“കൊല്ലും…”
“ദേവകിയെ വിട്ടേക്കൂ.”
ഭൈരവന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും പെൺകുട്ടിയിലേക്കു നീങ്ങി.
പിന്നെ അയാൾ ചാടി.
ആദിത്യന് ഇനി പരീക്ഷിക്കാൻ സമയം ഇല്ലായിരുന്നു.
അവൻ ഭൈരവനിലേക്കു നേരെ പാഞ്ഞു. ഇരുവരും മുറിയുടെ നടുവിൽ കൂട്ടിയിടിച്ചു. നഖങ്ങൾ ആദിത്യന്റെ നെഞ്ചിലെ ഷർട്ട് കീറി. അയാളുടെ മുഷ്ടി ഭൈരവന്റെ താടിയിൽ പതിച്ചു.
ചെന്നായമുഖം വശത്തേക്കു തെറിച്ചു.
ആദിത്യൻ തുടർന്നു.
വയറിലേക്ക് ഒരു പ്രഹരം.
വാരിയെല്ലുകൾക്കിടയിലേക്ക് കൈമുട്ട്.
മുട്ടിന്റെ വശത്ത് കാൽപ്രഹരം.
നില തെറ്റിയ നിമിഷം കഴുത്തിന്റെ പിന്നിലേക്ക് മുഷ്ടി.
ഓരോ പ്രഹരത്തിലും വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി കൃത്യമായി നിയന്ത്രിച്ചു. കൊല്ലാൻ വേണ്ടത്രയല്ല. എന്നാൽ മൃഗീയശരീരത്തെ തളർത്താൻ മതിയായത്ര.
ഭൈരവന്റെ ഇടതുമുട്ട് വഴങ്ങി.
അവൻ മുട്ടുകുത്തി.
ആദിത്യൻ കൈകൾ പിന്നിലേക്കു തിരിച്ച് നിലത്തമർത്തി. സ്വന്തം മുട്ട് ഭൈരവന്റെ നട്ടെല്ലിന്റെ മധ്യത്തിൽ വെച്ചു.
പേശികൾ നിശ്ചലമാകാൻ വീണ്ടും നിർദേശം നൽകി.
ഇത്തവണ പൂജാവൃത്തത്തിന്റെ ശക്തിയില്ല.
ഭൈരവന്റെ കൈകൾ തളർന്നു.
എങ്കിലും തല തിരിച്ച് സമീപത്തുകിടന്ന ദേവകിയെ നോക്കി. വായിൽനിന്ന് രക്തവും തുപ്പലും ഒഴുകി. പല്ലുകൾ വീണ്ടും അവളിലേക്കു നീളുന്നതുപോലെ.
താൻ പിടിവിട്ട നിമിഷം അയാൾ വീണ്ടും അവളെ ആക്രമിക്കും.
ആദിത്യൻ ഭൈരവന്റെ കഴുത്തിനു പിന്നിലെ നാഡീകേന്ദ്രത്തിൽ വിരലുകൾ അമർത്തി.
“ഉറങ്ങൂ.”
വെളുത്ത വളയുടെ മൃദുവായ തരംഗം പേശികളിലേക്കു കടന്നു.
ഭൈരവന്റെ ശരീരം ഒരുനിമിഷം അയഞ്ഞു.
അപ്പോഴാണ് വാതിലിൽ ശക്തമായ മുട്ടുകേട്ടത്.
“ഭൈരവാ!”
വിക്രമന്റെ ശബ്ദം.
ആദിത്യന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് മാറി.
“അകത്ത് എന്താണ് നടക്കുന്നത്?”
വാതിൽ വീണ്ടും കുലുങ്ങി.
“എന്തിനാണ് ഇത്ര ശബ്ദം?”
ഭൈരവന്റെ ബോധം പൂർണമായി പോയിരുന്നില്ല. പിതാവിന്റെ
ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം അവൻ വീണ്ടും പൊരുതി.
“അച്ഛാ!”
ശബ്ദം മനുഷ്യന്റെയും മൃഗത്തിന്റെയും ഇടയിലായിരുന്നു.
“അകത്ത്… മാധവൻ…”
ആദിത്യൻ അവന്റെ വായ് മൂടാൻ ശ്രമിച്ചു.
ഭൈരവൻ തല ശക്തമായി വശത്തേക്കു തിരിച്ചു. നഖങ്ങൾ നിലത്തു ചുരണ്ടി.
“അച്ഛാ! ഇവൻ…”
വാതിലിന്റെ കൊളുത്ത് ശക്തിയായി വിറച്ചു.
ആദിത്യന്റെ ജാഗ്രത പൂർണമായി ഉണർന്നു.
നീലപ്രകാശമോ?
വളയോ?
അത് വ്യക്തമായി കാണുന്നതിനു മുൻപ് ഭൈരവൻ ശരീരം ഉയർത്തി. ആദിത്യനെ പിന്നോട്ടുതള്ളാൻ ശ്രമിച്ചു.
ഇനി അയാളെ ബോധത്തോടെ പിടിച്ചുനിർത്താനാവില്ല.
ആദിത്യൻ മടിച്ചില്ല.
കൈത്തണ്ട ഭൈരവന്റെ താടിക്കടിയിൽ വച്ചു. തല അല്പം ഉയർത്തി. കഴുത്തിന്റെ വശത്തെ പ്രധാനനാഡികളിലേക്ക് വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി കൃത്യമായി തള്ളിവിട്ടു.
ഭൈരവന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.
അടുത്ത നിമിഷം ശരീരം പൂർണമായി തളർന്നു.
ബോധം അണഞ്ഞു.
അതേസമയം വാതിൽ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.
വലിയ മരവാതിൽ അകത്തേക്കു പറന്നുവന്നു. കുറ്റിയും ചുറ്റുമുള്ള മരപ്പാളികളും തകർന്നു. കാറ്റിന്റെ കനത്ത തിരമാലപോലെ വിക്രമൻ മുറിയിലേക്കു കടന്നു.
ആദിത്യന് ഒരു നിമിഷം മാത്രമേ ലഭിച്ചുള്ളൂ.
ഭൈരവൻ അപ്പോൾ വീണ്ടും ചലിക്കുന്നതായി അവന് അനുഭവപ്പെട്ടു.
ബോധം നഷ്ടമായിട്ടും ശരീരത്തിന്റെ രൂപാന്തരശക്തി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
ദേവകിയുടെ കഴുത്തിലെ മുറിവ് വീണ്ടും തുറന്നു. രക്തം ഒഴുകുന്നു.
വിക്രമനെ നേരിടണം.
ഭൈരവനെ വീണ്ടും വിട്ടാൽ ദേവകി മരിക്കും.
ആദിത്യൻ ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു.
അവന്റെ വലതുകൈ ഭൈരവന്റെ നെഞ്ചിൽ പതിച്ചു.
വെളുത്ത വള പാൽനിറത്തിൽ ജ്വലിച്ചു.
ശരീരത്തിന്റെ പ്രതിരോധം എവിടെ ദുർബലമാണെന്ന് വള കാണിച്ചു. വാരിയെല്ലുകൾക്കിടയിലെ ഇടം. നെഞ്ചെല്ലിന്റെ താഴെയുള്ള വഴി. ഹൃദയത്തെ പൊതിയുന്ന പേശിപാളി.
ആദിത്യന്റെ വിരലുകൾ അകത്തേക്കു കയറി.
ഭൈരവന്റെ ശരീരം നിമിഷനേരം വിറച്ചു.
അടുത്ത നിമിഷം ആദിത്യന്റെ കൈ പുറത്തുവന്നു.
അതിൽ രക്തം നിറഞ്ഞ ഹൃദയമുണ്ടായിരുന്നു.
വിക്രമൻ അകത്തേക്കു കടന്നെത്തിയപ്പോൾ കണ്ടത് അതാണ്.
പൂജാവൃത്തത്തിന്റെ നടുവിൽ വീണുകിടക്കുന്ന സ്വന്തം മകൻ.