“അത്ര എളുപ്പമല്ല.”
“നിനക്ക് അങ്ങനെ തോന്നും. അവരെ നിനക്ക് അധികം അറിയില്ല.”
“ഭൈരവനെ
കുറച്ചൊക്കെ അറിയാം.”
അപർണയുടെ ചുണ്ടിൽ പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
“ഭൈരവനെ ഞാൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം.”
“എങ്ങനെ?”
“അതെന്റെ കാര്യം.”
“അവൻ സ്വന്തം വഴിക്ക് നടക്കുന്നതായാണ് തോന്നുന്നത്.”
“മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ മാത്രം.”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിലെ ഉറപ്പ് ആദിത്യനെ സംശയത്തിലാക്കി.
“മിഥുൻ?”
“മിഥുൻ ചേട്ടൻ ഒരിക്കലും എതിർക്കില്ല. ആദ്യം കളിയാക്കും. പിന്നെ നിന്റെ പക്ഷം ചേരും.”
“നിനക്ക് ഉറപ്പാണോ?”
“എന്നെ ഏറ്റവും നന്നായി അറിയുന്നത് അവനാണ്. എനിക്കു ശരിക്കും ഇഷ്ടമാണെന്നു മനസ്സിലായാൽ സഹായിക്കും.”
“നിന്റെ അച്ഛനോ?”
അപർണയുടെ മുഖം മൃദുവായി.
“അമ്മ മരിച്ചശേഷം അച്ഛനാണ് എന്നെ വളർത്തിയത്. എനിക്ക് ചെറുപ്പമായിരുന്നു. ആ കാലത്ത് അദ്ദേഹത്തിനു ഭൂമിയും കണക്കും കുടുംബപ്രശ്നങ്ങളും എല്ലാമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നിട്ടും ഞാൻ രാത്രി ഭയന്ന് ഉണർന്നാൽ എന്റെ കൂടെയിരിക്കും. എനിക്ക് പനി വന്നാൽ ഉറങ്ങാതെ നോക്കും. കോളേജിൽ പോകണമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ചില ബന്ധുക്കൾ എതിർത്തെങ്കിലും അച്ഛൻ സമ്മതിച്ചു.”
അവൾ ജനാലയ്ക്കപ്പുറത്തേക്കു നോക്കി.
“എന്നോട് അദ്ദേഹം കടുപ്പമായി പെരുമാറിയിട്ടില്ല. എന്റെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും അനുവദിക്കുമെന്നല്ല. പക്ഷേ ഞാൻ ശരിക്കും ആഗ്രഹിക്കുന്ന കാര്യം അവഗണിക്കില്ല.”
“നിന്റെ ആഗ്രഹം ഒരു ഡ്രൈവറെ വിവാഹം കഴിക്കണമെന്നാണെങ്കിൽ?”
അപർണ അവനെ നോക്കി.
“ആദ്യം നിന്നെ ഡ്രൈവറായി മാത്രം കാണാതിരിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തെ പഠിപ്പിക്കും.”
ആദിത്യന്റെ ചുണ്ടിൽ അറിയാതെ പുഞ്ചിരിയെത്തി.
“എങ്ങനെ?”
“അത് എന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം.”
അവൾ കൈ നീട്ടി അവന്റെ കൈയ്ക്കുമുകളിൽ വച്ചു.
“നീ എന്റെ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ച് ഭയക്കേണ്ട. അച്ഛനോട് ഞാൻ സംസാരിക്കും. മിഥുൻ ചേട്ടൻ പ്രശ്നമാകില്ല. ഭൈരവൻ ചേട്ടന്റെ എതിർപ്പ് എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യണമെന്ന് എനിക്കറിയാം.”
“അങ്ങനെ പലതവണ പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും ആ വഴി എന്താണെന്ന് മാത്രം പറയുന്നില്ല.”
“പറഞ്ഞാൽ
പിന്നെ അതു രഹസ്യമാകുമോ?”
“ഭൈരവന് നിന്നെ ഭയമാണോ?”
അപർണ ചിരിച്ചു.
“ചിലപ്പോൾ ഭയം തന്നെയാകാം.”
ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി.
“നിനക്ക് എന്തോ മറുവശമുണ്ട്.”
“എല്ലാവർക്കുമില്ലേ?”
ആ ചോദ്യത്തിൽ നിമിഷനേരം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ മറ്റൊരു പ്രകാശം തെളിഞ്ഞതായി ആദിത്യന് തോന്നി. എന്നാൽ അടുത്ത നിമിഷം അത് മാഞ്ഞു.
സംഭാഷണം അവസാനിച്ചപ്പോൾ മറ്റൊരു തരത്തിലുള്ള നിശ്ശബ്ദത കാറിനുള്ളിൽ നിറഞ്ഞു.
ഇന്നലെവരെ അവർ സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു. പറയാത്ത വികാരങ്ങളെ തമാശകളുടെയും പുസ്തകങ്ങളുടെയും പിന്നിൽ ഒളിപ്പിക്കാനാവുമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ആ മറ നീങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
അവർ പരസ്പരം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു.
ഒരുപക്ഷേ സ്നേഹിക്കുന്നു.
ആ സത്യം അംഗീകരിച്ചശേഷം സാധാരണമായി സംസാരിക്കുന്നത് കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടായി.
അപർണ പലതവണ എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു. ഓരോ തവണയും ചുണ്ടുകൾ തുറന്നശേഷം വേണ്ടെന്നുവച്ചു.
ഒടുവിൽ അവൾ ചിരിച്ചു.
“ഇതിനു മുൻപ് എളുപ്പമായിരുന്നു.”
“എന്ത്?”
“സംസാരിക്കുന്നത്.”
“ഇപ്പോൾ എന്താണ് പ്രശ്നം?”
“അപ്പോൾ നീ മാധവനായിരുന്നു.”
“ഇപ്പോഴും മാധവൻ തന്നെയാണ്.”
“അല്ല. അപ്പോൾ എന്റെ സുഹൃത്തായ മാധവൻ. ഇപ്പോൾ…”
അവൾ വാക്ക് പൂർത്തിയാക്കിയില്ല.
“ഇപ്പോൾ?”
“അറിയില്ല.”
മുഖത്ത് ലജ്ജ തെളിഞ്ഞു.
“എന്റെ കാമുകൻ എന്നു പറയാൻ തന്നെയാണ് എനിക്കു തോന്നിയത്. പക്ഷേ അത് പറഞ്ഞാൽ നീ വീണ്ടും അനവധി വ്യത്യാസങ്ങൾ എണ്ണിത്തുടങ്ങും.”
“എണ്ണിത്തുടങ്ങില്ല.”
“ഉറപ്പാണോ?”
“ഉം.”
അപർണ അവനെ രൂക്ഷമായി നോക്കി.
“വീണ്ടും അതേ മൂളൽ.”
ആദിത്യൻ ചിരിച്ചു.
“നമുക്ക് ഇതിനെ ബുദ്ധിമുട്ടാക്കേണ്ട,” അവൻ പറഞ്ഞു. “ഇതുവരെ എങ്ങനെയായിരുന്നോ അങ്ങനെതന്നെ തുടരാം.”
“അപ്പോൾ ഇന്നലെ ഞാൻ പറഞ്ഞത് മറക്കണോ?”
“അല്ല. അതറിഞ്ഞുകൊണ്ടുതന്നെ.”
“എങ്ങനെ?”
“നമ്മുടെ സൗഹൃദത്തിനിടയിൽ ഈ പുതിയ കാര്യം മതിലായി നിർത്തരുത്. വരുന്നതുപോലെ സ്വീകരിക്കാം.”