എങ്കിലും അവന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ഒരു കോണിൽ അവൾക്കായി വലിയൊരു പ്രതീക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു.
വലിയൊരു ആൾക്കൂട്ടത്തിന് നടുവിലും സാം അന്ന് വലിയൊരു ഏകാന്തത അനുഭവിച്ചു. അങ്ങ് ദൂരെ, അമ്പലമുറ്റത്തെ അടഞ്ഞ വാതിലിന് പിന്നിൽ തന്റെ ജീവന്റെ പാതി സങ്കടപ്പെട്ട് ഇരിപ്പുണ്ടാകുമെന്ന ചിന്ത അവനെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ടൗണിൽ സാമിന്റെ കടയുടെ ഉദ്ഘാടന ബഹളങ്ങൾ നടക്കുമ്പോൾ, ഗ്രാമത്തിലെ അമ്പലമുറ്റം തികച്ചും ശാന്തമായിരുന്നു.
ഉച്ചപ്പൂജയ്ക്കുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾക്കായി അമ്പലക്കിണറ്റിൽ നിന്നും വെള്ളം കോരുകയായിരുന്നു വിപഞ്ചിക.
അവളുടെ കൈകൾ യന്ത്രം കണക്കെ പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, അവളുടെ മനസ്സ് അവിടെയൊന്നുമായിരുന്നില്ല.
അത് കിലോമീറ്ററുകൾക്കപ്പുറം ടൗണിലെ ആ പുതിയ കടയിലായിരുന്നു.
ഇന്ന് അവന്റെ കടയുടെ ഉദ്ഘാടനമാണെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.
രാവിലെ വലിയ തറവാട്ടിൽ നിന്നും അച്ഛനും ശ്രേയയുമെല്ലാം സന്തോഷത്തോടെ ടൗണിലേക്ക് പോകുന്നത് അവൾ ദൂരെനിന്നും കണ്ടിരുന്നു.
താനും അവിടെ ഉണ്ടാകണമെന്ന് അവൻ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമോ?
ആ ചിന്ത വന്നയുടനെ അവൾ തല കുടഞ്ഞു. ഇല്ല,
ഒരിക്കലുമില്ല. അവനെ അത്രമാത്രം വെറുപ്പിച്ചല്ലേ താൻ ആ വാതിലടച്ചത്!
കുറ്റബോധത്തിന്റെ കനലുകൾ
കിണറ്റിൻ കരയിലെ കൽത്തറയിൽ അവൾ തളർന്നിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിലെ സംഭവങ്ങൾ ഒരു ചലച്ചിത്രം പോലെ അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.
ഇരുട്ടിൽ തന്നെ കടന്നുപിടിച്ച സുദേവിനെ, സാമാണ് തന്നെ അപമാനിക്കാൻ ശ്രമിച്ചതെന്ന് കരുതി താൻ എത്ര ക്രൂരമായാണ് ശകാരിച്ചത്!
പിന്നീട് അവൻ സത്യം പറയാൻ വന്നപ്പോഴും കേൾക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. ഒടുവിൽ പാതിരാത്രിയിൽ ഒരു കാവൽക്കാരനെപ്പോലെ വന്ന് തന്റെ മാനവും ജീവനും അവൻ രക്ഷിച്ചപ്പോൾ, ഒരു നന്ദി പോലും പറയാതെ താൻ മുഖത്തടിച്ചതുപോലെ വാതിലടച്ചു.
“എത്ര വലിയ മനസ്സാണ് അവന്റേത്… എന്നിട്ടും ഞാനവനെ എത്രമാത്രം വേദനിപ്പിച്ചു,”
വിപഞ്ചികയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
തനിക്ക് നേരെ ഉയർന്ന അപമാനങ്ങളെല്ലാം യാതൊരു പരാതിയുമില്ലാതെ ഏറ്റുവാങ്ങിയ സാമിന്റെ ആ മുഖം ഓർക്കുമ്പോൾ അവളുടെ നെഞ്ചിൽ വലിയൊരു ഭാരം തോന്നി.
തന്നെ ഈ ഗ്രാമത്തിൽ ആരും ഇത്രത്തോളം സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല എന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.
അസുരഗർവ്വവും അലിയുന്ന മനസ്സും
ടൗണിലെ കടയിലെ തിരക്കുകളെക്കുറിച്ച് അവൾ വെറുതെ ചിന്തിച്ചുനോക്കി. സാം എത്ര സുന്ദരനായാണോ ഇന്ന് അവിടെ നിൽക്കുന്നത്? സാമിന് ചുറ്റും എപ്പോഴും പെൺകുട്ടികളാണ്.
ടൗണിലെ വലിയ വീട്ടിലെ കുട്ടികളൊക്കെ അവനോട് സംസാരിക്കാനും ചിരിക്കാനും അവിടെയെത്തിയിട്ടുണ്ടാകും.
ആ ചിന്ത അവളുടെ ഉള്ളിൽ നേരിയൊരു അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടാക്കി. അത് അസൂയയാണോ അതോ തനിക്ക് അവകാശപ്പെട്ടതെന്തോ നഷ്ടപ്പെടുന്നതിന്റെ സങ്കടമാണോ എന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായില്ല.
ഇതുവരെ സാമിനെ അകറ്റിനിർത്തിയ അവളുടെ ഉള്ളിലെ വാശിയുള്ള ആ അസുരഗണം പതുക്കെ തോൽവി സമ്മതിക്കുകയായിരുന്നു.
സാമിന്റെ സാമീപ്യം അവൾ ഇപ്പോൾ വല്ലാതെ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട്.
പക്ഷേ സമൂഹത്തിന്റെ കുത്തുവാക്കുകളെ ഭയന്ന്, ആ സത്യം അവനോട് തുറന്നുപറയാൻ അവൾക്ക് ഇനിയും ധൈര്യം വന്നിട്ടില്ല.
ശ്രീകോവിലിന് മുന്നിലെ പ്രാർത്ഥന
നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ തുടച്ച് വെള്ളം നിറച്ച പാത്രവുമായി അവൾ ശ്രീകോവിലിന് മുന്നിലെത്തി.
തൊഴുതുനിൽക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ
അവളറിയാതെ അവനുവേണ്ടി മന്ത്രിച്ചു.
“എനിക്ക് അവിടെ വരാൻ കഴിയില്ല സാം. അനാഥയായ ഞാൻ ആ വലിയ സന്തോഷങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു അപശകുനമായി മാറാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. പക്ഷേ ഞാൻ കാരണം നിങ്ങളുടെ മനസ്സ് ഒരുപാട് വേദനിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അതിന് എനിക്ക് മാപ്പ് തരണം. നിങ്ങളുടെ പുതിയ തുടക്കം വലിയൊരു വിജയമാകട്ടെ…”
അവന്റെ കടയുടെ വിജയത്തിനായി സ്വന്തം സങ്കടങ്ങൾ ഉള്ളിലൊതുക്കി അവൾ പ്രാർത്ഥിക്കുകയായിരുന്നു.
ടൗണിലെ ആൾക്കൂട്ടത്തിന് നടുവിൽ സാം വിപഞ്ചികയെ ഓർത്ത് ഏകാന്തത അനുഭവിക്കുമ്പോൾ,