സമയം കളയാതെ, അവൻ താഴെ കിടന്നിരുന്ന വലിയൊരു ഉണങ്ങിയ മരക്കൊമ്പ് കയ്യിലെടുത്തു. ചുറ്റും കിടന്നിരുന്ന ഉണങ്ങിയ കരിയിലകൾക്കും ആ മരക്കൊമ്പിനും അവൻ വേഗത്തിൽ തീയിട്ടു.
തീ ആളിക്കത്തിയതോടെ
അവൻ ആ പന്തം കാട്ടാനയ്ക്ക് നേരെ വീശി വലിയ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി.
തന്റെ നേരെ വരുന്ന തീജ്വാലകളെ കണ്ടതും ആനയുടെ ഗതിമാറി, ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദമുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ട് അത് കാട്ടിനുള്ളിലേക്ക് തന്നെ തിരിഞ്ഞോടി. സാം ദീർഘമായി ഒന്നുകൂടി ശ്വാസമെടുത്ത് യാത്ര തുടർന്നു.
ഒരുപാട് പ്രതിസന്ധികൾ താണ്ടി അസ്തമയത്തിന് തൊട്ടുമുൻപ് സാം ആ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തെത്തി. നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള, വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾ മൂടിയ ആ പഴയ നീലിക്കാവ്. അവിടെയുള്ള ഒറ്റക്കൽ വിളക്കിലെ പൊടിയും മാറാലയും തുടച്ചുമാറ്റി, കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന എണ്ണയൊഴിച്ച് സാം ആ വിളക്ക് തെളിയിച്ചു.

ഇരുണ്ട കാട്ടിൽ ആ വിളക്കിലെ സ്വർണ്ണവെളിച്ചം പടർന്നപ്പോൾ, അവന് ചുറ്റും ഒരു ഇളംകാറ്റ് വീശി. പ്രകൃതിയും അദൃശ്യശക്തികളും പോലും അവന്റെ ആ സമർപ്പണത്തെ അംഗീകരിക്കുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി.
നീലിക്കാവിലെ നിഗൂഢരായ കാവൽക്കാർ
നീലിക്കാവിലെ വിളക്കിൽ നിന്നുള്ള സുവർണ്ണ പ്രകാശം ഇരുണ്ട കാടിനെ വകഞ്ഞുമാറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
വിളക്ക് തെളിയിച്ചതിന് ശേഷം തിരികെ നടക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് കാടിന്റെ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ച് ഉണങ്ങിയ കരിയിലകളിൽ ആരോ ചവിട്ടി നടക്കുന്ന ശബ്ദം സാമിന്റെ കാതുകളിൽ എത്തിയത്.
അവൻ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു നിന്നു,
തന്റെ കൈയിലുള്ള മരക്കൊമ്പ് മുറുകെ പിടിച്ചു. ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് പതുക്കെ ചില രൂപങ്ങൾ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് ഉയർന്നുവന്നു.
അതൊരു ആദിവാസി സംഘമായിരുന്നു.
കാടിന്റെ വന്യത മുഴുവൻ ആവാഹിച്ച ശരീരപ്രകൃതിയുള്ള, മരവുരികളും മൃഗത്തോലുകളും ധരിച്ച കുറെ മനുഷ്യർ.
അവരുടെ കൈകളിൽ മൂർച്ചയേറിയ കുന്തങ്ങളും അമ്പും വില്ലുമുണ്ടായിരുന്നു.
സാമിനെ ആക്രമിക്കാനെന്നോണം അവർ അവന് ചുറ്റും വട്ടമിട്ടു. എന്നാൽ അവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് പ്രായം ചെന്ന ഒരു മൂപ്പൻ മുന്നോട്ട് വന്നു.
വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ സാമിന്റെ മുഖത്തേക്കും, അവൻ തെളിയിച്ച ആ ഒറ്റക്കൽ വിളക്കിലേക്കും അദ്ദേഹം മാറിമാറി നോക്കി.
പെട്ടെന്ന് ആ മൂപ്പന്റെ മുഖത്തെ ഭാവം മാറി, അദ്ദേഹം തന്റെ കൈയിലുള്ള ആയുധം താഴെയിട്ടു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം മറ്റുള്ളവരും ആയുധങ്ങൾ താഴ്ത്തി.
“വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ്
ഈ നീലിക്കാവിലെ വിളക്ക് ഒരാൾ തെളിയിക്കുന്നത്,”
മൂപ്പൻ പരുക്കൻ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“നീ സാധാരണക്കാരനല്ല. അനിഴം നക്ഷത്രത്തിന്റെ നിയോഗമുള്ള പുതിയ കാവൽക്കാരനാണ് നീ എന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലായി.”
സാമിന് അത്ഭുതം അടക്കാനായില്ല.
പുറംലോകവുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാത്ത ഈ കാട്ടുവാസികൾക്ക് തന്റെ നിയോഗത്തെക്കുറിച്ച് എങ്ങനെ അറിയാം?
മൂപ്പൻ തന്റെ അരയിൽ കെട്ടിയിരുന്ന ചുരക്ക കൊടുവാളുകൊണ്ട് ചെത്തിയുണ്ടാക്കിയ ഒരു പ്രത്യേക പാത്രം സാമിന് നേരെ നീട്ടി.
അതിൽ തെളിഞ്ഞ ഒരു ദ്രാവകമായിരുന്നു.
“ഇത് കുടിക്കുക കുട്ടി. നിന്റെ വലിയ യാത്രയ്ക്കുള്ള ഊർജ്ജം ഇതിലുണ്ട്,”
അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
യാതൊരു മടിയും കൂടാതെ സാം ആ പാത്രം വാങ്ങി ഒറ്റയടിക്ക് അത് കുടിച്ചു തീർത്തു.
അവർ അവന് കുടിക്കാൻ നൽകിയത് പുരാതനമായ ഒരു മാന്ത്രിക ജലമായിരുന്നു.
ആ വെള്ളം തൊണ്ടയിലൂടെ ഇറങ്ങിയ നിമിഷം സാമിന്റെ ശരീരത്തിൽ അതുവരെ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു പുതിയ ഊർജ്ജം പ്രവഹിക്കുന്നത് അവനറിഞ്ഞു.
കാട്ടാനയെയും രാജവെമ്പാലയെയും നേരിട്ടപ്പോഴുണ്ടായ ശരീരവേദനകളും മാനസികമായ എല്ലാ തളർച്ചകളും ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഇല്ലാതായി.
അവന്റെ കാഴ്ച കൂടുതൽ വ്യക്തമാവുകയും, കാടിന്റെ സൂക്ഷ്മമായ ശബ്ദങ്ങൾ പോലും വളരെ പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുകയും ചെയ്തു.
“ഈ കാടിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് ഉറവെടുക്കുന്ന ജീവജലമാണിത്,”
മൂപ്പൻ തുടർന്നു. “ഇനി വരാനിരിക്കുന്ന പോരാട്ടങ്ങളിൽ നിന്റെ ഏകാഗ്രത നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാൻ ഈ മാന്ത്രിക ജലം നിന്നെ സഹായിക്കും. വലിയൊരു ദുഷ്ടശക്തി ഇപ്പോൾ നിന്റെ തറവാടിനെയും ആ അമ്പലത്തെയും ലക്ഷ്യം വെച്ചിട്ടുണ്ട്.