പച്ചനിറം കൂടുതൽ തെളിഞ്ഞു.
അവൾ കാർ കണ്ടതോടെ ചിരി നിയന്ത്രിച്ചു. സുഹൃത്തുക്കളോട് യാത്രപറഞ്ഞ് അടുത്തുവന്നു. ആദിത്യൻ ഇറങ്ങി പിൻവാതിൽ തുറന്നു.
“തമ്പുരാട്ടീ.”
അപർണ കാറിൽ കയറി.
നന്ദിയില്ല.
അതേ പഴയ ഭാവം.
ആദിത്യൻ വാതിലടച്ച് ഡ്രൈവർസീറ്റിലെത്തി.
യാത്രയുടെ ആദ്യത്തെ കുറച്ചുദൂരം നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു.
റിയർവ്യൂ കണ്ണാടിയിലൂടെ അവൻ അവളെ നോക്കി.
അപർണ പുറത്തേക്കു നോക്കുകയായിരുന്നു.
രാവിലെ തന്നെ നോക്കിനിന്നത് വെറും സംശയമായിരുന്നാകാം.
അവൻ റോഡിലേക്കു ശ്രദ്ധിച്ചു.
കുറച്ചുനേരത്തിനുശേഷം വീണ്ടും നോക്കി.
അവൾ പുസ്തകസഞ്ചി തുറക്കുകയാണ്.
മറ്റൊരു വളവിൽ കണ്ണാടിയിലേക്കു നോക്കിയപ്പോൾ അപർണയുടെ ദൃഷ്ടി പുറത്തല്ലെന്ന് തോന്നി. എന്നാൽ അവൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതിനു മുൻപ് അവൾ മുഖം തിരിച്ചു.
ഇനി അവളും തന്നെ നോക്കുകയാണോ?
ആദിത്യന്റെ ഉള്ളിൽ കൗതുകമുണർന്നു.
അടുത്ത നേരായ വഴിയിൽ അവൻ ഒരിക്കൽക്കൂടി നോക്കി.
ഈ തവണ അവൾ നേരെ കണ്ണാടിയിലേക്കാണ് നോക്കിയിരുന്നത്.
അവരുടെ കണ്ണുകൾ കണ്ടുമുട്ടി.
ആദിത്യൻ ഉടൻ നോട്ടം മാറ്റേണ്ടതായിരുന്നു.
പക്ഷേ കഴിഞ്ഞില്ല.
ആ പച്ചക്കണ്ണുകൾ അവന്റെ കണ്ണുകളെ പിടിച്ചുനിർത്തി.
അപർണയും മുഖം തിരിച്ചതില്ല.
ഒരു നിമിഷം.
രണ്ട്.
മൂന്ന്.
പിന്നെ ആദിത്യനാണ് ആദ്യം റോഡിലേക്കു നോക്കിയത്.
കവിളുകളിൽ ചൂടുയർന്നു.
പിടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
പുതിയ ഡ്രൈവർ പിന്നിലെ തമ്പുരാട്ടിയെ കണ്ണാടിയിലൂടെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവൾ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞാൽ? അല്ലെങ്കിൽ ഭൈരവനോട്?
“ഡ്രൈവർ.”
അവളുടെ ശബ്ദം കേട്ട് അവന്റെ കൈ സ്റ്റിയറിംഗിൽ മുറുകി.
“എന്താ?”
“നിന്റെ പേരെന്താണ്?”
ആദിത്യൻ നിമിഷനേരം മിണ്ടിയില്ല.
അവൾക്ക് തന്റെ പേര് അറിയില്ലായിരുന്നോ?
രാവിലെ വിക്രമന്റെ മുന്നിൽ പറഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ അപ്പോൾ അവൾ പടികളിറങ്ങുകയായിരുന്നു. ശ്രദ്ധിച്ചിരിക്കണമെന്നില്ല.
ഇതുവരെ അവൻ കണ്ണാടിയിലൂടെ നോക്കിയതിന്റെ കാരണം ചോദിക്കുമെന്ന് കരുതിയിരുന്നു.
