“പാത്രം കഴുകിയാൽ മുറിവ് കൂടില്ല.”
“പക്ഷേ ഞങ്ങളുടെ അഭിമാനം കുറയും. പൊയ്ക്കോ .”
ആദിത്യൻ കൈകൂപ്പി പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
വാഹനപ്പുരയിലേക്കു നടക്കുമ്പോൾ ഇന്നത്തെ
യാത്രയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു ചിന്ത. ഇന്നലെ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ ഇനി ഇത്തരം കാര്യങ്ങളൊന്നും സംഭവിക്കില്ലെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു. അപർണയോട് അകലം പാലിക്കുന്നത് മാധവന്റെ വേഷത്തിന് സുരക്ഷിതമാണ്.
ദൗത്യത്തിനും.
പക്ഷേ അവൾക്ക് എന്തു തോന്നും?
അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാതിരിക്കണമെന്ന് അവൻ തീരുമാനിച്ചു.
വാഹനപ്പുരയുടെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ ചുവടുകൾ അറിയാതെ മന്ദമായി.
അപർണ അവിടെ കാത്തുനിന്നിരുന്നു.
കോളേജിലേക്കുള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ചിട്ടുണ്ട്. പുസ്തകസഞ്ചി തോളിൽ. കാറിന്റെ പിൻവാതിലിനരികിൽ നിന്നിരുന്നെങ്കിലും ശ്രദ്ധ മുഴുവനും അവൻ വരുന്ന വഴിയിലായിരുന്നു.
ആദിത്യനെ കണ്ട നിമിഷം അവളുടെ മുഖത്ത് ആശ്വാസം തെളിഞ്ഞു.
അവൾ വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ടുവന്നു.
ആദിത്യൻ എന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിനുമുമ്പ് അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ കവിളിൽ സ്പർശിച്ചു. ഇന്നലെ ഭൈരവന്റെ മുഷ്ടി പതിച്ച ഭാഗത്ത്.
“മുറിവ് എവിടെ?”
ആ സ്പർശത്തിന്റെ അപ്രതീക്ഷിതത്വത്തിൽ ആദിത്യൻ ഒരു നിമിഷം അനങ്ങാതെ നിന്നു.
പിന്നീട് ചുറ്റും നോക്കി.
വാഹനപ്പുരയ്ക്കരികിൽ ആരുമില്ല. എന്നാൽ മുകളിലത്തെ വരാന്തയിൽനിന്നോ അകത്തെ ജനാലകളിൽനിന്നോ ആരെങ്കിലും കാണാം.
അവൻ പെട്ടെന്ന് പിന്നോട്ടുമാറി.
അപർണയുടെ കൈ വായുവിൽ നിന്നു.
മുഖത്തെ ആശ്വാസം നിമിഷനേരംകൊണ്ട് മങ്ങി.
“തമ്പുരാട്ടി കാറിൽ കയറൂ.”
അവന്റെ ശബ്ദം ഔപചാരികമായിരുന്നു.
“ആദ്യം ഞാൻ ചോദിച്ചതിന് മറുപടി പറയൂ.”
“മുറിവൊന്നുമില്ല.”
“ഇന്നലെ അത്ര അടികിട്ടിയിട്ട്?”
“കുറച്ചുവേദനയുണ്ട്. പോകാം. കോളേജിൽ വൈകും.”
അവൻ പിൻവാതിൽ തുറന്നു.
അപർണ അവനെ കുറച്ചുനേരം നോക്കിനിന്നു. പിന്നീട് ഒന്നും പറയാതെ പിന്നിലെ സീറ്റിൽ കയറി.
ആദിത്യൻ ഡ്രൈവർസീറ്റിലെത്തി.
കാർ പടിപ്പുര കടക്കുന്നതുവരെ അവൾ മിണ്ടിയില്ല.
“മാധവാ.”
“എന്താ, തമ്പുരാട്ടീ?”
അവൻ മനഃപൂർവമാണ് പഴയ വിളി ഉപയോഗിച്ചത്.
അവൾ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
“ഇന്നലെ രാത്രി വേദനയുണ്ടായിരുന്നോ?”
“ഇല്ല.”
“ഡോക്ടറെ കാണിക്കണോ?”
“ആവശ്യമില്ല.”
“ഭക്ഷണം
കഴിച്ചോ?”
“കഴിച്ചു.”
ഓരോ മറുപടിയും ഒരു വാക്കിൽ അവസാനിച്ചു.
അപർണയുടെ നെറ്റി പതുക്കെ ചുളിഞ്ഞു.
“നിനക്കെന്താണ്?”
“ഒന്നുമില്ല.”
“എന്നോട് ദേഷ്യമാണോ?”
“അല്ല.”
“പിന്നെ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നത്?”
“എങ്ങനെ?”
“ഒന്നും അറിയാത്തതുപോലെ നടിക്കരുത്.”
ആദിത്യൻ റോഡിൽനിന്ന് കണ്ണെടുത്തില്ല.
“ഞാൻ വണ്ടിയോടിക്കുകയാണ്.”
“മൂന്നുമാസമായി വണ്ടിയോടിക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ സംസാരിച്ചിരുന്നല്ലോ.”
“ഇന്നലെ സംഭവിച്ചത് കണ്ടില്ലേ?”
“അതുകൊണ്ട്?”
“ഇനി ശ്രദ്ധിക്കണം.”
“ആര്?”
“ഞാൻ.”
അപർണ പിന്നിലെ സീറ്റിൽ ചലിച്ചു.
“ഇന്നലെ നീ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞത് ശരിക്കും ഉദ്ദേശിച്ചാണോ?”
ആദിത്യന് മറുപടി പറയാൻ സമയം വേണ്ടിവന്നില്ല.
“അതെ.”
“എന്നെ കോളേജിൽ കൊണ്ടുപോകുകയും തിരികെ കൊണ്ടുവരുകയും മാത്രമേ ചെയ്യൂ?”
“അതാണ് എന്റെ ജോലി.”
അപർണയുടെ മുഖം കണ്ണാടിയിൽ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. അവൻ നോക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“കാർ നിർത്തൂ,” അവൾ പറഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ കേൾക്കാത്തവനെപ്പോലെ മുന്നോട്ടുപോയി.
“മാധവാ, കാർ നിർത്തൂ.”
“കോളേജിൽ വൈകും.”
അടുത്ത നിമിഷം പിന്നിലെ വാതിലിന്റെ കൊളുത്ത് അനങ്ങി.
ആദിത്യൻ ഞെട്ടി കണ്ണാടിയിലേക്കു നോക്കി.
അപർണ വാതിൽ പകുതിയായി തുറന്നിരുന്നു. കാർ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. കാറ്റിൽ അവളുടെ മുടി ചിതറി.
അവൻ ഉടൻ ബ്രേക്കിട്ടു.
കാർ റോഡരികിൽ നിന്നു.
“നിനക്കു ഭ്രാന്താണോ?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ നിർത്താൻ പറഞ്ഞു.”
“വണ്ടി ഓടുമ്പോൾ വാതിൽ തുറക്കുമോ?”
“മറ്റൊരു വഴിയുണ്ടായിരുന്നോ?”
അപർണ പുറത്തിറങ്ങി. ആദിത്യൻ അവളെ തടയാൻ വാതിൽ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ അവൾ കാറിന്റെ മുൻഭാഗം ചുറ്റി നേരെ മുൻസീറ്റിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു.