പ്രസക്തിയില്ലെന്ന് സാമിന് മനസ്സിലായി.
പുറത്ത് കോച്ചിവലിക്കുന്ന തണുപ്പായിരുന്നു.
നിലാവിനെ കാർമേഘങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും മറച്ചിരിക്കുന്നു. ഇരുളടഞ്ഞ ഇടവഴിയിലൂടെ മുത്തശ്ശന് പിന്നാലെ നടക്കുമ്പോൾ സാമിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടിവന്നു.
ഗ്രാമത്തിലെ അമ്പലക്കുളത്തിന്റെ കൽപ്പടവുകളിലേക്കാണ് അവർ ചെന്നെത്തിയത്.
ചുറ്റും കനത്ത നിശബ്ദത മാത്രം. ഇടയ്ക്ക് കാവിൽ നിന്ന് കേൾക്കുന്ന രാത്രിപക്ഷികളുടെ ചിറകടി ശബ്ദം ആ അന്തരീക്ഷത്തിന്റെ ഭീകരത വർദ്ധിപ്പിച്ചു.
“നമ്മൾ എന്തിനാണിവിടെ നിൽക്കുന്നത്?”
തണുത്തുവിറച്ചുകൊണ്ട് സാം ചോദിച്ചു.
“ബ്രാഹ്മമുഹൂർത്തത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരിപ്പിലാണ് നമ്മൾ. പ്രകൃതിയിലെ അദൃശ്യശക്തികൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഉണർന്നിരിക്കുന്ന സമയം. ആ നിമിഷത്തിൽ വേണം ഈ കുളത്തിൽ മുങ്ങി നിന്റെ ശരീരവും മനസ്സും ശുദ്ധിയാക്കാൻ,”
മുത്തശ്ശൻ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.
കൃത്യം മൂന്നരയായപ്പോൾ മുത്തശ്ശൻ നിർദ്ദേശം നൽകി. സാം പതുക്കെ അമ്പലക്കുളത്തിലെ തണുത്തുറഞ്ഞ വെള്ളത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി.
ബ്രാഹ്മമുഹൂർത്തത്തിലെ ആ ഒറ്റ മുങ്ങലിൽ അവന്റെ ഉള്ളിലെ സകല ഭയവും മരവിച്ചുപോകുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി. ഈറൻ വസ്ത്രങ്ങളോടെ വിറച്ചുകൊണ്ട് അവൻ പടവുകൾ കയറിവരുമ്പോൾ മുത്തശ്ശൻ അവനെ കാവിലേക്കുള്ള വഴിയിലേക്ക് നയിച്ചു.
വലിയ ആൽമരത്തിന് ചുവട്ടിൽ ഒരു ഹോമകുണ്ഡം ഒരുക്കി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു സ്വാമിജി. അഗ്നിയുടെ വെളിച്ചം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് വിചിത്രമായ നിഴലുകൾ വീഴ്ത്തിയിരുന്നു.
സാമിനെ കണ്ടതും അദ്ദേഹം പൂജാകർമ്മങ്ങൾ ആരംഭിച്ചു. ചുറ്റുമുള്ള വായുവിൽ കുന്തിരിക്കത്തിന്റെയും ഹോമദ്രവ്യങ്ങളുടെയും ഗന്ധം നിറഞ്ഞു.
സ്വാമിജിയുടെ മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങൾ ഓരോ നിമിഷവും ഉച്ചത്തിലായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അത് സാമിന്റെ സിരകളിൽ ഒരു വിറയലായി പടർന്നു.
പൂജ അവസാനിച്ചപ്പോൾ സ്വാമിജി സാമിന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. ആ കണ്ണുകളിൽ അതുവരെയില്ലാത്ത ഒരു രൗദ്രഭാവം ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ഇതൊരു സാധാരണ കളരിയല്ല സാം. മരണത്തെ മുഖാമുഖം കാണേണ്ടിവരുന്ന ഒരു പോരാട്ടത്തിനുള്ള തുടക്കമാണിത്,”
സ്വാമിജി ഗാംഭീര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“ഇന്ന് മുതൽ കൃത്യം നാൽപ്പത്തിയൊന്ന് ദിവസം നീ കഠിനമായ വ്രതത്തിലായിരിക്കണം. പരിശീലനം പൂർത്തിയാകുന്നതുവരെ പൂർണ്ണമായ ബ്രഹ്മചര്യം നീ പാലിച്ചിരിക്കണം. നിന്റെ ചിന്തകളിൽ പോലും വികാരങ്ങൾ കടന്നുവരാൻ പാടില്ല.”
ആ വാക്കുകൾ
കേട്ട് സാം ഒന്ന് നടുങ്ങി. സ്വാമിജി തുടർന്നു,
“നിന്റെ മനസ്സിന്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ ശത്രു ഏത് രൂപത്തിലും വരാം. ഈ വ്രതത്തിൽ എന്ത് വീഴ്ചവന്നാലും, അത് നിന്റെ ജീവന് മാത്രമല്ല, ഈ നാടിന് തന്നെ വലിയ ആപത്തായി മാറും.
പരിശീലനം തീരുന്നത് വരെ നിന്റെ ഓരോ ചുവടും സൂക്ഷിച്ചായിരിക്കണം.”
സ്വാമിജിയുടെ ആ താക്കീത് സാമിന്റെ ചെവികളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഇന്നലെ അമ്പലത്തിൽ വെച്ചുകണ്ട വിപഞ്ചികയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് അവന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ഒരു മിന്നൽപോലെ കടന്നുവന്നു. വലിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റിന് മുമ്പുള്ള നിശബ്ദതയാണ് ഇപ്പോൾ തനിക്ക് ചുറ്റുമുള്ളതെന്ന് സാമിന് അപ്പോൾ ഉറപ്പായി.
ആദ്യത്തെ ദിവസത്തെ പരിശീലനം സാം കരുതിയതിലും എത്രയോ അപ്പുറമായിരുന്നു. സൂര്യനുദിക്കുന്നതിന് മുൻപ് തുടങ്ങിയ കളരിയിലെ ചുവടുകൾ അവന്റെ ശരീരത്തെ വല്ലാതെ തളർത്തി.
ഓരോ പേശികളിലും പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത വേദന പടർന്നു. ഇത് വെറുമൊരു ശാരീരികമായ അഭ്യാസം മാത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ശ്വാസത്തെയും മനസ്സിനെയും ആത്മാവിനെയും പൂർണ്ണമായി നിയന്ത്രിക്കേണ്ട കഠിനമായൊരു തപസ്സായിരുന്നു അത്.
ഇത്രയും ദുഷ്കരമായ ഒരു വഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുക എന്നത് ഒട്ടും എളുപ്പമല്ലെന്നും, ഒരല്പം ശ്രദ്ധ തെറ്റിയാൽ സ്വന്തം ജീവൻ തന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടേക്കാമെന്നും അവന് ആദ്യദിനം തന്നെ ബോധ്യമായി.
വികാരങ്ങളുടെ മരവിപ്പ്
അന്ന് വൈകുന്നേരം കാവിലെ പ്രത്യേക പൂജകൾക്കും ഹോമത്തിനും ശേഷം, അഗ്നികുണ്ഡത്തിന് മുന്നിൽ ധ്യാനനിമഗ്നനായി ഇരിക്കുമ്പോൾ സാം തന്നിൽ സംഭവിക്കുന്ന വലിയൊരു മാറ്റം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.