“മാധവൻ.”
“മാധവൻ.”
അപർണ ആ പേര് ഒരിക്കൽ ആവർത്തിച്ചു. ശബ്ദത്തോടു പൊരുത്തപ്പെടുന്നുണ്ടോ എന്ന് പരിശോധിക്കുന്നതുപോലെ.
“എവിടുത്തുകാരനാണ്?”
“മംഗലപുരം.”
“അതെവിടെയാണ്?”
ആദിത്യൻ തയ്യാറാക്കിയ
മറുപടി നൽകി.
അപർണ അതിനുശേഷം ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.
എങ്കിലും ഇല്ലത്തിലെത്തുന്നതുവരെ ആദിത്യൻ വീണ്ടും കണ്ണാടിയിലേക്കു നോക്കാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല.
അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിലെ ജീവിതത്തിന്റെ താളം ആദിത്യൻ പഠിച്ചു.
പുലർച്ചെ വാഹനങ്ങൾ പരിശോധിക്കും.
അപർണയെ കോളേജിൽ കൊണ്ടുപോകും.
തിരിച്ചെത്തിയശേഷം കാര്യസ്ഥൻ നൽകുന്ന ചെറിയ ജോലികൾ ചെയ്യും. പട്ടണത്തിൽനിന്ന് സാധനങ്ങൾ വാങ്ങുക. ബാങ്കിലേക്കു രേഖകൾ കൊണ്ടുപോകുക. വിക്രമനെ സമീപഗ്രാമങ്ങളിലെ ഭൂമികളിലേക്കു കൊണ്ടുപോകുക.
ജോലിയില്ലാത്ത സമയത്ത് മറ്റുള്ള തൊഴിലാളികളോടൊപ്പം ഇരിക്കും.
തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിന്റെ യഥാർഥവിവരങ്ങൾ ഔദ്യോഗികരേഖകളിൽനിന്നല്ല, അടുക്കളയിലും തൊഴുത്തിനരികിലും പറമ്പിലെ വിശ്രമസമയത്തുമാണ് ലഭിച്ചത്.
ഭൈരവനെക്കുറിച്ചുള്ള കഥകളായിരുന്നു ഏറ്റവും കൂടുതൽ.
അവൻ മദ്യപിച്ചു മടങ്ങിവന്ന് ജോലിക്കാരെ മർദിക്കും.
പെൺകുട്ടികളോട് അപമര്യാദയായി പെരുമാറും.
കൂലിയിൽ തെറ്റുണ്ടെന്ന് ചോദിച്ചാൽ ജോലി കളയും.
കർഷകരിൽനിന്ന് കടം വാങ്ങിയതായി രേഖയുണ്ടാക്കി ഭൂമി പിടിച്ചെടുത്തെന്നും ചിലർ പറഞ്ഞു.
എന്നാൽ ആരും പൊലീസിൽ പോകില്ല.
“എന്തുകൊണ്ട്?” ഒരിക്കൽ ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
അടുക്കളയ്ക്കു പിന്നിൽ ലക്ഷ്മിയും മാളുവും ദേവകിയും പച്ചക്കറികൾ അരിയുകയായിരുന്നു. ആദിത്യൻ കാറിന്റെ താക്കോലിനായി കാത്തുനിന്നു.
ലക്ഷ്മി ചിരിച്ചു.
“പൊലീസോ ?”
“തെറ്റ് ചെയ്താൽ പരാതി പറയേണ്ടതല്ലേ?”
“ഇവിടെ പരാതി കൊടുക്കാൻ പോകുന്നതിനു മുൻപ് പൊലീസുകാർ വാർത്ത ഇവിടെ എത്തിക്കും.”
മാളു ചുറ്റും നോക്കി ശബ്ദം താഴ്ത്തി.
“കഴിഞ്ഞവർഷം ഒരാൾ പോയിരുന്നു.”
“ആര്?”
“കുഞ്ഞിരാമൻ. വടക്കേപ്പറമ്പിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ആളാ.”