അവന്റെ അരികിൽ കയറിയിരുന്നു.
വാതിൽ ശക്തമായി അടച്ചു.
“ഇനി പോകാം.”
ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി.
“പിന്നിലിരിക്കൂ.”
“ഇല്ല.”
“ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ?”
“കാണട്ടെ.”
“ഇന്നലെ
എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് മറന്നോ?”
“അതുകൊണ്ടാണ് ഇപ്പോൾ ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നത്.”
അപർണ അവന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു.
“നിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം എന്താണ്?”
“എന്തിന്റെ?”
“എന്നെ ഒഴിവാക്കുന്നതിന്റെ.”
“ഒഴിവാക്കുന്നില്ല.”
“കള്ളം.”
“തമ്പുരാട്ടി…”
“ആ വിളി നിർത്തൂ.”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ കോപമുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ അടിയിൽ വേദനയുമുണ്ട്.
“ഇന്നലെവരെ അപർണയായിരുന്നു. ഇന്ന് വീണ്ടും തമ്പുരാട്ടിയായോ?”
ആദിത്യൻ മിണ്ടിയില്ല.
“ആർക്കെങ്കിലും ദേഷ്യപ്പെടാനുള്ള അവകാശമുണ്ടെങ്കിൽ അത് എനിക്കാണ്,” അവൾ തുടർന്നു. “നിന്നെ അകത്തേക്കു വിളിച്ചത് ഞാനാണ്. നിന്നോടൊപ്പം അവിടെ ഇരുന്നത് ഞാനാണ്. ചേട്ടൻ നിന്നെ അടിച്ചപ്പോൾ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ ഞാൻ സത്യം പറഞ്ഞു. എന്നിട്ടും നീ എന്തുചെയ്തു?”
“എന്ത്?”
“അച്ഛനോട് ഇനി ഒന്നും സംഭവിക്കില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു. എന്റെ മുഖത്തുപോലും നോക്കാതെ.”
“അത് തെറ്റായിരുന്നോ?”
“എന്നോട് ചോദിക്കാതെ എന്റെ കാര്യത്തിൽ വാക്കു കൊടുത്തത് തെറ്റാണ്.”
“ഞാൻ നിന്റെ കാര്യത്തിൽ വാക്കു കൊടുത്തില്ല.”
“പിന്നെ?”
“എന്റെ ജോലിയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു.”
അപർണയുടെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി ചുരുങ്ങി.
ആദിത്യൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി ചോദിച്ചു:
“നിന്നെ കോളേജിൽ കൊണ്ടുപോകുന്നതും തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്നതുമല്ലേ എന്റെ ജോലി?”
“അതെ.”
“പിന്നെ അതിനപ്പുറം നമുക്കിടയിൽ എന്താണുള്ളത്?”
ആ ചോദ്യം കാറിനകത്ത് പതിഞ്ഞു.
അപർണ ഉടൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവളുടെ പച്ചക്കണ്ണുകളിൽ ഒരേസമയം അനവധി വികാരങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു. കോപം. അതിശയം. പറയാനാവാത്തൊരു ലജ്ജ. തുറന്നുപറഞ്ഞാൽ തിരികെയെടുക്കാനാവാത്ത എന്തോ വാക്ക് അവളുടെ ചുണ്ടുകളുടെ പിന്നിൽ കുടുങ്ങിയതുപോലെ.
ആദിത്യന് അവളുടെ മനസ്സ് വായിക്കാമായിരുന്നു.
കറുത്ത വളയില്ലാതെയും ആ കണ്ണുകൾക്കുള്ളിൽ ആയിരം വാക്കുകൾ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നതായി തോന്നി.
പക്ഷേ അതിൽ ഏതാണ് സത്യമെന്ന് അവന് അറിയില്ല.
അപർണ ഒടുവിൽ ദീർഘമായി ശ്വാസം വിട്ടു. മുഖം
തിരിച്ച് പുറത്തേക്കു നോക്കി.
“പോകാം. വൈകുന്നു.”
ആദിത്യൻ വാഹനം വീണ്ടും മുന്നോട്ടെടുത്തു.
കോളേജിലെത്തുന്നതുവരെ അവൾ മറ്റൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ആദിത്യനും.
മുൻസീറ്റിൽ അവന്റെ അരികിലിരുന്നിട്ടും അവൾ വളരെ ദൂരെയാണെന്ന് തോന്നി.
കോളേജിനു മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ അപർണ വാതിൽ തുറന്നു. പുറത്തിറങ്ങുന്നതിനുമുമ്പ് എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ നിന്നു. പിന്നെ വേണ്ടെന്നുവച്ചു.
വാതിൽ അടച്ചു.
യാത്രപറയാതെ നടന്നു.
ആദിത്യൻ അവളുടെ പിന്നാലെ നോക്കി.
കവാടത്തിലെത്തിയിട്ടും അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല.
തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിലേക്കു മടങ്ങുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സ് കലുഷിതമായിരുന്നു.
അവളോട് അങ്ങനെ ചോദിക്കേണ്ടിയിരുന്നോ ?
നമുക്കിടയിൽ എന്താണ്?
ഉത്തരം അറിയാനാണ് ചോദിച്ചത്. എന്നാൽ ചോദിച്ച രീതി ഒരു മതിൽ ഉയർത്തുന്നതുപോലെയായിരുന്നു. അവളെ സ്വന്തം സ്ഥാനമോർമിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ. തമ്പുരാട്ടിയും ഡ്രൈവറും.
ആ അകലം തന്നെയല്ലേ മാധവന്റെ സുരക്ഷ?
എന്നിട്ടും അത് ലഭിച്ചപ്പോൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇഷ്ടമാകാത്തത്?
വാഹനം പടിപ്പുര കടന്നപ്പോൾ ഭൈരവൻ ബൈക്കിനരികിൽ നിന്നിരുന്നു. ആദിത്യനെ കണ്ടപ്പോൾ ചുണ്ടിൽ പരിഹാസപുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
“ഇന്നൊരു ഐസ്ക്രീം ഉണ്ടോ?”
ആദിത്യൻ കാർ നിർത്തി.
“ഇല്ല, തമ്പുരാനേ.”
“നല്ലത്. ഇന്നലത്തെ പാഠം പെട്ടെന്ന് പഠിച്ചല്ലോ.”
അവൻ ആദിത്യന്റെ അരികിലേക്കു വന്നു. കവിളിൽ മുറിവില്ലാത്തതുകണ്ട് ഒരു നിമിഷം സംശയത്തോടെ നോക്കി.
“വേദനയുണ്ടോ?”
“കുറച്ചുണ്ട്.”
“ഓർമിക്കാൻ പാകത്തിന് ഉണ്ടെങ്കിൽ മതി.”
ഭൈരവൻ ബൈക്കിൽ കയറി.
“നിന്റെ സ്ഥാനം മറക്കാതിരിക്കൂ നായിന്റെ മോനേ.”
വാഹനം സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് പുറത്തേക്കുപോയി.
ആദിത്യൻ അവനെ പിന്തുടർന്ന് നോക്കി. കോപം ഉയർന്നില്ല. പകരം മറ്റൊരു ചോദ്യം.