“മതി… നിർത്തൂ നിങ്ങളുടെ ഈ നാടകം!” വിപഞ്ചിക ഉറക്കെപ്പറഞ്ഞു. അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“അന്ന് രാത്രി എന്നെ രക്ഷിക്കാൻ വന്നതും, ഇപ്പോൾ വലിയ നല്ലവനായി സംസാരിക്കുന്നതുമെല്ലാം ഇതാണല്ലേ? എന്റെ മുന്നിൽ നല്ലവനാകാനും, മറ്റുള്ളവരെക്കൊണ്ട് എന്നെ അപമാനിക്കാനും വേണ്ടി നിങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയ പുതിയ സുഹൃത്താണോ ഇവൻ?”
“വിപഞ്ചികേ, നീ ഇവൻ പറയുന്നത് കേൾക്കരുത്… ഇതൊരു
ചതിയാണ്…”
സാം അവളെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചു.
“എനിക്കൊന്നും കേൾക്കേണ്ട!” അവൾ സാമിന്റെ വാക്കുകൾ മുഖത്തുനോക്കി നിരസിച്ചു. ”
“വലിയ തറവാട്ടിലെ കാരണവർക്ക് എന്ത് വൃത്തികേടും ചെയ്യാം. അതിന് കൂട്ടുനിൽക്കാൻ ഇതുപോലുള്ള കുറുക്കന്മാരും കാണും. പക്ഷേ എന്റെ അരികിൽ ഇനി നിങ്ങളാരും വരരുത്.”
സുദേവിനെ വിശ്വസിച്ച്, സാമിന് നേരെ വലിയൊരു വെറുപ്പ് സമ്മാനിച്ച് അവൾ വേഗത്തിൽ അവിടെനിന്നും നടന്നുപോയി.
തന്നെ ചതിച്ച സുദേവിനെ അടിച്ചുകൊല്ലാൻ സാമിന്റെ കൈകൾ തരിച്ചു. എന്നാൽ അവന്റെ ചതിയിൽ താൻ പൂർണ്ണമായും കുടുങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്ന് നിസ്സഹായതയോടെ സാം തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.
അമ്പലമുറ്റത്ത് നിന്നും വിപഞ്ചിക ദേഷ്യത്തോടെ നടന്നുപോയതിന് ശേഷം,
വളരെ നേരം സാം അവിടെത്തന്നെ തറഞ്ഞുനിന്നു.
ഇരുട്ട് വീണുതുടങ്ങിയ ആ അമ്പലപ്പറമ്പിൽ ഇപ്പോൾ അവൻ തികച്ചും ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു.
കാവിലെ കാറ്റിന് പോലും ഇപ്പോൾ അവനെ പരിഹസിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള ഒരു ശബ്ദമുണ്ടായിരുന്നു…
സ്വന്തം കഴിവില്ലായ്മയോർത്ത് സാമിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ചൂടുള്ള കണ്ണുനീർ ഒഴുകിയിറങ്ങി.
“എന്ത് കാവൽക്കാരനാണ് ഞാൻ?” സാം തന്നോട് തന്നെ ചോദിച്ചു. അവന്റെ ഉള്ളിലെ സങ്കടം ഒരു വലിയ തിരമാല പോലെ അലയടിച്ചു.
നാൽപ്പത്തിയൊന്ന് ദിവസത്തെ കഠിനവ്രതം കൊണ്ട് താൻ നേടിയെടുത്ത ശക്തികളെക്കുറിച്ച് ഓർത്ത് അവൻ വല്ലാതെ ലജ്ജിച്ചു.
അദൃശ്യശക്തികളെ നേരിടാനും, പ്രകൃതിയുടെ ചലനങ്ങൾ മുൻകൂട്ടി അറിയാനും തനിക്ക് കഴിഞ്ഞേക്കാം.
ടൗണിലെ വലിയ കടയിലെ ആൾക്കൂട്ടത്തെ മുഴുവൻ ഒറ്റനോട്ടം കൊണ്ട് സ്വാധീനിക്കാൻ പോന്ന ഗന്ധർവ്വ വശ്യതയും തനിക്കുണ്ടാകാം.
പക്ഷേ, താൻ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സ്നേഹിക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ കണ്ണിലെ ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീർ തുടയ്ക്കാൻ ഈ ശക്തികൾക്കൊന്നും കഴിയില്ലല്ലോ എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവനെ വല്ലാതെ തളർത്തി.
ഒറ്റയടിക്ക് സുദേവിന്റെ ജീവനെടുക്കാൻ തനിക്ക് കഴിയുമായിരുന്നു. പക്ഷേ, അതിന് മുൻപേ അവൻ തൊടുത്തുവിട്ട ആ വിഷലിപ്തമായ നുണകൾക്ക് മുന്നിൽ താൻ പൂർണ്ണമായും തോറ്റുപോയിരിക്കുന്നു.
വിപഞ്ചികയുടെ ആ അവസാനത്തെ നോട്ടം സാമിന്റെ നെഞ്ചിൽ വലിയൊരു വിള്ളൽ വീഴ്ത്തിയിരുന്നു. ആ
കണ്ണുകളിൽ തന്നോടുള്ള വെറുപ്പ് മാത്രമല്ല, വലിയൊരു സങ്കടവും ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് സാം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
“എന്തിനായിരുന്നു ഞാൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് പോയത്?” വലിയൊരു കുറ്റബോധം സാമിന്റെ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞു.
“അവൾ അനാഥയാണ്… ഈ ലോകത്ത് അവൾക്ക് അവൾ മാത്രമേയുള്ളൂ. ഈ സമൂഹത്തിന്റെ മുഴുവൻ കുത്തുവാക്കുകളും സഹിച്ച് ജീവിക്കുന്ന അവളുടെ മുന്നിലേക്ക് എന്റെ സ്നേഹവും സങ്കടവും പറയാൻ പോയതുകൊണ്ടല്ലേ അവൾക്ക് വീണ്ടും ഈ അപമാനം കേൾക്കേണ്ടി വന്നത്?”
സുദേവ് അവളെ അശുദ്ധിയെന്ന് വിളിച്ചപ്പോൾ, ഒരു നിമിഷം അവൾ എത്രമാത്രം തകർന്നുപോയിട്ടുണ്ടാകും!
അതെല്ലാം താൻ പറയിപ്പിച്ചതാണെന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയം എത്രത്തോളം വേദനിച്ചിട്ടുണ്ടാകും? താൻ കാരണമാണ് അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും വേദനിക്കുന്നതെന്ന ചിന്ത സാമിന്റെ ഹൃദയത്തെ ഒരു ഇരുമ്പുദണ്ഡ് കൊണ്ട് അടിക്കുന്നതുപോലെ വേദനിപ്പിച്ചു.
തന്റെ സ്നേഹം അവൾക്ക് വെറുമൊരു ശാപമായി മാറുകയാണോ എന്ന് സാം ഭയന്നു.
നിസ്സഹായനായ കാവൽക്കാരൻ
കാവിലെ മരച്ചുവട്ടിലെ തണുത്ത മണ്ണിലേക്ക് സാം ഇരുന്നു.
അദൃശ്യനായ ആ വലിയ ശത്രു തന്നെ ആക്രമിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നത് പുറത്തുനിന്നല്ല,