യാത്ര ആരംഭിച്ചപ്പോൾ മിഥുൻ മുൻസീറ്റിലാണ് ഇരുന്നത്.
“പിന്നിലിരിക്കാമല്ലോ,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.
“എന്തിന്? ഞാൻ രാജാവൊന്നുമല്ല.”
ആദിത്യൻ
മനസ്സിൽ മാത്രം പറഞ്ഞു:
ഈ വീട്ടിൽ എല്ലാവരും അങ്ങനെ കരുതുന്നില്ല.
വാഹനം പടിപ്പുര വിട്ടതോടെ മിഥുൻ തുടർച്ചയായി സംസാരിച്ചു. നഗരത്തിലെ കോളേജ്. ആശുപത്രിയിലെ പരിശീലനം. രാത്രിയൊട്ടാകെ ഉറങ്ങാതെ ചെയ്ത ഡ്യൂട്ടി. ആദ്യമായി പ്രസവം കണ്ടപ്പോൾ ബോധം പോകാതിരിക്കാൻ നടത്തിയ ശ്രമം. ശസ്ത്രക്രിയയ്ക്കിടെ ഒരു അധ്യാപകൻ സ്വന്തം കണ്ണട രോഗിയുടെ വയറ്റിലേക്കു വീഴ്ത്തിയ സംഭവം.
കഥകളുടെ പകുതി എത്രമാത്രം യാഥാർഥ്യമാണെന്ന് ആദിത്യന് അറിയില്ല. പക്ഷേ മിഥുൻ രസകരമായി പറഞ്ഞു.
“നിനക്ക് പഠിക്കാൻ അവസരം കിട്ടിയില്ലെന്ന് അച്ഛൻ പറഞ്ഞു,” അവൻ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“കുറച്ചൊക്കെ പഠിച്ചു.”
“എത്രവരെ?”
“കണക്കും വായനയും. കുറച്ച് ആംഗലേയവും.”
“വണ്ടിയോടിക്കൽ എങ്ങനെ പഠിച്ചു?”
ആദിത്യൻ മാധവന്റെ തയ്യാറാക്കിയ കഥ പറഞ്ഞു.
മിഥുൻ സംശയിച്ചില്ല.
“കഴിവുള്ളവനാണെങ്കിൽ ഇവിടെ ഏറെനാൾ നിൽക്കാം. അച്ഛന് വിശ്വസ്തരായ ആളുകളെയാണ് ഇഷ്ടം.”
“ഭൈരവൻ തമ്പുരാനോ?” ചോദ്യം സ്വാഭാവികമായി ചോദിക്കുന്നതുപോലെ ആദിത്യൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
മിഥുന്റെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി ചെറുതായി കുറഞ്ഞു.
“ചേട്ടന്റെ സ്വഭാവം അല്പം കടുപ്പമാണ്.”
അല്പമോ?
രാവിലെ കണ്ട ദൃശ്യം ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു. എങ്കിലും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“അപർണ തമ്പുരാട്ടിയോ?”
“അവൾക്ക് എല്ലാവരോടും ആദ്യം ദേഷ്യമാണ്.”
“അതിനു ഇന്ന് വന്ന ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്തില്ലല്ലോ.”
“അതുകൊണ്ടാണ്. എന്തെങ്കിലും ചെയ്താൽ പിന്നെ സംസാരിക്കും.”
മിഥുൻ ചിരിച്ചു.
“അവൾ മോശക്കാരിയല്ല. ആദ്യം ആളുകളെ വിശ്വസിക്കില്ല. വിശ്വസിച്ചാൽ പിന്നെ പൂർണമായും വിശ്വസിക്കും. അതാണ് അവളുടെ പ്രശ്നവും.”
ആ വാക്ക് ആദിത്യൻ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചു.
സ്റ്റേഷനിലെത്തിയപ്പോൾ അവൻ പെട്ടിയിറക്കി. മിഥുൻ കൂലിക്കാരനെ വിളിച്ചെങ്കിലും അയാൾ വരുന്നതിനു മുൻപ് ആദിത്യൻ പെട്ടിയെടുത്തു.
“ഇത്ര ഭാരം ഒറ്റയ്ക്ക് എടുത്തോ?”
മിഥുൻ ചോദിച്ചു.
ആദിത്യൻ ഉടൻ സ്വന്തം തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കി.
വെളുത്ത വളയുടെ നിഷ്ക്രിയശക്തി കാരണം പെട്ടിയുടെ ഭാരം ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
“വീട്ടിൽ കല്ലും ചാക്കുമൊക്കെ എടുത്തു പരിചയമുണ്ട്.”
മിഥുൻ പെട്ടി പരീക്ഷിക്കാൻ കൈവച്ചു. മുഖത്ത് ചെറിയൊരു അമ്പരപ്പ് തെളിഞ്ഞെങ്കിലും കൂടുതൽ സംശയിച്ചില്ല.
ട്രെയിൻ വരുന്നതിനു മുൻപ് അവൻ ചായ വാങ്ങി രണ്ടുപേരും കുടിച്ചു.
“അടുത്തതവണ വരുമ്പോൾ കാണാം, മാധവാ.”
“ശരി.”
“അപർണയോട് ഞാൻ പോയെന്ന് പറഞ്ഞേക്കൂ. അല്ലെങ്കിൽ സ്റ്റേഷനിലെത്തിയിട്ടും അറിയിച്ചില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് ഫോൺ വിളിച്ചു ശാസിക്കും.”
“പറയാം.”
“അവളുടെ ശാസനം പേടിക്കണ്ട. ശബ്ദം മാത്രമേയുള്ളൂ.”
ട്രെയിൻ വന്നപ്പോൾ മിഥുൻ കൈവീശി യാത്രയായി.
ആദിത്യൻ സ്റ്റേഷനിൽ കുറച്ചുനേരം നിന്നു.
തെക്കേടത്ത് കുടുംബത്തിലെ മൂന്നു പുരുഷന്മാരിൽ ഒരാൾ.
നീലവളയുടെ സാധ്യതയുള്ള മൂന്ന് അവകാശികളിൽ ഒരാൾ.
ഇത്ര സന്തോഷത്തോടെ സംസാരിച്ച മനുഷ്യൻ അപകടകാരിയായൊരു ഗൂഢാലോചനയുടെ ഭാഗമായിരിക്കുമോ?
സാധ്യമാണ്.
ഹരിഹരനും ഒരിക്കൽ ഗുരുവായിരുന്നു.
മുഖവും സ്വഭാവവും തെളിവാകില്ല.
എങ്കിലും മിഥുനെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യധാരണ മോശമായിരുന്നില്ല.
ഉച്ച കഴിഞ്ഞു സമയം തെറ്റാതെ കോളേജിലെത്താൻ അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
ക്ലാസുകൾ അവസാനിക്കുമ്പോൾ വിദ്യാർഥികൾ കൂട്ടമായി കവാടത്തിലൂടെ പുറത്തുവന്നു. നിറമുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ. പുസ്തകങ്ങൾ. ചിരികൾ. സൈക്കിളുകൾ. ചിലർ ബസിലേക്കോടി. മറ്റു ചിലർ രക്ഷിതാക്കളുടെ വാഹനങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചു.
അപർണ രണ്ടുപെൺകുട്ടികളോടൊപ്പം പുറത്തുവന്നു.
രാവിലെ കണ്ട കടുപ്പം മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നില്ല. സുഹൃത്തുക്കളോട് എന്തോ പറഞ്ഞ് ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. ആ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ ആദിത്യൻ നിമിഷനേരം അവളെ തിരിച്ചറിയാതെപോയി.
മുഖം പൂർണമായി മാറിയിരുന്നു.
കണ്ണുകളിലെ മഞ്ഞുരുകി.