ഷർട്ട് നാല് വരകളായി പിളർന്നു.
ചർമ്മവും കീറി. ചൂടുള്ള രക്തം പുറത്തുവന്നു.
വെളുത്ത വള ഉടൻ മുറിവ് അടയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ആദിത്യൻ അത് തടഞ്ഞില്ല.
പേശികൾ നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ചേർന്നു. ചർമ്മം മുറുകി. എന്നാൽ കീറിയ ഷർട്ട് മറയ്ക്കാനാവില്ല.
അവൻ ഭൈരവന്റെ കഴുത്തിൽ ഇരുകൈകളും ചുറ്റി. സ്വന്തം ശരീരഭാരം ഉപയോഗിച്ച് നിലത്തേക്കു വീഴ്ത്തി.
ഇരുവരും പൂജാവൃത്തത്തിന്റെ അരികിലേക്കു പതിച്ചു.
ഭൈരവൻ ആദിത്യന്റെ തോളിൽ പല്ലുകൾ ആഴ്ത്താൻ ശ്രമിച്ചു. ആദിത്യൻ കൈമുട്ട് അവന്റെ താടിക്കിടയിൽ വച്ച് തടഞ്ഞു. പല്ലുകൾ കൈമുട്ടിൽ അമർന്നു. വെളുത്ത വളയുടെ സംരക്ഷണം ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ അസ്ഥി പൊട്ടിയേനേ.
ആദിത്യൻ വലതുകാൽ ഭൈരവന്റെ വയറ്റിൽ വച്ചു.
ശക്തിയായി തള്ളി.
ഭൈരവൻ പിന്നോട്ടു തെറിച്ചെങ്കിലും നിലത്തുവീഴാതെ രണ്ടുകാലിൽ ഇറങ്ങി. അടുത്ത നിമിഷം വീണ്ടും ചാടി.
അവന്റെ വേഗം അസാധാരണമായിരുന്നു.
എങ്കിലും വെളുത്ത വള ഉണർന്ന ആദിത്യനെക്കാൾ വേഗമില്ല.
ഓരോ ആക്രമണവും ആദിത്യന് വ്യക്തമായി കാണാനായി. തോളിലെ പേശി മുറുകുന്നത്. അര തിരിയുന്നത്. കാലിലെ ഭാരം മാറുന്നത്. അടുത്ത പ്രഹരം ഏതു കോണിലേക്കാണെന്ന് ശരീരം തന്നെ പറഞ്ഞുകൊടുക്കുന്നു.
ആദ്യപ്രഹരം ആദിത്യൻ വശത്തേക്കു മാറി ഒഴിവാക്കി.
രണ്ടാമത്തെ കൈത്തണ്ടകൊണ്ട് തടഞ്ഞു.
മൂന്നാമത്തെ നഖപ്രഹരത്തിനടിയിലൂടെ താഴ്ന്ന് ഭൈരവന്റെ വാരിയെല്ലുകളിൽ മുഷ്ടികൊണ്ട് ഇടിച്ചു.
അസ്ഥികൾ പൊട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
ഭൈരവന്റെ ശരീരം വശത്തേക്കു വളഞ്ഞു. മുരൾച്ച വേദനയായി മാറി.
ആദിത്യൻ അവസരം ഉപയോഗിച്ചു. ഇടതുകൈ കൊണ്ട് അവന്റെ കഴുത്തിൽ പിടിച്ചു. വലതുകൈ അരയിൽ. ശരീരം പൂർണമായി ഉയർത്തി നിലത്തടിച്ചു.
പൂജാമുറിയുടെ കൽത്തറ പൊട്ടി.
ഭൈരവന്റെ തലയ്ക്കടിയിൽ വിള്ളൽ രൂപപ്പെട്ടു.
സാധാരണ ലൂപിനാണെങ്കിൽ ആ ആഘാതം കുറച്ചുനേരമെങ്കിലും ബോധം നഷ്ടപ്പെടുത്തേണ്ടതാണ്.
പക്ഷേ അവൻ
ഉടൻ കൈ ഉയർത്തി.
നഖങ്ങൾ ആദിത്യന്റെ വശത്ത് കുത്തിയിറങ്ങി.
വസ്ത്രവും ചർമ്മവും കീറി.
ആദിത്യൻ പിടിവിട്ടു.
ഭൈരവൻ നിലത്തുനിന്ന് ഉരുണ്ടുമാറി ദേവകിയിലേക്കു പാഞ്ഞു.
വീണ്ടും അവൾ തന്നെ.
ആദിത്യന് ഭൈരവനെ കൊല്ലാതെ തടയാമായിരുന്നു. സന്ധികൾ തകർക്കാം. നട്ടെല്ലിന്റെ ചലനം നിർത്താം. വെളുത്ത വളകൊണ്ട് പേശികളെ താൽക്കാലികമായി പ്രവർത്തനരഹിതമാക്കാം.
പക്ഷേ ഓരോ തവണയും ഭൈരവൻ ദേവകിയെയാണ് ലക്ഷ്യമിടുന്നത്.
അവളെ രക്ഷിക്കാനും അയാളെ ജീവനോടെ പിടിക്കാനും ഒരേസമയം കഴിയുന്നില്ല.
ആദിത്യൻ ഭൈരവന്റെ പിന്നിൽ എത്തി. കഴുത്തിനു പിന്നിലെ പേശികളിൽ വിരലുകൾ അമർത്തി വെളുത്ത വളയുടെ നിർദേശം നൽകി.
നിശ്ചലമാകൂ.
മനസ്സ് ശരീരത്തോട് നൽകുന്ന നിർദേശം പോലെയല്ല അത്.
പേശികളും നാഡികളും തന്നെ അനുസരിക്കേണ്ട കല്പന.
ഭൈരവന്റെ വലതുകാൽ ഒരു നിമിഷം തളർന്നു. ശരീരം മുന്നോട്ടു വീണു.
എന്നാൽ ഉടൻ വീണ്ടും ചലിച്ചു.
അവന്റെ ശരീരത്തിൽ മറ്റൊരു ശക്തി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
പൂജാവൃത്തത്തിൽനിന്നുള്ള ചുവന്ന പ്രകാശം ഭൈരവന്റെ ശരീരത്തിലേക്കു ഒഴുകുകയാണ്. ദേവകിയിൽനിന്ന് ഇതിനകം പിടിച്ചെടുത്ത ജീവശക്തി അവനെ ഉത്തേജിപ്പിക്കുന്നു.
ആദിത്യൻ വൃത്തത്തിലേക്കു നോക്കി.
രക്തം പതിച്ച മന്ത്രചിഹ്നങ്ങൾ മിടിക്കുന്നതുപോലെ തെളിയുന്നു.
ആദ്യം അതു തകർക്കണം.
അവൻ നിലത്തുകിടന്നിരുന്ന ഇരുമ്പുവിളക്ക് എടുത്തു പൂജാവൃത്തത്തിന്റെ കിഴക്കുഭാഗത്തുള്ള ചിഹ്നത്തിനുമുകളിൽ അടിച്ചു.
ചുവന്ന മണ്ണ് ചിതറി.
മന്ത്രരേഖ മുറിഞ്ഞു.
അതേ നിമിഷം വിളക്കുകളുടെ പകുതി അണഞ്ഞു.
ഭൈരവന്റെ ശരീരം വിറച്ചു. കണ്ണുകളിലെ മഞ്ഞപ്രകാശം ഒരു നിമിഷം മങ്ങി.
ആദിത്യൻ വൃത്തത്തിന്റെ മറുവശവും കാലുകൊണ്ട് മായ്ച്ചു.
ശക്തിയുടെ ഒഴുക്ക് തകർന്നു.
ഭൈരവൻ മുറിയുടെ നടുവിൽ നിന്നു തല ഇരുകൈകൾക്കിടയിൽ പിടിച്ചു. മനുഷ്യശബ്ദവും മൃഗീയമുരൾച്ചയും ഒരുമിച്ച് പുറത്തുവന്നു.
“മാ…ധവാ…”
ആദ്യമായി തിരിച്ചറിവിന്റെ
സൂചന.
“തമ്പുരാനേ, രൂപം നിയന്ത്രിക്കൂ.”