ചുറ്റുവിളക്കുകളിൽ എണ്ണ പകരുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി. ഇരുണ്ട പശ്ചാത്തലത്തിൽ വിളക്കിന്റെ സ്വർണ്ണവെളിച്ചം അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് വീണപ്പോൾ സാമിന്റെ കണ്ണുകൾ അവളിൽ ഉടക്കി നിന്നു.
കറുത്ത നിറമുള്ള ഒരു സാധാരണ ചുരിദാറായിരുന്നു വേഷം. കാറ്റിൽ പാറിപ്പറക്കുന്ന മുടിയിഴകൾ. അവളുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ശാന്തതയുണ്ടായിരുന്നു,
എന്നാൽ ആ കണ്ണുകളിൽ ലോകം മുഴുവൻ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ ഏതോ വലിയ സങ്കടത്തിന്റെ ആഴമുള്ളതുപോലെ സാമിന് തോന്നി.
അവളുടെ നോട്ടത്തിൽ അസാധാരണമായ ഒരു ആകർഷണീയത ഉണ്ടായിരുന്നു.
“വിപഞ്ചിക…” ദൂരെ നിന്ന് ഒരു പ്രായമായ സ്ത്രീ അവളെ പേരുചൊല്ലി വിളിക്കുന്നത് സാം കേട്ടു.
‘വിപഞ്ചിക…’ സാം ആ പേര് മനസ്സിൽ ഉരുവിട്ടു.
അവൾ തിരിഞ്ഞുനടക്കുമ്പോൾ അവളറിയാതെ അവളുടെ ദാവണിയുടെ തുമ്പ് സാമിന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ തഴുകി കടന്നുപോയി.
അവളുടെ പാദസരത്തിന്റെ ശബ്ദം അമ്പലമുറ്റത്ത് നിന്ന് അകന്നുപോകുന്നത് വരെ
സാം അവിടെത്തന്നെ തറഞ്ഞുനിന്നു. നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് വന്ന അവന്, തന്റെ ഉള്ളിൽ ആദ്യമായി ഒരു പെൺകുട്ടിയോട് ഇത്രയും ശക്തമായൊരു ആകർഷണം തോന്നുന്നത് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അത്താഴം കഴിഞ്ഞ് തന്റെ മുറിയിലെ കട്ടിലിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കുമ്പോഴാണ് ആ പഴയ നാലുകെട്ടിന്റെ യഥാർത്ഥ ഭീകരത സാം അറിഞ്ഞുതുടങ്ങിയത്.
നഗരത്തിലെ രാത്രികളുടെ ബഹളങ്ങളിൽ നിന്ന് തീർത്തും വ്യത്യസ്തമായ, വല്ലാത്തൊരു ശ്വാസംമുട്ടിക്കുന്ന നിശബ്ദത ആ വലിയ വീടിനെ പൊതിഞ്ഞുനിന്നു..
തുറന്നിട്ട ജനലിലൂടെ നടുമുറ്റത്തേക്ക് നിലാവ് വീണുകിടക്കുന്നത് അവന് കാണാമായിരുന്നു. എന്നാൽ ചുറ്റുമുള്ള വിശാലമായ വരാന്തകളിൽ ഇരുട്ട് ഘനീഭവിച്ചു നിൽക്കുകയാണ്.
മേൽക്കൂരയെ താങ്ങിനിർത്തുന്ന കൂറ്റൻ മരത്തൂണുകളിലും കൊത്തുപണികളിലും പതിയിരിക്കുന്ന ഇരുണ്ട നിഴലുകൾക്ക് ഏതോ വിചിത്ര രൂപങ്ങളുടെ ഭാവമുണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി.
പ്രസിദ്ധമായ പാലക്കാടൻ കാറ്റ് പഴയ ജനൽപ്പാളികളിലൂടെ ഉള്ളിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ഭയപ്പെടുത്തുന്ന മൂളലും, ഇടയ്ക്ക് മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്ക് പോകുന്ന കോവണിപ്പടികളിലെ പഴയ മരപ്പലകകളിൽ നിന്ന് കേൾക്കുന്ന ‘കരുകരു’ ശബ്ദവും അവന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂട്ടി.
തൊട്ടടുത്തുള്ള കാവിൽ നിന്ന് രാത്രിപക്ഷികളുടെ അപരിചിതമായ കരച്ചിലുകൾ ഇടവിട്ട് കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഇതിനെല്ലാം പുറമെ സാമിനെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥനാക്കിയത് തറവാടിന്റെ തെക്കേ ഭാഗത്തുള്ള വലിയൊരു മുറിയാണ്.
ഇരുമ്പ് താഴിട്ട് പൂട്ടിയിരിക്കുന്ന ആ തെക്കിനിയിലേക്ക് പോകരുതെന്ന് പകൽ മുത്തശ്ശൻ പ്രത്യേകം വിലക്കിയിട്ടുമുണ്ട്.
വൈകുന്നേരം ആ പൂട്ടിയ മുറിക്ക് മുന്നിലൂടെ നടന്നപ്പോൾ കരിഞ്ഞ എണ്ണയുടെയും രക്തചന്ദനത്തിന്റെയും നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള താളിയോലകളുടെയും സമ്മിശ്രമായ ഒരു ഗന്ധം അവന്റെ മൂക്കിലേക്ക് തുളച്ചുകയറിയിരുന്നു.
അനേകം തലമുറകൾ ജീവിച്ചു മരിച്ച ആ ചുവരുകൾ ഇരുട്ടിൽ തന്നെ നോക്കി എന്തൊക്കെയോ മന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ സാമിന് തോന്നി.
അമ്പലത്തിൽ വെച്ചു കണ്ട വിപഞ്ചികയുടെ മുഖം ഒരു ആശ്വാസമെന്നോണം ഇടയ്ക്കിടെ മനസ്സിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഭയം അവനെ വല്ലാതെ പിടിമുറുക്കിയിരുന്നു.
പെട്ടെന്നാണ്, ചുറ്റുമുള്ള നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ആ തെക്കിനി മുറിയിൽ നിന്ന് ഒരു നേരിയ കാൽച്ചിലമ്പിന്റെ ശബ്ദം
സാമിന്റെ ചെവിയിലെത്തിയത്.
അത് വെറുമൊരു തോന്നലാണോ അതോ യാഥാർത്ഥ്യമാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാതെ, ഭയത്തോടെ അവൻ പുതപ്പിനുള്ളിലേക്ക് ചുരുണ്ടുകൂടി.
ആ ഗ്രാമവും ഈ തറവാടും, ഒരുപക്ഷേ താൻ കണ്ട വിപഞ്ചിക പോലും, താൻ കരുതിയതിലും വലിയ എന്തോ ഒരു നിഗൂഢ രഹസ്യം ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് ആ രാത്രിയിൽ അവന് ഉറപ്പായി.
ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ആ രാത്രിയിലെ എപ്പോഴോ സാം ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണിരുന്നു. ജനലിലൂടെ മുഖത്തേക്ക് അടിച്ച പ്രഭാതസൂര്യന്റെ ഇളംവെയിലല്ല, മറിച്ച് തലയിണയ്ക്കടിയിൽ കിടന്ന് ശബ്ദിച്ച മൊബൈൽ ഫോണാണ് അവനെ വിളിച്ചുണർത്തിയത്.