ആ വലിയ തറവാട്ടിലെ കാരണവരായ സാമിനെതിരെ ഇപ്പോൾ താനൊരു പരാതി പറഞ്ഞാൽ, സമൂഹം വീണ്ടും കുറ്റപ്പെടുത്തുക തന്നെയാകും ചെയ്യുകയെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.
“ചെറുക്കനെ മയക്കാൻ വേണ്ടി അവൾ കുളക്കടവിലേക്ക് വിളിച്ചുവരുത്തിയതാകും” എന്ന് ചിലരെങ്കിലും പറയാതിരിക്കില്ല..
ആ അപമാനഭാരം ഓർത്ത്, തന്റെ സങ്കടങ്ങൾ മുഴുവൻ ആ രാത്രിയിലെ ഇരുട്ടിൽ അവൾ കണ്ണുനീരായി ഒഴുക്കിക്കളഞ്ഞു.
പിറ്റേന്ന് അതിരാവിലെ. പതിവ് പോലെ അമ്പലമുറ്റവും കുളക്കടവും അടിച്ചുവാരാൻ വേണ്ടി വിപഞ്ചിക എത്തുമ്പോൾ പ്രഭാതസൂര്യൻ ഉദിച്ചുവരുന്നതേയുണ്ടായിരുന്നു.
ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ ആ ഭയാനകമായ സംഭവം നടന്ന കുളക്കടവിലേക്ക് അവൾ വല്ലാത്തൊരു
അറപ്പോടെയാണ് നടന്നത്.
ചുറ്റും അടിച്ചുവാരുന്നതിനിടയിലാണ് പടവുകൾക്ക് താഴെ,
വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾക്കിടയിൽ കിടക്കുന്ന ആ വസ്തു അവളുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്. അവൾ വേഗത്തിൽ താഴേക്കിറങ്ങി ചെന്നു നോക്കി.
ചെളിപുരണ്ട, വലുപ്പം കൂടിയ ഒരു പുരുഷ ന്റെ ചെരിപ്പ്
അതെടുത്തയുടനെ അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടി.
ഇന്നലെ ദീപാരാധന സമയത്തും, പിന്നീട് ഉത്സവപ്പറമ്പിൽ വെച്ചും സാമിനെ അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.
കസവ് മുണ്ടിനൊപ്പം അവൻ ധരിച്ചിരുന്നത് വളരെ വിലപിടിപ്പുള്ള വേറൊരു തരം ചെരുപ്പായിരുന്നു.
എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് ലഭിച്ച ഈ ചെരുപ്പ് അല്പം പഴക്കം ചെന്നതും, സാധാരണയായി നാട്ടിലെ ചെറുപ്പക്കാർ ഉപയോഗിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ളതുമാണ്.
സാമിനെപ്പോലെ ഒരാൾ ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെയൊരു ചെരുപ്പ് ഉപയോഗിക്കില്ല എന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു.
ആ ചെരുപ്പും കയ്യിൽ പിടിച്ച് വിപഞ്ചിക കുളക്കടവിൽ തറഞ്ഞുനിന്നുപോയി.
അവളുടെ ബുദ്ധിയിൽ പല ചിന്തകളും മിന്നിമറഞ്ഞു.
“അപ്പോൾ ഇന്നലെ രാത്രി എന്നെ കടന്നുപിടിച്ചത് സാമായിരുന്നില്ലേ? ആ ഇരുട്ടിൽ മറ്റാരോ അവിടെ പതിയിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നോ? എന്നെ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി ഓടിവന്ന സാമിനെയാണോ ഞാൻ തെറ്റിദ്ധരിച്ച് ശകാരിച്ചത്?”
അവളുടെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു കുറ്റബോധം നിറയാൻ തുടങ്ങി. എങ്കിലും അവളുടെ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായും അത് വിശ്വസിക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
കാരണം സാമല്ലാതെ വേറെ ആരെയും അവൾ അവിടെ കണ്ടിരുന്നില്ല.
ആ ഇരുട്ടിൽ പെട്ടെന്നുണ്ടായ പരിഭ്രാന്തിയിൽ സാമിന് പറ്റിയ അബദ്ധമാണോ, അതോ ശരിക്കും മറ്റാരെങ്കിലും തന്നെ ലക്ഷ്യം വെച്ചിരുന്നോ എന്ന വലിയൊരു സംശയം അവളിൽ ബാക്കിയായി.
സംഭവത്തിലെ യഥാർത്ഥ വില്ലനായ സുദേവാണ് ഇതിന് പിന്നിലെന്ന് ചിന്തിക്കാൻ പോലും അവൾക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല..
ഉത്സവത്തിന്റെ പിറ്റേന്ന് തറവാട്ടിൽ വലിയ ശാന്തതയായിരുന്നു.
സമിനി അമ്മായിയും സ്വാസികയുമെല്ലാം അവരവരുടെ തിരക്കുകളിലേക്ക് മടങ്ങിയിരുന്നു.
നടുമുറ്റത്തെ ചാരുകസേരയിൽ അങ്ങേയറ്റം ചിന്താമഗ്നനായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു സാം. അച്ഛൻ സമ്മാനിച്ച പുതിയ ബൈക്ക് മുറ്റത്ത് കിടപ്പുണ്ടെങ്കിലും, അതിലൊന്ന് തൊടാൻ പോലും അവൻ മെനക്കെട്ടില്ല.
കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിൽ കുളക്കടവിൽ നടന്ന കാര്യങ്ങളും വിപഞ്ചികയുടെ ആ വെറുപ്പ് നിറഞ്ഞ
വാക്കുകളും അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ ഭാരമായി കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
അടുക്കളയിൽ നിന്നും ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്ന ശ്രേയയുടെ കണ്ണുകൾ സാമിലായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു മണിക്കൂറുകളായി അവളവനെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്.
ഉത്സവത്തിന് പോകുന്നതിന് മുൻപ് വരെ വലിയ സന്തോഷത്തിലായിരുന്ന തന്റെ ചേട്ടന് ഒറ്റ രാത്രികൊണ്ട് എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായില്ല.
അവൾ പതുക്കെ വന്ന് സാമിന്റെ അടുത്തുള്ള പടിയിൽ ഇരുന്നു.
“ചേട്ടാ…” അവൾ മൃദുവായി വിളിച്ചു.
ഞെട്ടിയുണർന്നതുപോലെ സാം അവളെ നോക്കി, വേഗത്തിൽ മുഖത്തെ വിഷമം മറച്ചുവെച്ച് ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“എന്താ വാവേ?”
“ചേട്ടനെന്താ ഇന്നലെ രാത്രി മുതൽ ഒരക്ഷരം മിണ്ടാത്തത്? മുഖത്തൊരു സന്തോഷവുമില്ലല്ലോ. എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?” ശ്രേയയുടെ സ്വരത്തിൽ വലിയ ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു.