അപർണയുടെ മുഖം കൂടുതൽ കടുത്തു. വിക്രമൻ അത് കണ്ടു.
വിക്രമൻ ഭൈരവനെ നോക്കി.
“അതുകൊണ്ട് ഒരാളെ കൊല്ലുന്നതുപോലെ അടിക്കാൻ നിനക്ക് ആരാണ് അവകാശം നൽകിയത്?”
“അച്ഛാ…”
“അകത്തേക്കു പോ.”
“പക്ഷേ…”
“പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ?”
വിക്രമന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നില്ല. എന്നാൽ ഭൈരവൻ പിന്നെ എതിർത്തില്ല.
ആദിത്യനെ വെറുപ്പോടെ നോക്കിയശേഷം ബൈക്ക് അവിടെത്തന്നെ വിട്ട് അകത്തേക്കു നടന്നു.
ജോലിക്കാർ പതുക്കെ പിരിഞ്ഞു.
അപർണ ആദിത്യന്റെ അടുത്തേക്കു വരാൻ ശ്രമിച്ചു. വിക്രമൻ കൈ ഉയർത്തി തടഞ്ഞു.
“നീയും അകത്തേക്കു പൊയ്ക്കോ മോളെ.”
“അവന് പരിക്കുണ്ട്.”
“അവനെ വേറെ ആളുകൾ നോക്കും.”
“ഇതിന് കാരണം ഞാനാണ്.”
“മോളെ…”
വിക്രമന്റെ ശബ്ദത്തിലെ മുന്നറിയിപ്പ് കേട്ട് അവൾ നിന്നു.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും ആദിത്യനെ തേടി.
പച്ചക്കണ്ണുകൾ.
ഇത്തവണ അവയിൽ സൗഹൃദത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ എന്തോ ഉണ്ടായിരുന്നു.
കുറ്റബോധം.
കോപം.
കരുതൽ.
അവൾ ഒടുവിൽ തിരിഞ്ഞ് അകത്തേക്കു നടന്നു.
വിക്രമൻ ആദിത്യന്റെ മുന്നിലെത്തി. വിക്രമൻ ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ അവനെ നോക്കി. പിന്നെ അകത്തേക്കു നടന്നു. ജോലിക്കാരിൽ ചിലർ അവനെ താങ്ങാൻ ചെന്നു. അവൻ ഒഴിഞ്ഞുമാറി.
ആദിത്യൻ വീണ്ടും കാറിനരികിലേക്കു ചെന്നു. വെള്ളം നിറച്ച ബക്കറ്റ് മറിഞ്ഞുകിടന്നു. മണ്ണിൽ വെള്ളം പടർന്നിരുന്നു. അതിൽ സ്വന്തം മുഖത്തിന്റെ തകർന്ന പ്രതിബിംബം.
കവിളിലെ അടയാളം വെളുത്ത വള പതുക്കെ മായ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.
പക്ഷേ ഉള്ളിലെ മറ്റൊരു മുറിവിനെ മാറ്റാൻ അതിനു കഴിഞ്ഞില്ല.
വാഹനപ്പുരയുടെ ഇരുണ്ട നിഴലിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അവൻ പ്രധാനവരാന്തയിലേക്കു നോക്കി.
മുകളിലത്തെ നിലയിലെ ജനാലയ്ക്കു പിന്നിൽ ഒരു രൂപം.
അപർണ.
അവൾ തിരശ്ശീലയ്ക്കു പിന്നിൽനിന്ന് അവനെ നോക്കുകയായിരുന്നു.
അവരുടെ കണ്ണുകൾ ദൂരത്തുനിന്ന് കണ്ടുമുട്ടി.
ഈ തവണ ആദിത്യൻ നോട്ടം മാറ്റിയില്ല.
അപർണയും.
അവളുടെ കൈ പതുക്കെ ജനാലയുടെ മരപ്പാളിയിൽ പതിഞ്ഞു.
ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ രണ്ടു തിരിച്ചറിവുകൾ ഒരേസമയം ഉയർന്നു.
നീലവള വിക്രമന്റെ കൈവശമായിരിക്കാം.
പക്ഷേ അതിലും അപകടകരമായ മറ്റൊരു കാര്യം സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
മാധവൻ അപർണയോട്
അടുത്തുവരുന്നത് വെറും അഭിനയമല്ലാതായി മാറുകയാണ്.
അപർണയ്ക്കും അങ്ങനെ തന്നെയാകാം.
അടുത്ത ദിവസം പുലർച്ചെ ആദിത്യൻ ഉണർന്നപ്പോൾ ശരീരത്തിൽ വേദനയുടെ ഒരു അടയാളവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഭൈരവന്റെ മുഷ്ടിയും കാൽപ്രഹരങ്ങളും സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ ശരീരത്തിൽ നീലയും കറുപ്പും കലർന്ന പാടുകൾ ബാക്കിയാക്കേണ്ടതായിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ ഒന്നോ രണ്ടോ വാരിയെല്ലുകൾക്ക് വിള്ളലും. എന്നാൽ വെളുത്ത വളയുടെ നിഷ്ക്രിയശക്തി രാത്രി പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നു. കവിളിൽ മനഃപൂർവം നിലനിർത്തിയിരുന്ന ചുവന്ന പാടുപോലും പൂർണമായി മാഞ്ഞിരുന്നു.
അത് മറ്റൊരു പ്രശ്നമായിരുന്നു.
ഇന്നലെ നടന്ന സംഭവത്തിന് സാക്ഷികളായവർ രാവിലെ തന്നെ തന്റെ മുഖം കണ്ടാൽ സംശയിക്കുമോ?
ഭൈരവൻ ക്രൂരമായി അടിച്ചതിന് ശേഷവും ഒരു ചെറിയ വീക്കുപോലുമില്ലെങ്കിൽ സാധാരണക്കാരനല്ലെന്ന് ആരെങ്കിലും തിരിച്ചറിയാം. അതുകൊണ്ട് കട്ടിലിൽനിന്ന് എഴുന്നേറ്റ ആദിത്യൻ കണ്ണാടിക്കു മുന്നിൽ നിന്നു.
സ്വന്തം മുഖത്തേക്കു നോക്കി.
വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തിയെ പൂർണമായി അണയ്ക്കാൻ കഴിയില്ല. എന്നാൽ ശരീരത്തിന്റെ പുറംപ്രതികരണം നിയന്ത്രിക്കാൻ ഇപ്പോൾ അവന് അറിയാം. കവിളിലെ രക്തചംക്രമണം അല്പം കൂട്ടി. ചർമ്മത്തിൽ മങ്ങിയ ചുവപ്പുനിറം തെളിഞ്ഞു. ചുണ്ടിന്റെ അരികിലുള്ള മുറിവ് ഭേദമായിരുന്നെങ്കിലും അവിടെ ഉണങ്ങിയ രക്തത്തിന്റെ നേർത്ത അടയാളംപോലെ തോന്നിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അധികം ചെയ്താൽ അതും കൃത്രിമമായി തോന്നും.
മാധവന് പരിക്കേറ്റിട്ടുണ്ട്.
പക്ഷേ ജോലി ചെയ്യാനാവാത്തവിധമല്ല.
അതാണ് വേണ്ടത്.
മുഖം കഴുകിയശേഷം അവൻ അടുക്കളയുടെ പിന്നിലെ തിണ്ണയിലേക്കു നടന്നു. പുലർച്ചെയുള്ള തിരക്ക് തുടങ്ങിയിരുന്നു. അടുപ്പുകളിൽ തീ കത്തുന്നു. വലിയ പാത്രങ്ങളിൽ വെള്ളം തിളയ്ക്കുന്നു. ലക്ഷ്മി ദോശയ്ക്കുള്ള മാവ് കലക്കുന്നു. മാളു തേങ്ങ ചിരകുന്നു. ദേവകി ചെറിയ പാത്രങ്ങളിൽ കറികൾ നിറയ്ക്കുന്നു.