അവൾ ഒരിക്കലും ക്ഷമിക്കില്ല.
അപർണയുടെ മനസ്സിലും കുഴപ്പമുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ അത് നേരിട്ട് പറഞ്ഞിരുന്നില്ലെങ്കിലും ആദിത്യന് സൂചനകൾ വായിക്കാനായി.
മാധവൻ, ഒരു സമ്പത്തില്ലാത്ത യുവാവ്.
വീടില്ല.
കുടുംബമില്ല.
ഡ്രൈവർ.
അപർണ തെക്കേടത്ത്
ഇല്ലത്തിന്റെ ഏകമകൾ.
വിക്രമന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൾ.
അവളുടെ വിവാഹം കുടുംബത്തിന്റെ നിലയ്ക്കും വംശത്തിനും യോജിക്കുന്നവിധമാകണമെന്ന് എല്ലാവരും പ്രതീക്ഷിക്കും.
മാധവൻ ബ്രാഹ്മണനാണെന്നത് ചെറിയൊരു അനുകൂല്യം. പക്ഷേ ജാതിമാത്രം തെക്കേടത്ത് കുടുംബത്തിന്റെ അഭിമാനത്തെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുമോ?
അവൾക്ക് അറിയില്ല.
ഇവയെല്ലാം മനസ്സിൽ തൂക്കിനോക്കുന്നതിനിടെ ഒരു ദിവസം കോളേജിൽനിന്നു മടങ്ങുകയായിരുന്നു.
സന്ധ്യയുടെ വെളിച്ചം വയലുകളിൽ നീണ്ടുകിടന്നു. റോഡിൽ വാഹനങ്ങൾ കുറവായിരുന്നു. കാർ മന്ദഗതിയിൽ സഞ്ചരിച്ചു.
അപർണയുടെ ഇടതുകൈ ഗിയറിനരികിലായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ ഗിയർ മാറ്റിയപ്പോൾ വിരലുകൾ അവളുടെ കൈയിൽ സ്പർശിച്ചു.
ഇത്തവണ ആരും പിൻവലിച്ചില്ല.
അപർണ പതുക്കെ വിരലുകൾ അവന്റെ വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ ചേർത്തു.
ആദിത്യന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് മാറി.
ഒരു കൈകൊണ്ട് സ്റ്റിയറിംഗ് പിടിച്ചു. മറ്റേ കൈ അവളുടെ കയ്യിൽ.
കുറച്ചുനേരം ആരും മിണ്ടിയില്ല.
ഇരുവരും സ്വന്തം മനസ്സിനുള്ളിൽ ഒരേ പോരാട്ടത്തിലായിരുന്നു.
പറയണോ?
ഇന്ന്?
ഇപ്പോൾ?
ഈ ബന്ധത്തിന് പേര് നൽകുന്നത് അതിനെ യാഥാർഥ്യമാക്കും.
യാഥാർഥ്യമായാൽ നഷ്ടപ്പെടാനുള്ള സാധ്യതയും വരും.
ആദിത്യൻ ദീർഘമായി ശ്വാസമെടുത്തു.
“അപർണേ.”
അതേ നിമിഷം അവളും വിളിച്ചു:
“മാധവാ.”
ഇരുവരും പരസ്പരം നോക്കി.
അപർണ ചിരിച്ചു.
“നീ ആദ്യം പറയൂ.”
“ഇല്ല. നീ പറയൂ.”
“ഞാനാണ് ആദ്യം തുടങ്ങിയതെന്ന് പിന്നീട് പറയരുത്.”
“പറയില്ല.”
“സത്യം?”
“സത്യം.”
അപർണയുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ കൈയിൽ മുറുകി.
അവളുടെ മുഖത്തെ ധൈര്യം പതുക്കെ കുറഞ്ഞു. പകരം ആദിത്യൻ ആദ്യമായി കാണുന്ന ലജ്ജ തെളിഞ്ഞു. പുറത്തെ വയലുകളിലേക്കു നോക്കി സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പിന്നെ അത് ശരിയല്ലെന്ന് തോന്നിയതുപോലെ വീണ്ടും അവന്റെ മുഖത്തേക്കു തിരിഞ്ഞു.
“എനിക്ക് ഇതെങ്ങനെ പറയണമെന്ന് അറിയില്ല.”
“നേരെ പറയൂ.”
“നേരെ പറഞ്ഞാൽ തെറ്റിപ്പോയാലോ?”
“പറയാതെവച്ചാൽ കൂടുതൽ
തെറ്റാം.”
അപർണ ദീർഘമായി ശ്വാസം വിട്ടു.
“മാധവാ, എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ്.”
ആദിത്യൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“അറിയാം.”
“ഞാൻ പൂർത്തിയാക്കിയില്ല.”
“ക്ഷമിക്കണം.”
അവൾ അവന്റെ കൈയിൽ നുള്ളി.
“എനിക്ക് നിന്നെ വെറും സുഹൃത്തായി മാത്രമല്ല ഇഷ്ടം.”
ആദിത്യന്റെ പുഞ്ചിരി പതുക്കെ മങ്ങി. സന്തോഷം കുറഞ്ഞതുകൊണ്ടല്ല. വാക്കുകളുടെ ഭാരം മനസ്സിലായതുകൊണ്ട്.
അപർണ തുടർന്നു:
“ഞാൻ നിന്നെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നു. നീ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ. ക്ലാസിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ. പുസ്തകം വായിക്കുമ്പോൾ. നീ എന്തുപറയും എന്ന്. എന്നെ കളിയാക്കുമോ എന്ന്. രാവിലെ കോളേജിലേക്കു വരുമ്പോൾ നീ പുറത്തുണ്ടോ എന്ന് ആദ്യം നോക്കും.”
അവളുടെ ശബ്ദം കൂടുതൽ പതിഞ്ഞു.
“ഇതിനെ പ്രണയം എന്നു വിളിക്കാമോ എന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നു.”
അവൾ നേരെ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി.
“ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു.”
ആദിത്യൻ പറയാനിരുന്നതും അതുതന്നെയായിരുന്നു.
ചില നിമിഷങ്ങൾക്കുമുൻപ് വാക്കുകൾ തയ്യാറായിരുന്നു.
എനിക്കും നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ്.
ഞാനും നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു.
പക്ഷേ അപർണയുടെ വായിൽനിന്ന് ആ സമ്മതം കേട്ട നിമിഷം അവന്റെ മനസ്സിലേക്ക് എല്ലാം ഒരുമിച്ച് മടങ്ങിവന്നു.
പുതുശ്ശേരി ഇല്ലം.
കാളികയുടെ പ്രതിമ.
കറുത്ത വള.
വെളുത്ത വള.
മഞ്ഞവളയുടെ ആധാരത്തട്ട്.
ഹരിഹരന്റെ ഹൃദയം സ്വന്തം കൈയിൽ മിടിച്ച നിമിഷം.
പ്ലാനാശ്ശേരിയിലെ കുഞ്ഞ്.
അപകടകാരികളായ ലൂപിൻകൂട്ടങ്ങളുമായി ചേർന്ന് പ്രവർത്തിക്കുന്ന തെക്കേടത്ത് കുടുംബം.
വിക്രമന്റെ അസാധാരണമായ ശക്തി.
നീലവള.
ഈ ദൗത്യത്തിന്റെ അവസാനം തനിക്ക് എന്തുചെയ്യേണ്ടിവരും?
അപർണയുടെ അച്ഛനാണ് നീലവളയുടെ ധാരകനെങ്കിൽ?