അവൻ ഡ്രൈവർസീറ്റിലെത്തി.
കാർ മുന്നോട്ടെടുത്തപ്പോൾ അപർണ പുറത്തേക്കു നോക്കിക്കൊണ്ട് ചെറിയൊരു ഈണം മൂളാൻ തുടങ്ങി.
വാക്കുകളില്ലാത്ത പാട്ട്.
അതിൽ മനഃപൂർവമായൊരു അവഗണനയുണ്ടായിരുന്നു.
“എന്താണ്
ചെയ്യുന്നത്?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
“പാട്ടുപാടുന്നു.”
“പാട്ടിന് വാക്കൊന്നുമില്ലേ?”
“ചിലർക്ക് പറയാനുള്ളത് പറയുന്നതുവരെ എനിക്ക് വാക്കുകൾ വരില്ല.”
ആദിത്യൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“എനിക്കെന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടെന്ന് തമ്പുരാട്ടി കരുതുന്നുണ്ടോ?”
അപർണ മൂളൽ നിർത്തി. നേരെ നോക്കാതെ ചോദിച്ചു:
“ഉണ്ടോ?”
“ഉണ്ട്.”
അവൾ കാത്തിരുന്നു.
“ക്ഷമിക്കണം.”
അപർണ പതുക്കെ അവന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.
“എന്തിന്?”
“രാവിലെ നിന്നെ ഒഴിവാക്കിയതിന്.”
“അത്രമാത്രം?”
“നിന്നോട് ചോദിക്കാതെ നമ്മുടെ സംസാരം അവസാനിപ്പിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചതിന്.”
“അതും.”
“നിന്നെ വീണ്ടും തമ്പുരാട്ടി എന്നു വിളിച്ചതിന്.”
“അത് വലിയ കുറ്റമാണ്.”
അവളുടെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി തിരിച്ചുവന്നു.
“ഇന്നലെ നടന്നത് വീണ്ടും സംഭവിക്കുമെന്നു ഭയപ്പെട്ടു,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.
“ചേട്ടൻ വീണ്ടും അടിക്കുമെന്നോ?”
“അതും.”
“ഇനി അടിക്കില്ല.”
അവളുടെ മറുപടിയിൽ അസാധാരണമായ ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
അപർണ കൈ നീട്ടി അവന്റെ കവിളിൽ തൊട്ടു. ഇത്തവണ ആദിത്യൻ മാറിയില്ല.
അവളുടെ വിരലുകൾ ഇന്നലെ പ്രഹരമേറ്റ ഭാഗത്തുകൂടി സഞ്ചരിച്ചു.
“ശരിക്കും വേദനയില്ലേ?”
“ഇപ്പോൾ ഇല്ല.”
“ഇത്ര പെട്ടെന്ന് എങ്ങനെ?”
“എനിക്ക് നല്ല ശരീരമാണ്.”
“വീമ്പ്.”
അവൾ കവിളിൽ ചെറുതായി അമർത്തി.
“ഇന്നലെ ഞാൻ ഭയന്നു.”
“എന്തിന്?”
“ചേട്ടൻ നിന്നെ കൊല്ലുമെന്നു തോന്നി.”
“നിന്റെ അച്ഛൻ വന്നില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരുപക്ഷേ.”
അത് കള്ളമാണെന്ന് ആദിത്യന് അറിയാം. വിക്രമൻ വന്നില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ അവസാനനിമിഷം വെളുത്ത വള ഉപയോഗിക്കുമായിരുന്നു. ഭൈരവനാണ് അപകടത്തിൽപ്പെടുക.
“മാധവാ.”
അപർണയുടെ ശബ്ദം ഗൗരവമായി.
“എന്താണ് നമുക്കിടയിൽ സംഭവിക്കുന്നത്?”
ഇന്നു താൻ ചോദിച്ച അതേ ചോദ്യം.
ഇപ്പോൾ അവളുടെ വായിൽനിന്ന്.
