മരച്ചില്ലകൾ ഒടിയുന്ന വലിയ ശബ്ദത്തോടെ കാട്ടാനകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു
കൊമ്പൻ അവന് നേരെ പാഞ്ഞുവന്നു.
രക്ഷപ്പെടാൻ യാതൊരു വഴിയുമില്ല.
ആനയുടെ ചിഹ്നംവിളി കാട്ടിലാകെ മുഴങ്ങി.
ഒരു നിമിഷം സാം പകച്ചുപോയെങ്കിലും സമചിത്തത കൈവിട്ടില്ല.
ആനയുടെ കാഴ്ച്ചയേക്കാൾ അതിനെ ഭയപ്പെടുത്താൻ കഴിയുക അഗ്നിക്കാണെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു.