നാളെ ഈ ഗ്രാമം മുഴുവൻ തന്നെ ഒരു വേശ്യയായി ചിത്രീകരിക്കും എന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു.
അനാഥയായ ഒരു പെൺകുട്ടിക്ക് ഈ സമൂഹത്തിലുള്ള വിലയെന്താണെന്ന് അവൾക്കറിയാം.
സത്യം മനസ്സിലാക്കിയതിന്റെ നന്ദിയോ കുറ്റബോധമോ പ്രകടിപ്പിക്കാൻ അവൾ തയ്യാറായില്ല.
അവളുടെ ഉള്ളിലെ അസുരഗണം അവളെ കൂടുതൽ പ്രതിരോധത്തിലാക്കി.
ദേഷ്യവും ഭയവും കലർന്ന നോട്ടത്തോടെ അവൾ സാമിനെ ഒന്ന് നോക്കി.
“എന്റെ മുറ്റത്ത് നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോകൂ രണ്ടും!” എന്ന് പറയാതെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, അവൾ വേഗത്തിൽ വാതിലടച്ച് വലിയ ശബ്ദത്തിൽ കുറ്റിയിട്ടു.
വിപഞ്ചികയുടെ അടഞ്ഞ വാതിലിന് മുന്നിൽ സാം ഒരു നിമിഷം നിസ്സഹായനായി നിന്നു.
അവളെ രക്ഷിക്കാനാണ് താൻ വന്നതെങ്കിലും,
അവളുടെ ആ ഭയം സാമിന് മനസ്സിലാകുമായിരുന്നു.
എന്നാൽ ആ നിസ്സഹായത അവനിൽ വലിയൊരു കോപമായി മാറി.
അവൻ നിലത്ത് കിടക്കുന്ന സുദേവിന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ പിടിച്ച് ഒറ്റവലിക്ക് അവനെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. സാമിന്റെ കണ്ണുകളിലെ തീക്ഷ്ണത കണ്ട് സുദേവ് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ഇനി ഒരിക്കൽക്കൂടി നിന്റെ നിഴൽ ഈ അമ്പലപ്പറമ്പിലോ അവളുടെ പരിസരത്തോ വീണാൽ…” സാമിന്റെ ശബ്ദം വളരെ പതുക്കെയെങ്കിലും അതിലൊരു വലിയ മരണഭയമുണ്ടായിരുന്നു.
“അവളെ തൊടാനോ അപമാനിക്കാനോ നീ ശ്രമിച്ചാൽ, നിന്റെ ശവം പോലും ഈ നാട്ടിൽ ആരും കാണില്ല.. മനസ്സിലായോടാ?”
സാം അവനെ പിന്നിലേക്ക് ആഞ്ഞുതള്ളി. ഭയം കൊണ്ട് ഒരക്ഷരം പോലും പറയാനാകാതെ, ജീവനും കൊണ്ട് സുദേവ് ആ ഇരുട്ടിലൂടെ ഓടിമറഞ്ഞു.
അടഞ്ഞ വാതിലിനു പിന്നിലെ കണ്ണുനീർ
വാതിലടച്ച് കുറ്റിയിട്ട ശേഷം വിപഞ്ചിക ആ തണുത്ത തടിയിൽ ചാരി താഴേക്ക് ഊർന്നിരുന്നു.
അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് അപ്പോഴും സാധാരണ ഗതിയിലായിരുന്നില്ല.
പുറത്ത് സുദേവിനെ ഭയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടുള്ള സാമിന്റെ ആ വലിയ താക്കീത് അവൾ കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ജീവനും കൊണ്ട് ഓടിമറയുന്ന സുദേവിന്റെ കാൽപ്പെരുമാറ്റം അകലുമ്പോൾ, അവളുടെ മനസ്സിലെ സംശയങ്ങളുടെ വലിയൊരു മഞ്ഞുമലയാണ് ഉരുകിയൊലിച്ചത്.
തന്റെ ജീവനും മാനവും അപഹരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചത് സുദേവായിരുന്നു! അന്ന് ഇരുട്ടിൽ തന്നെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചത് സാമായിരുന്നു!
സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ ആ നിമിഷം വല്ലാത്തൊരു കുറ്റബോധം അവളുടെ നെഞ്ചിൽ വലിയൊരു ഭാരമായി മാറി.
നീറുന്ന പശ്ചാത്താപം
യാതൊരു തെറ്റും ചെയ്യാത്ത സാമിനെ താൻ എത്രമാത്രം ക്രൂരമായാണ് അപമാനിച്ചത്.
പെണ്ണുങ്ങളുടെ ദേഹത്ത് കൈവെക്കാൻ നടക്കുന്നവനെന്ന് വിളിച്ച് അന്ന് ഇരുട്ടിൽ താനവനെ ശകാരിച്ചു.
പിറ്റേന്ന് കുളക്കടവിൽ
വെച്ച് അവൻ സത്യം പറയാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, അത് കേൾക്കാൻ പോലും തയ്യാറാകാതെ അവനെ വെറുപ്പോടെ നോക്കി.
സ്വന്തം മുത്തശ്ശിയുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് അവന് വലിയ അപമാനം കേൾക്കേണ്ടി വന്നപ്പോഴും താൻ മുഖം തിരിച്ചു നടന്നു.
ഇത്രയൊക്കെ ക്രൂരമായി താൻ അവനെ അകറ്റിനിർത്തിയിട്ടും,
പാതിരാത്രിയിൽ തന്നെ ആക്രമിക്കാൻ വന്ന ചെന്നായുടെ മുന്നിലേക്ക് ഒരു കാവൽക്കാരനെപ്പോലെ അവൻ വീണ്ടും ഓടിയെത്തിയല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ വിപഞ്ചികയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി.
സാമിന്റെ ആ വലിയ മനസ്സിന് മുന്നിൽ താൻ എത്ര ചെറുതായിപ്പോയി എന്ന് അവൾ വേദനയോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
എന്നിട്ടും എന്തിനാണ് താൻ ഇപ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്തടിക്കുന്നതുപോലെ വാതിലടച്ചത്? ഒരൊറ്റ വാക്ക്… “നന്ദി” എന്നൊരു വാക്ക് അവനോട് പറയാൻ എന്താണ് തനിക്ക് കഴിയാതെ പോയത്?
അവളുടെ ഉള്ളിലെ അസുരഗണം അവളെ വീണ്ടും വീണ്ടും ചോദ്യം ചെയ്തു.
അവൾക്ക് സാമിനെ ഭയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഈ സമൂഹത്തെയായിരുന്നു.
പാതിരാത്രിയിൽ അവളുടെ മുറിക്ക് മുന്നിൽ സാമിനെ കണ്ടാൽ ഈ നാട്ടുകാർ എന്ത് പറയും?
സമൂഹത്തിന്റെ ആ കുത്തുവാക്കുകളെ അവൾക്ക് വല്ലാതെ ഭയമായിരുന്നു.
അതിലുപരി, സാമിന്റെ ആ സാമീപ്യം തന്നിൽ വലിയൊരു മാറ്റം ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു.
അവൻ അടുത്ത് വരുമ്പോഴൊക്കെ അവളുടെയുള്ളിലെ പ്രതിരോധം ദുർബലമാകുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ അത് സമ്മതിച്ചുകൊടുക്കാനോ അവന് മുന്നിൽ തോൽക്കാനോ അവളുടെ അഭിമാനം അവളെ അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല.