ആദിത്യൻ വലതുകൈ പിന്നോട്ടെടുത്തു. വെളുത്ത വളയുടെ പാൽനിറമുള്ള പ്രകാശം വിരലുകളിലേക്കു നിറഞ്ഞു.
വിക്രമന്റെ കണ്ണുകൾ അവന്റെ കൈയിലേക്കു നീങ്ങി.
ഉദ്ദേശ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അയാൾ കൂടുതൽ ശക്തിയായി പൊരുതി. കഴുത്തിലെ ഞരമ്പുകൾ മുറുകി. പല്ലുകൾ പുറത്തേക്കു നീണ്ടു. ശരീരത്തിനുമേലുള്ള ആദിത്യന്റെ നിയന്ത്രണം ഓരോ നിമിഷവും ദുർബലപ്പെട്ടു.
ആദിത്യൻ കൈ മുന്നോട്ടു നീക്കാൻ ഒരുങ്ങി.
അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽനിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടത്.
“മാധവാ…എന്റെ അച്ഛന്റെ മേൽനിന്ന് കൈയെടുക്കടാ പട്ടി!”
ആദിത്യന്റെ ശരീരം നിശ്ചലമായി.
ആ ശബ്ദം.
നൂറുകണക്കിന് യാത്രകളിൽ അവൻ കേട്ടത്.
ചിരിച്ചും ശാസിച്ചും പരിഹസിച്ചും സ്നേഹം സമ്മതിച്ചും കേട്ടത്.
അവൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു.
തകർന്ന വാതിലിലൂടെ അപർണ അകത്തേക്കു വന്നിരുന്നു.
അവളുടെ മുഖത്ത് ആദിത്യൻ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത വികാരങ്ങൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
ഭയം.
വേദന.
അവിശ്വാസം.
കോപം.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആദ്യം നിലത്തുകിടക്കുന്ന ഭൈരവന്റെ ശരീരത്തിലേക്കു നീങ്ങി.
തുറന്ന നെഞ്ച്.
അരികിൽ കിടക്കുന്ന രക്തം പുരണ്ട ഹൃദയം.
പിന്നീട് ബോധമില്ലാതെ കിടക്കുന്ന ദേവകിയിലേക്കും.
അവസാനം പിതാവിന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈവച്ച് നിൽക്കുന്ന അർദ്ധനഗ്നനായ മാധവനിലേക്കും.
അല്ല.
അവളുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് മാധവനല്ലായിരുന്നു.
വെളുത്ത വളയുടെ പ്രകാശത്തിൽ മറ്റൊരാൾ.
അപർണയുടെ പച്ചക്കണ്ണുകൾ ആദിത്യന്റെ മുഖത്ത് ഉറഞ്ഞുനിന്നു.
“നീ…”
അവളുടെ ശബ്ദം തകർന്നു.
“അപർണേ, ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്ക്.”
“ഭൈരവൻ
ചേട്ടൻ…”
അവൾ വീണ്ടും നിലത്തെ ശരീരത്തിലേക്കു നോക്കി.
“അവൻ ദേവകിയെ കൊല്ലുകയായിരുന്നു.”
“നീ അവന്റെ ഹൃദയം പറിച്ചെടുത്തു.”
“മറ്റൊരു വഴിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.”
“എന്റെ അച്ഛനെ എന്താണ് ചെയ്യാൻ പോകുന്നത്?”
ആദിത്യന്റെ കൈ ഇപ്പോഴും വിക്രമന്റെ നെഞ്ചിന് മുകളിലായിരുന്നു.
അവൻ ഉടൻ പിൻവലിച്ചു.
ആ നിമിഷം ശരീരത്തിനുമേലുള്ള നിയന്ത്രണം കുറഞ്ഞെങ്കിലും വിക്രമൻ ആക്രമിച്ചില്ല. മകളുടെ സാന്നിധ്യം അയാളെ തടഞ്ഞതാണോ, അതോ അനുയോജ്യമായ നിമിഷത്തിനായി കാത്തിരിക്കുകയാണോ എന്ന് വ്യക്തമല്ല.
“അപർണേ, നീ കരുതുന്നതുപോലെയല്ല.”
“നീ ആരാണ്?”
ആ ചോദ്യം ആദിത്യനെ മറ്റെന്തിനേക്കാളും ആഴത്തിൽ മുറിവേൽപ്പിച്ചു.
അവൻ ഈ നിമിഷത്തിനായി തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
എന്നാൽ ഇനി കള്ളത്തിന് ഇടമില്ല.
“എന്റെ പേര് മാധവൻ എന്നല്ല.”
അപർണയുടെ മുഖത്തെ ശേഷിച്ച പ്രതീക്ഷയും തകർന്നു.
“ആദിത്യൻ.”
വിക്രമനാണ് പറഞ്ഞത്.
അയാളുടെ ശരീരത്തിനുമേലുള്ള നിയന്ത്രണം പതുക്കെ അഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും ശബ്ദത്തിൽ ഭയമില്ല.
“പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ അടുത്ത കാരണവർ.”
അപർണ ആദിത്യനെ നോക്കി.
“ആദിത്യൻ…പുതുശ്ശേരി? ആ പിശാചിനെ ആരാധിക്കുന്ന ഇല്ലമോ?“
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കഴിഞ്ഞ ഒമ്പതുമാസത്തിലെ ഓരോ നിമിഷവും തകർന്നുവീഴുന്നതുപോലെ തോന്നി.
മംഗലപുരം.
നഷ്ടപ്പെട്ട ഇല്ലം.
കടത്തിൽ മരിച്ച അച്ഛൻ.
കോളേജിൽ പോകാൻ കഴിയാത്ത ദരിദ്രയുവാവ്.
എല്ലാം കള്ളം.
ഐസ്ക്രീം പാർലറിലെ സംസാരം.
കാറിനുള്ളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ച കൈകൾ.
കോളേജിനു മുന്നിലെ രഹസ്യചുംബനങ്ങൾ.
അവൾ തുറന്നുപറഞ്ഞ സ്നേഹം.
മറുപടി പറയാൻ മടിച്ച അവൻ.
ഇപ്പോൾ ആ ഓരോ ഓർമയ്ക്കു പിന്നിലും അപരിചിതനായ വേട്ടക്കാരൻ നിൽക്കുന്നു.
“ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.
“എന്ത് വിശദീകരിക്കും?”
അവളുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
“എന്റെ വീട്ടിലേക്കു കള്ളം പറഞ്ഞ് കയറിയതോ? എന്റെ കുടുംബത്തെ കൊല്ലുന്നതോ? എന്നോടു…”
അവൾ
വാക്ക് പൂർത്തിയാക്കിയില്ല.
സ്നേഹിച്ചതോ?
സ്നേഹിക്കുന്നതായി നടിച്ചതോ?
ആ ചോദ്യങ്ങൾ വാക്കുകളില്ലാതെ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ ഒരു ചുവട് മുന്നോട്ടുവച്ചു.
“നിന്നോടുള്ളത് കള്ളമല്ല.”
“അടുത്തേക്കു വരരുത്.”
അപർണ കൈ ഉയർത്തി.
ആ നിമിഷം ആദിത്യന്റെ നോട്ടം അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിലേക്കു നീങ്ങി.
ആദ്യം ഒരു നേർത്ത നീലവര.
ചർമ്മത്തിനടിയിലൂടെ മിന്നൽപോലെ നീങ്ങി. കൈത്തണ്ടയ്ക്കു ചുറ്റും സഞ്ചരിച്ച് പൂർണമായൊരു വൃത്തമായി.