പ്രഹരം പതിച്ചു.
എങ്കിലും വിക്രമൻ പിന്നോട്ടുപോയില്ല.
ഭൈരവന്റെ എല്ലുകൾ പൊട്ടിച്ച അതേ ശക്തി വിക്രമന്റെ ശരീരത്തിൽ പതിച്ചിട്ടും ചെറിയൊരു ചലനം മാത്രം.
വാംപയറിന്റെ ശരീരം ലൂപിനേക്കാൾ സാന്ദ്രമാണ്.
പേശികൾ മാത്രമല്ല.
അസ്ഥികളും.
ആദിത്യൻ അടുത്ത പ്രഹരം ഇരട്ടിശക്തിയിൽ നൽകി.
വിക്രമൻ കൈപ്പത്തിയിൽ അത് തടഞ്ഞു.
പാൽനിറമുള്ള പ്രകാശം ഇരുവരുടെയും കൈകൾക്കിടയിൽ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. വിക്രമന്റെ ചർമ്മത്തിൽനിന്ന് പുക ഉയർന്നു. എന്നാൽ അയാൾ വേദന അവഗണിച്ചു ആദിത്യന്റെ കൈത്തണ്ട പിടിച്ചു.
ശരീരം തിരിച്ച് അവനെ നിലത്തടിച്ചു.
കൽത്തറ പൊട്ടി.
ആദിത്യന്റെ ശ്വാസം നിമിഷനേരം നിലച്ചു.
വിക്രമന്റെ കാൽ നെഞ്ചിലേക്കു താഴ്ന്നു.
ആദിത്യൻ ഉരുണ്ടുമാറി.
കാൽ പതിച്ചിടത്ത് കല്ല് തകർന്നു.
അവൻ നിലത്തുനിന്നു ചാടി എഴുന്നേറ്റു. കളരിയിലെ താഴ്ന്ന നിലയിൽ ശരീരഭാരം വിതരണം ചെയ്തു. വിക്രമൻ നേരിട്ടുള്ള ശക്തിയാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. പക്ഷേ വേഗം അതിലും അപകടകരം.
അയാളുടെ കണ്ണുകളെ പിന്തുടരുന്നതിനു പകരം തോളുകളും അരയും ശ്രദ്ധിക്കണം.
വിക്രമൻ വലത്തോട്ടു നീങ്ങുന്നതായി കാണിച്ചു.
ആദിത്യൻ പ്രതികരിച്ചില്ല.
അടുത്ത നിമിഷം ഇടത്തുനിന്ന് ആക്രമണം വന്നു.
അവൻ മുൻകൂട്ടി കൈ ഉയർത്തി തടഞ്ഞു. വിക്രമന്റെ മണിക്കട്ടിൽ പിടിച്ച് ശരീരം ദിശയോടൊപ്പം തിരിച്ചു. അയാളുടെ ശക്തിയെ ചുമരിലേക്കു നയിച്ചു.
വിക്രമന്റെ തോൾ കൽത്തൂണിൽ ഇടിച്ചു.
തൂൺ വിറച്ചു.
ആദിത്യൻ അയാളുടെ മുട്ടിന്റെ പിന്നിൽ ചവിട്ടി. കഴുത്തിന്റെ വശത്ത് കൈമുട്ടുകൊണ്ട് പ്രഹരിച്ചു.
വിക്രമൻ മുട്ടുകുത്തി.
എന്നാൽ ഉടൻ പിന്നോട്ടു കൈ വീശി. നഖങ്ങൾ ആദിത്യന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ശേഷിച്ച ഭാഗവും നെഞ്ചിലെ ചർമ്മവും കീറി.
തുണി പൂർണമായി നിലത്തുവീണു.
ആദിത്യന്റെ നെഞ്ചിലൂടെ നാല് ചുവന്ന വരകൾ തെളിഞ്ഞു.
വെളുത്ത പ്രകാശം അവയ്ക്ക് ചുറ്റും പടർന്നു. മുറിവുകൾ അടഞ്ഞു.
വിക്രമൻ അത് നോക്കി.
“വള നിന്നെ രക്ഷിക്കുമെന്ന് കരുതുന്നുണ്ടോ?”
“ഇതുവരെ രക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്.”
“അച്യുതനെയും രക്ഷിച്ചോ?”
ആ ചോദ്യം ആദിത്യന്റെ ശ്രദ്ധ ഒരു നിമിഷം തെറ്റിച്ചു.
വിക്രമന്റെ മുഷ്ടി താടിയിൽ പതിച്ചു.
അവൻ പിന്നോട്ടുതെറിച്ചു.
വിക്രമൻ പിന്നാലെവന്നു. ഒരു കൈകൊണ്ട് ആദിത്യന്റെ തോളിൽ പിടിച്ച് മറ്റേ കൈ വയറ്റിലേക്ക് കുത്തിയിറക്കി.
നഖങ്ങൾ പേശികളിൽ കടന്നു.
ആദിത്യൻ വേദനയിൽ ശ്വാസമെടുത്തു. വെളുത്ത വള ശരീരം സംരക്ഷിച്ചെങ്കിലും വിക്രമന്റെ നഖങ്ങൾ സാധാരണയല്ല. മുറിവിനകത്ത് തണുപ്പ് പടർന്നു. രക്തപിശാചിന്റെ സാന്നിധ്യം ശരീരത്തിന്റെ സ്വാഭാവികരോഗശാന്തിയെ മന്ദമാക്കുന്നു.
ആദിത്യൻ വിക്രമന്റെ മുഖത്ത് തലകൊണ്ട് ഇടിച്ചു.
മൂക്കിന്റെ അസ്ഥി പൊട്ടി.
കറുത്ത രക്തം പുറത്തുവന്നു.
വിക്രമന്റെ പിടി അഴിഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ പിന്നോട്ടുമാറി.
അപ്പോൾ മനസ്സിൽ ചോദ്യങ്ങൾ പ്രളയമായി ഉയർന്നു.
വിക്രമൻ വാംപയറാണ്.
ഭൈരവൻ ലൂപിൻ.
രണ്ടുപേരും വളധാരകരല്ല.
അപ്പോൾ നീലവള ആരുടെ കൈയിൽ?
മിഥുൻ?
പക്ഷേ ഒരു കുടുംബത്തിൽ രണ്ടു വ്യത്യസ്ത രോഗബാധിതവംശങ്ങൾ എങ്ങനെ?
വാംപയറിന്റെ മകനായി ലൂപിൻ ജനിക്കുമോ?
അല്ലെങ്കിൽ ഭൈരവനെ പിന്നീട് രോഗബാധിതനാക്കിയതോ ?
വിക്രമൻ പകൽസമയത്ത് പുറത്തുനടന്നിട്ടുണ്ട്. സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ യാതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടുമില്ലാതെ.
ഭൈരവൻ പൂർണചന്ദ്രരാത്രികളിൽ രൂപാന്തരം പ്രാപിച്ചതിന്റെ ഒരു തെളിവും ലഭിച്ചിട്ടില്ല.
ഇരുവരുടെയും
സ്വാഭാവികദൗർബല്യങ്ങൾ ഇല്ലാതായിരിക്കുന്നു.
എങ്ങനെ?
പെട്ടെന്ന് അപർണയുമായി നടത്തിയ സംഭാഷണം ഓർമയിൽ തെളിഞ്ഞു.
ഒരു മരത്തിന്റെ ചുറ്റുമുള്ള സ്ഥലം, മരം ആരോഗ്യത്തോടെ നിലനിന്ന കാലത്തിൽ നിശ്ചലമാക്കിയാൽ അത് പ്രായമാകില്ല.
സമയവും സ്ഥലവും ഒരേ ഘടനയുടെ ഭാഗങ്ങളാണ്.
ഒരു പ്രത്യേക കാലാവസ്ഥയോ നിയമമോ ആ സ്ഥലത്തിനുള്ളിൽ നിലനിർത്താം.
ആദിത്യന്റെ തിരിച്ചറിവ് രൂപപ്പെട്ടു.
ഇല്ലത്തിന്റെ ചുറ്റുമുള്ള സമയം വളരെ പഴയൊരു കാലഘട്ടത്തിലേക്കു ബന്ധിപ്പിച്ചിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ?