വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി ശരീരത്തിലേക്കു ഒഴുക്കി. പേശികൾ ഉറച്ചു. തലകറക്കം കുറഞ്ഞു.
ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്നവർ പിന്നോട്ടുമാറി.
“എണീറ്റു.”
“ഇവൻ ശരിക്കും മദ്യപിച്ചിരിക്കുന്നു.”
“ചേട്ടാ, വീട്ടിൽ പോ.”
ഒരു യുവാവ് അടുത്തുനിന്നിരുന്നു. കയ്യിലെ ചതുരവസ്തു ഇപ്പോഴും ആദിത്യന്റെ നേരെ. അതിന്റെ മിനുസമുള്ള ഭാഗത്ത് തന്റെ തന്നെ രൂപം ചെറുതായി കാണാം.
ആദിത്യൻ ആ വസ്തുവിലേക്കു നോക്കി.
“അത് എന്താണ്?”
ചുറ്റും ചിരി ഉയർന്നു.
യുവാവ് കൂട്ടുകാരനോട് പറഞ്ഞു:
“ഭയങ്കര അഭിനയം.”
ആദിത്യന്റെ മനസ്സ് കുഴഞ്ഞിരുന്നു.
ഇത് സ്വപ്നമോ?
നീലവള സൃഷ്ടിച്ച വ്യാജദൃശ്യമോ?
അപർണ തന്നെ മറ്റൊരു സ്ഥലത്തേക്കാണോ അയച്ചത്?
അല്ല.
സ്ഥലം മാത്രമല്ല മാറിയത്.
കാലം.
നീലവള കാലത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു.
അവൾ തന്നെ മറ്റൊരു സമയത്തിലേക്കാണ് തള്ളിയിരിക്കുന്നത്.
കറുത്ത വളയുടെ ശക്തി ആദിത്യൻ മനസ്സിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നു. കലുഷിതമായ ചിന്തകൾ ക്രമപ്പെട്ടു. ചുറ്റുമുള്ള ഓരോ വിവരവും വേർതിരിഞ്ഞു.
ഭാഷ മലയാളം.
സ്ഥലം കേരളം.
നിർമ്മിതികൾ തന്റെ കാലത്തേതല്ല.
വാഹനങ്ങളും വസ്ത്രങ്ങളും ഉപകരണങ്ങളും ഭാവിയിലേതാണ്.
അതായത് ഈ നഗരം ഭാവിയിലെ കേരളത്തിലാണ്.
എത്ര വർഷം?
പത്തോ?
അമ്പതോ?
നൂറോ?
ആദിത്യൻ അടുത്തുനിന്ന യുവാവിനോട് ചോദിച്ചു:
“ഇന്നത്തെ തീയതി എന്താണ്?”
യുവാവ്
ചിരിച്ചു.
“എന്താ ചേട്ടാ, ഇന്നലെ തുടങ്ങിയതാണോ കുടി?”
“തീയതി പറയൂ.”
“വീട്ടിൽ പോയി ഉറങ്ങ്. റോഡിന്റെ നടുവിൽ കിടക്കാതെ.”
അവൻ ചതുരവസ്തുവിലേക്കു നോക്കി എന്തോ അമർത്തി. ആദിത്യന്റെ രൂപം അതിനകത്ത് ഇപ്പോഴും കാണുന്നു.
“എന്നെ നോക്ക്.”
യുവാവ് കേട്ടില്ല.
ആദിത്യന്റെ ഉള്ളിലെ ക്ഷമ തകർന്നു.
വെളുത്ത വള ഉണർന്നു.
പാൽനിറമുള്ള പ്രകാശത്തിന്റെ നേർത്ത വര കൈത്തണ്ടയിൽ തെളിഞ്ഞു. അവൻ ശ്വാസകോശത്തിലേക്കു ശക്തി ഒഴുക്കി. ശബ്ദത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന പേശികൾ വെളുത്ത വളയുടെ ആധിപത്യത്തിൽ മുറുകി.
“തീയതി പറയാൻ!”
അവന്റെ ശബ്ദം മനുഷ്യന്റെ വിളിയല്ലാതായി.
ഇടിമുഴക്കംപോലെ റോഡിലാകെ പരന്നു.
സമീപത്തെ വാഹനങ്ങളുടെ ചില്ലുകൾ വിറച്ചു. ഒരു കാറിന്റെ മുന്നറിയിപ്പുശബ്ദം സ്വയം മുഴങ്ങി. അടുത്തുനിന്നവർ ചെവിപൊത്തി പിന്നോട്ടുമാറി.
ചതുരവസ്തു പിടിച്ചിരുന്ന യുവാവ് ഭയന്ന് നിലത്തുവീണു.
അവന്റെ കയ്യിലെ ഉപകരണം റോഡിൽ പതിച്ചു.
“ജൂൺ പതിനെട്ട്!”
അവൻ വിറച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ അടുത്തേക്കു നടന്നു.
“വർഷം?”
യുവാവിന്റെ വായിൽനിന്ന് ശബ്ദം വന്നില്ല.
ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകളിൽ പാൽനിറമുള്ള പ്രകാശം പ്രതിഫലിച്ചു.
“ഏത് വർഷം?”
“രണ്ടായിരത്തി ഇരുപത്തിയാറ്!”
ചുറ്റുമുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ അകന്നുപോയതുപോലെ തോന്നി.
ആദിത്യൻ അനങ്ങാതെ നിന്നു.
അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ പതുക്കെ ചലിച്ചു.
“രണ്ടായിരത്തി… ഇരുപത്തിയാറ്…”
“2026…”
അവൻ വീണ്ടും മന്ത്രിച്ചു.
അധ്യായം 5 ശുഭം.
കഥ തുടരും…