അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിന്നു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ കുളക്കടവിൽ നിന്ന് തനിക്ക് ലഭിച്ച ആ അപരിചിതമായ പാദരക്ഷയെക്കുറിച്ച് അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.
അവളുടെ
ഉള്ളിലെവിടെയോ സാമിനെ കേൾക്കാൻ ഒരുക്കമായിരുന്നു.
“നിന്നെ ആക്രമിക്കാൻ മറ്റാരോ അവിടെ പതിയിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു,” സാം തുടർന്നു.
“ആരോ ഒരാൾ നിന്നെ ആ ഇരുട്ടിലേക്ക് വലിച്ചിഴക്കുന്നത് കണ്ട് ഓടിവന്നതാണ് ഞാൻ. ഞാൻ അവനെ തള്ളിമാറ്റുമ്പോഴേക്കും അവൻ ആ ഇരുട്ടിന്റെ മറവിലൂടെ ഓടിമറഞ്ഞു.
താഴേക്ക് വീഴാൻ പോയ നിന്നെ പിടിച്ചുനിർത്താൻ ശ്രമിച്ചപ്പോഴാണ് നീ…”
ആ ഇരുട്ടിൽ മറ്റാരോ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന സാമിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും വിപഞ്ചിക ഒന്ന് ഞെട്ടി.
തനിക്ക് ലഭിച്ച ആ ചെരുപ്പ് അപ്പോൾ സാമിന്റേതല്ല! അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയവും സംശയവും നിഴലിച്ചു. സാമിന്റെ വാക്കുകളിൽ സത്യമുണ്ടെന്ന് അവളുടെ ഉള്ളിലെവിടെയോ തോന്നിയ നിമിഷമായിരുന്നു അത്.
ഒരുപക്ഷേ ആ വലിയ തെറ്റിദ്ധാരണ അവിടെ അവസാനിക്കേണ്ടതായിരുന്നു.
എന്നാൽ വിധിയുടെ തീരുമാനം മറ്റൊന്നായിരുന്നു.
പെട്ടെന്നാണ് പിന്നിൽ നിന്നും കോപത്തോടെയുള്ള മുത്തശ്ശിയുടെ വിളി കേട്ടത്.
“വിപഞ്ചികേ!”
സാമിനെ അന്വേഷിച്ച് അമ്പലത്തിലേക്ക് വന്നതായിരുന്നു മുത്തശ്ശി.
അവർ ഇരുവരും ഒന്നിച്ചു നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ മുത്തശ്ശിയുടെ നിയന്ത്രണം വിട്ടു.
അവർ വേഗത്തിൽ അവർക്കരികിലേക്ക് വന്നു.
“നിനക്ക് എത്ര പറഞ്ഞാലും മനസ്സിലാകില്ലേടീ? ജനിച്ച അന്ന് മുതൽ ഒരു അശുദ്ധിയായി ഈ നാട്ടിൽ ജീവിക്കുന്നവളാണ് നീ. എന്റെ കുട്ടി ഒരു വലിയ വ്രതമൊക്കെ നോറ്റ് ഈ തറവാടിന്റെ കാരണവരായി നിൽക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ, അവനെ മയക്കിയെടുത്ത് ഈ വലിയ തറവാട്ടിലേക്ക് കയറിപ്പറ്റാമെന്നാണോ നിന്റെ വിചാരം?” മുത്തശ്ശിയുടെ വാക്കുകൾക്ക് ചാട്ടുളിയേക്കാൾ മൂർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു.
“മുത്തശ്ശി… എന്താ ഈ പറയുന്നത്? ഞാൻ അവളോട് സംസാരിക്കാൻ വന്നതാണ്,” സാം തടയാൻ ശ്രമിച്ചു.
“നീ മിണ്ടാതിരിക്ക് സാം! ഇവളുടെ ഈ അടക്കവും ഒതുക്കവുമൊക്കെ പുറത്ത് മാത്രമേയുള്ളൂ.
ഈ നാട്ടിലെ ചെറുപ്പക്കാരെയൊക്കെ എങ്ങനെ മയക്കാമെന്ന് ഇവൾക്കറിയാം.” മുത്തശ്ശി വീണ്ടും വിപഞ്ചികയ്ക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു.
“ഇനി ഇവന്റെ നിഴലിൽ പോലും നീ വന്ന് നിൽക്കാൻ പാടില്ല. അനാഥയായ നിനക്ക് കുറച്ചെങ്കിലും അന്നം തരുന്നത് ഈ അമ്പലമാണ്. അത് മുടക്കാൻ എന്നെക്കൊണ്ട്
വിചാരിക്കരുത്!”
അകലുന്ന ദൂരങ്ങൾ
മുത്തശ്ശിയുടെ ആ വാക്കുകൾ വിപഞ്ചികയുടെ ഹൃദയം പിളർക്കുന്നതായിരുന്നു.
ഇത്രയും കാലം അനുഭവിച്ച സകല വേദനകളേക്കാൾ വലിയൊരു അപമാനഭാരം അവളിൽ നിറഞ്ഞു. താൻ വിശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങുകയാണോ എന്ന് കരുതിയ ഒരാളുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് അത്രയും വലിയൊരു നിന്ദ കേൾക്കേണ്ടി വന്നത് അവൾക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അവൾ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ സാമിനെ ഒന്ന് നോക്കി.
ആ നോട്ടത്തിൽ സാമിനോടുള്ള കടുത്ത പുച്ഛവും ദേഷ്യവുമുണ്ടായിരുന്നു.
സാമിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ തന്നെ സഹതാപം കൊണ്ട് മൂടാനാണെന്നും,
ഈ വലിയ തറവാട്ടുകാർക്ക് താൻ വെറുമൊരു കളിപ്പാവ മാത്രമാണെന്നും അവളുടെ ഉള്ളിലെ അസുരഗണം ചിന്തിച്ചു.
ഒരു വാക്ക് പോലും തിരികെ പറയാതെ, മുഖം പൊത്തിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ അമ്പലമുറ്റത്തുനിന്നും ഓടിമറഞ്ഞു.
തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൾ വീണ്ടും അപമാനിക്കപ്പെട്ടത് കണ്ട് ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയാതെ സാം നിസ്സഹായനായി നിന്നു.
അജ്ഞാതനായ ആ അക്രമിയെക്കുറിച്ചുള്ള സത്യം അവളെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ ലഭിച്ച അവസാന അവസരവും അങ്ങനെ നഷ്ടപ്പെട്ടു.
അവർക്കിടയിലുള്ള അകലം മുമ്പത്തേക്കാൾ പതിന്മടങ്ങ് വർദ്ധിച്ചിരിക്കുകയാണെന്ന് സാമിന് മനസ്സിലായി.
അമ്പലത്തിന് പിന്നിലെ തന്റെ ചെറിയ മുറിയിൽ കയറി വാതിലടക്കുമ്പോൾ വിപഞ്ചികയുടെ നെഞ്ച് വല്ലാതെ വിങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാൽ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അപ്പോൾ സങ്കടത്തേക്കാൾ വലിയൊരു തീപ്പൊരിയായിരുന്നു.
മുത്തശ്ശിയുടെ ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ കാതുകളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങി.