അവൾ അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“സാരമില്ല. ഞാൻ നോക്കികൊള്ളാം.”
ആദിത്യൻ കൈകൾ അവളുടെ ചുറ്റും ചേർത്തു. ഈ ആലിംഗനം വഞ്ചനയാണോ എന്ന് വീണ്ടും തോന്നി. താൻ നാട്ടിലേക്കല്ല പോകുന്നത്. അവൾ അറിയാത്ത രഹസ്യം കണ്ടെത്താൻ ഇതേ ഇല്ലത്തിൽ ഒളിക്കും.
എന്നാലും അയാൾ അവളെ വിട്ടില്ല.
അപർണ അല്പം മാറി അവന്റെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി. എന്നിട്ട് അവന്റെ ചുണ്ടുകളെ തന്റെ ചുണ്ടുകളാൽ പുണർന്നു. ആദിയും തിരിച്ചു ചുംബിച്ചു. അവരുടെ നാവുകൾ ഇണച്ചേർന്നു. അവൾ മെല്ലെ വിട്ടുമാറി.
“തിങ്കളാഴ്ച വരുമല്ലോ?”
“വരും.”
“അതിനുമുൻപ് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ?”
“എന്ത് സംഭവിക്കും?”
“അറിയില്ല. വെറുതെ ചോദിച്ചതാ.”
അവൾ അവന്റെ കവിളിൽ ചുംബിച്ചു.
“സൂക്ഷിക്കണം.”
ആദിത്യൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു.
“നീയും.”
അവൻ മുറിയിൽനിന്നിറങ്ങി.
പടിപ്പുരയിലൂടെ പുറത്തുപോയവനെപ്പോലെ നടിച്ചു. പ്രധാനവഴിയുടെ ഇരുട്ടിലെത്തിയശേഷം കാടിന്റെ മറവിലൂടെ തിരികെവന്നു.
പടിഞ്ഞാറൻ ചുമരിന്റെ പഴയ ഭാഗത്ത് കയറാൻ എളുപ്പമുള്ള സ്ഥലമുണ്ടെന്ന് മുമ്പേ കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി ഉപയോഗിച്ച് ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ മതിൽ കടന്നു.
ശരീരത്തിന്റെ പ്രവർത്തനം മന്ദമാക്കി.
ഹൃദയമിടിപ്പ് താഴ്ത്തി.
ശ്വാസം നേർത്തതാക്കി.
ചർമ്മത്തിൽനിന്നു പുറപ്പെടുന്ന ഗന്ധകണങ്ങളെ ശക്തിയുടെ നേർത്ത ആവരണത്തിനുള്ളിൽ പിടിച്ചുനിർത്തി.
ലൂപിൻ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് താൻ ഒരു ശൂന്യസ്ഥലമായി തോന്നണം.
പൂജാമുറിയിലെത്തി.
പ്രധാനമുറിയുടെ വടക്കുഭാഗത്ത് പഴയ മരപ്പാളികളുടെ പിന്നിൽ വളരെ ഇടുങ്ങിയൊരു അറ ഉണ്ടായിരുന്നു. പൂജാസാധനങ്ങൾ സൂക്ഷിക്കാനായിരുന്നു പഴയകാലത്ത് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. ഇപ്പോൾ ശൂന്യം.
അവൻ അതിനകത്തു കയറി.
മരപ്പാളിക്കിടയിലെ ചെറിയ വിടവിലൂടെ മുറിയുടെ നടുവ് കാണാം.
ചുവന്ന മണ്ണുകൊണ്ട് വലിയൊരു വൃത്തം വരച്ചിരുന്നു.
അതിന്റെ ചുറ്റും മന്ത്രചിഹ്നങ്ങൾ.
വടക്കുഭാഗത്ത് കറുത്ത വിളക്ക്.
തെക്കുഭാഗത്ത് വെള്ളിപ്പാത്രം.
വൃത്തത്തിന്റെ മധ്യത്തിൽ താഴ്ന്ന മരപ്പീഠം.
ആദിത്യൻ കാത്തിരുന്നു.
രാത്രി നീണ്ടു.
ചിലർ
മുറിയിൽ വന്ന് സാധനങ്ങൾ ക്രമപ്പെടുത്തി. ആരും അവന്റെ സാന്നിധ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല.
അവൻ ശരീരത്തിന് ചെറിയൊരു വിശ്രമാവസ്ഥ നൽകി. പൂർണമായി ഉറങ്ങിയില്ല. ജാഗ്രതയുടെ ഒരു ഭാഗം വാതിലിലും പൂജാവൃത്തത്തിലും നിലനിർത്തി.
പുലരുന്നതിനു മുൻപ് വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.
ഭൈരവനാണ് ആദ്യം അകത്തുവന്നത്.
അവന്റെ പിന്നാലെ ദേവകി.
പെൺകുട്ടിയുടെ മുഖത്ത് ഉറക്കമില്ല. ഭയത്തിൽ വെളുത്തിരുന്നു. കൈകൾ നെഞ്ചിനു മുന്നിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചിട്ടുണ്ട്.
“അവിടെ ഇരിക്ക്,” ഭൈരവൻ പറഞ്ഞു.
“തമ്പുരാനേ, എന്നെ പറഞ്ഞുവിടാനാണോ?”
“പൂജ കഴിഞ്ഞാൽ പറയാം.”
“എനിക്ക് വീട്ടിൽ അമ്മ മാത്രമേയുള്ളൂ.”
“ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞു.”
ദേവകി വിറച്ചുകൊണ്ട് പൂജാവൃത്തത്തിന്റെ നടുവിലിരുന്നു.
ഭൈരവൻ വാതിൽ അടച്ചു. കുറ്റിയിട്ടു.
ആദിത്യന്റെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ പേശിയും മുറുകി.
ഭൈരവൻ കറുത്ത വിളക്ക് തെളിച്ചു. മൺപാത്രത്തിൽ എന്തോ ദ്രാവകം ഒഴിച്ചു. മന്ത്രോച്ചാരണം ആരംഭിച്ചു.
ആദ്യത്തെ ചില വാക്കുകൾ സാധാരണ സംരക്ഷണമന്ത്രങ്ങളെപ്പോലെ.
പിന്നെ സ്വരം മാറി.
ദീർഘായുസ്സ്.
ക്ഷയം മാറ്റൽ.
യൗവനത്തിന്റെ സ്പന്ദനം മറ്റൊരു പാത്രത്തിൽനിന്നു സ്വീകരിക്കൽ.
ആയുസ്സിന്റെ നൂൽ വേർതിരിച്ച് മറ്റൊരു ജീവസ്പന്ദനവുമായി ചേർക്കൽ.
ഹരിഹരൻ പഠിപ്പിച്ച അഥർവഭാഗങ്ങൾ ആദിത്യന്റെ ഓർമയിൽ തെളിഞ്ഞു.
ഇത് സംരക്ഷണകർമ്മമല്ല.
മറ്റൊരു മനുഷ്യന്റെ ജീവശക്തി പിടിച്ചെടുത്ത് സ്വന്തം ശരീരത്തിന്റെ ക്ഷയം വൈകിപ്പിക്കുന്ന ഇരുണ്ട പ്രയോഗമാണ്.
ദേവകിക്ക് അതറിയില്ല.
“കണ്ണുകൾ അടച്ചിരിക്കൂ,” ഭൈരവൻ പറഞ്ഞു.
അവൾ അനുസരിച്ചു.
ഭൈരവൻ അവളുടെ ചുറ്റും നടന്നു. ഓരോ ചുറ്റലിലും മന്ത്രത്തിന്റെ താളം മാറി. വിളക്കുകളുടെ നാളങ്ങൾ ഉയർന്നു. മുറിയിലെ വായു ഭാരമുള്ളതായി.
ആദിത്യൻ വെളുത്ത വളയെ ഉണർത്താൻ തയ്യാറായി.