അവന്റെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യത നിറയുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി. നഗരത്തിലെ ജീവിതം, തന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ, എന്തിനേറെ പറയുന്നു… ജീവന്റെ പാതിയായ അനിയത്തി ശ്രേയയോടുള്ള ആ തീവ്രമായ അടുപ്പം പോലും എവിടെയോ മാഞ്ഞുപോകുന്നതുപോലെ.
കഴിഞ്ഞകാലത്തെ വൈകാരികമായ ബന്ധങ്ങളെല്ലാം അവനിൽ നിന്ന് അടർന്നുമാറുകയായിരുന്നു.
വികാരങ്ങൾക്ക് അടിമപ്പെടാതിരിക്കാനുള്ള ആ 41 ദിവസത്തെ ബ്രഹ്മചര്യ വ്രതം അവന്റെ ആത്മാവിനെ പൂർണ്ണമായും ഗ്രസിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
സ്വാമിജിയുടെ വെളിപ്പെടുത്തൽ
തന്നെത്തന്നെ നഷ്ടപ്പെടുന്നതുപോലെയുള്ള സാമിന്റെ മുഖത്തെ അമ്പരപ്പ് കണ്ടിട്ടാവണം സ്വാമിജി
അവനടുത്തേക്ക് വന്നത്.
“ഭയപ്പെടേണ്ട സാം… നിന്റെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോൾ നടക്കുന്ന ഈ മാറ്റങ്ങൾ ഈ നിയോഗത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്,” സ്വാമിജിയുടെ ഗാംഭീര്യമുള്ള ശബ്ദം ആ കാവിൽ മുഴങ്ങി.
“മനുഷ്യസഹജമായ വികാരങ്ങളെയും ദൗർബല്യങ്ങളെയും ഇല്ലാതാക്കിയാൽ മാത്രമേ നിനക്കീ കാവിന്റെ യഥാർത്ഥ കാവൽക്കാരനാകാൻ കഴിയൂ. നിന്റെ ജന്മനക്ഷത്രം ‘അനിഴം’ ആണ്. അനിഴം നക്ഷത്രത്തിൽ ജനിച്ചവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സവിശേഷതകൾ അവന്റെ അങ്ങേയറ്റത്തെ ഭക്തിയും, കൂറും, മറ്റുള്ളവരെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള മനോഭാവവും, പരാജയം സമ്മതിക്കാത്ത പോരാട്ടവീര്യവുമാണ്.
ഒരു ക്ഷേത്രപാലകന് വേണ്ട ഏറ്റവും ഉത്തമമായ ഗുണങ്ങളാണത്. ആ നക്ഷത്രത്തിന്റെ ശക്തി നിന്റെ സിരകളിൽ ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ് ഈ മഹാവിപത്തിൽ നിന്ന് ഈ മണ്ണിനെ സംരക്ഷിക്കാൻ കാലം നിന്നെത്തന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തത്.
ഇതൊരിക്കലും ഒരു യാദൃശ്ചികതയല്ല സാം, നിന്റെ ജനനം തന്നെ ഈയൊരു വലിയ ലക്ഷ്യത്തിന് വേണ്ടിയായിരുന്നു.”
സ്വാമിജിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ സാമിന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്ന ഭയവും ആശയക്കുഴപ്പവും മാറി, പകരം തന്റെ നിയോഗത്തോടുള്ള വലിയൊരു സമർപ്പണം അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞു.
അമ്പലമുറ്റത്ത് വീണ്ടും സന്ധ്യ മയങ്ങി. കാവിലെ ആദ്യ ദിവസത്തെ കഠിനമായ പരിശീലനത്തിന് ശേഷം ചുറ്റമ്പലത്തിലേക്ക് വന്ന സാമിന്റെ കണ്ണുകൾ തിരഞ്ഞത് അവളെയായിരുന്നു—വിപഞ്ചിക.
ചുറ്റുവിളക്കുകളിൽ എണ്ണ പകരുകയായിരുന്ന അവളുടെ അടുത്തേക്ക് സാം പതുക്കെ നടന്നുചെന്നു.
അവളുടെ മുഖത്തെ ആ ശാന്തത അവനെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചിരുന്നു.
“വിപഞ്ചിക…” സാം മൃദുവായി വിളിച്ചു.
അവൾ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
അവൾ എന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിന് മുൻപേ പിന്നിൽ നിന്നും കോപത്തോടെയുള്ള മുത്തശ്ശിയുടെ വിളി കേട്ടു.
“വിപഞ്ചികേ!”
മുത്തശ്ശി വേഗത്തിൽ അവർക്കരികിലേക്ക് വന്നു. ദേഷ്യത്തോടെ സാമിനെ മാറ്റിനിർത്തിക്കൊണ്ട് അവർ അവൾക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു.
“നിനക്കെന്താ ഇവിടെ കാര്യം? ഇവൻ കഠിനമായ വ്രതത്തിലാണ്. ഈ തറവാടിന്റെ പ്രതീക്ഷയാണിവൻ,”
മുത്തശ്ശിയുടെ വാക്കുകൾക്ക് മൂർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു.
“ജനിച്ചുവീണ സമയത്തെ ദോഷം കൊണ്ട് സ്വന്തം കുടുംബത്തിന് പോലും വേണ്ടാതായവളാണ് നീ. ഒരു ഭാഗ്യമില്ലാത്തവൾ! ആ അശുദ്ധിയും പേറി ഇവന്റെ വ്രതം
കൂടി തെറ്റിക്കാൻ വന്നേക്കുകയാണോ?”
ആ വാക്കുകൾ വിപഞ്ചികയുടെ ഹൃദയത്തിൽ തറച്ചു. അപമാനഭാരത്താൽ തലതാഴ്ത്തി, കണ്ണുനീർ പുറത്തുകാണിക്കാതിരിക്കാൻ അവൾ വേഗത്തിൽ അവിടെ നിന്നും നടന്നുമാറി. മുത്തശ്ശി സാമിന് കർശനമായ താക്കീത് നൽകി,
“അവളുടെ നിഴൽ പോലും ഇനി നിന്റെ മേൽ വീഴരുത് സാം. ജനിച്ച അന്ന് മുതൽ അവളൊരു അശുദ്ധിയാണ്.”
അമ്പലക്കുളത്തിനടുത്തുള്ള ഇടുങ്ങിയ വഴിയിലൂടെ ഒറ്റയ്ക്ക് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുകയായിരുന്ന വിപഞ്ചികയുടെ മുന്നിലേക്ക് സാം ചെന്നു നിന്നു.
മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞ കടുത്ത വാക്കുകൾക്ക് അവളോട് മാപ്പ് ചോദിക്കുക മാത്രമായിരുന്നു അവന്റെ ലക്ഷ്യം.
“വിപഞ്ചിക… മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞതിന് എനിക്ക്…”
സാം വാചകം പൂർത്തിയാക്കുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ അവൾ പരുഷമായി ഇടപ്പെട്ടു.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ സങ്കടത്തേക്കാളുപരി സാമിനോടുള്ള കടുത്ത ദേഷ്യമായിരുന്നു.
“വഴിമാറുന്നുണ്ടോ നിങ്ങൾ?” അവൾ ശബ്ദമുയർത്തി ചോദിച്ചു.