ആദിത്യൻ പെട്ടെന്ന് മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
“എനിക്കറിയില്ല,” അവൻ പറഞ്ഞു.
“എനിക്കും.”
അപർണ കൈ പിൻവലിച്ചു. മടിയിൽവച്ചു.
“എല്ലാത്തിനും ഇപ്പോൾതന്നെ മറുപടി
കണ്ടെത്തേണ്ടതുണ്ടോ?”
“ഇല്ല.”
“എങ്കിൽ കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കാതിരിക്കാം.”
“പിന്നെ?”
“നീ എന്റെ നല്ല സുഹൃത്താണ്.”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ചെറിയൊരു മടിയുണ്ടായിരുന്നു. സൗഹൃദം എന്ന വാക്കിൽ പൂർണമായി ഒതുങ്ങാത്ത എന്തോ അവൾ അടക്കിവയ്ക്കുന്നു.
“അതുപോലെ കുറച്ചുകാലം ജീവിക്കാം. അധികം ചിന്തിക്കാതെ. മറ്റുള്ളവരെക്കുറിച്ചും ഭാവിയെക്കുറിച്ചും ഇപ്പോൾ തീരുമാനിക്കാതെ.”
ആദിത്യന്റെ ചുണ്ടിൽനിന്ന് ചെറിയൊരു മൂളൽ പുറത്തുവന്നു.
“ഉം.”
അപർണ അവനെ നോക്കി.
“അതിന്റെ അർഥം?”
“സമ്മതം.”
“നിനക്ക് വാക്കുകൾ ഉപയോഗിക്കാൻ അറിയില്ലേ?”
“അറിയാം.”
“എങ്കിൽ പറയൂ.”
“സമ്മതം.”
അവൾ സംതൃപ്തിയായി പിന്നിലേക്കു ചാഞ്ഞിരുന്നു.
“ഇപ്പോൾ ഭൈരവൻ തമ്പുരാന്റെ കാര്യം,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.
“ചേട്ടൻ.”
“നിനക്ക് ചേട്ടൻ. എനിക്ക് തമ്പുരാൻ.”
“ശരി. എന്താണ്?”
“ഇനി അടിക്കില്ലെന്ന് എങ്ങനെ ഉറപ്പാണ്?”
അപർണയുടെ കണ്ണുകളിൽ ചെറിയൊരു കുസൃതി തെളിഞ്ഞു.
“എനിക്ക് എന്റെ വഴികളുണ്ട്.”
“എന്തു വഴി?”
“രഹസ്യം.”
“അച്ഛനോട് പറഞ്ഞോ?”
“അച്ഛൻ ഇന്നലെതന്നെ ശാസിച്ചിരുന്നു.”
“അതുമാത്രം കൊണ്ട് നിർത്തുന്ന ഒരു മനുഷ്യനായി തോന്നുന്നില്ല.”
“അതുകൊണ്ട് മറ്റൊന്നും ചെയ്തു.”
“എന്ത്?”
മറുപടി പറയാതെ അപർണ അവന്റെ കവിളിൽ പിടിച്ച് ചെറുതായി നുള്ളി.
“അറിയേണ്ട.”
“വേദനിക്കുന്നു.”
“ഇന്നലെ അത്ര അടികൊണ്ടിട്ടും വേദനയില്ല. ഇപ്പോൾ ഇതിനു വേദനയോ?”
“അത് വേറെ. ഇതു വേറെ.”
“എന്താണ് വ്യത്യാസം?”
ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി.
“ഇത് നീ ചെയ്തതല്ലേ.”
അപർണയുടെ കൈ കവിളിൽ നിശ്ചലമായി. കണ്ണുകളിൽ ചെറിയൊരു ലജ്ജ തെളിഞ്ഞു. അവൾ വേഗത്തിൽ കൈ പിൻവലിച്ചു.
സംസാരം പതുക്കെ മറ്റൊരു വിഷയത്തിലേക്കു മാറി.
എ ബ്രിഫ് ഹിസ്റ്ററി ഓഫ് ടൈം.