നീലവള.
ആദിത്യന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു.
“അപർണ…”
സത്യം അവന്റെ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നു.
വിക്രമനല്ല.
ഭൈരവനല്ല.
മിഥുനുമല്ല.
നീലവളയുടെ ധാരക അപർണയാണ്.
അവളുടെ പച്ചക്കണ്ണുകൾ മാറി.
കൃഷ്ണമണിക്ക് ചുറ്റും നീലപ്രകാശം നിറഞ്ഞു. പിന്നീട് പച്ചനിറം പൂർണമായി അപ്രത്യക്ഷമായി. ആഴമുള്ള നീല. സമയത്തിന്റെ അതിരില്ലാത്ത ആകാശംപോലെ.
ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ എല്ലാ സൂചനകളും ഒരുമിച്ചുയർന്നു.
ഭൈരവൻ അവളെ ഒഴിവാക്കിയത്.
എന്റെ വഴികളുണ്ട് എന്ന ഉറപ്പ്.
സമയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവ്.
ഇല്ലത്തെ പൊതിഞ്ഞിരുന്ന സമയമറ.
അച്ഛനെക്കുറിച്ചുള്ള അവളുടെ അമിതവിശ്വാസം.
ആദ്യദിവസം കാർ അകന്നപ്പോൾ തന്നെ നോക്കിനിന്ന അസാധാരണമായ നോട്ടം.
അവൾ എല്ലാം അറിഞ്ഞിരുന്നോ?
തന്റെ തിരിച്ചറിയൽ?
ദൗത്യം?
വളകളുടെ സാന്നിധ്യം?
അതോ ഇപ്പോഴാണോ മനസ്സിലായത്?
കറുത്ത വള ഉപയോഗിച്ച് അവളുടെ മനസ്സിന്റെ പുറംതലം സ്പർശിക്കാൻ ആദിത്യന് തോന്നി. എന്നാൽ ആ ചിന്ത ഉയർന്ന നിമിഷംതന്നെ ലളിതയോടും രാധയോടും കരുണനോടും ചെയ്തതു ഓർമയിലേക്കുവന്നു.
ഇപ്പോൾ അതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കാൻ സമയമില്ല.
അപർണയെ ഉപദ്രവിക്കാതെ തടയണം.
ഒരൊറ്റ നിർദേശം മതിയാകും.
ഉറങ്ങൂ.
ആദിത്യൻ വലതുകൈയിൽ കറുത്ത വളയെ വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. കൈത്തണ്ടയിൽ തണുപ്പ് പടർന്നു. ചർമ്മത്തിനടിയിൽ കറുത്തൊരു വര തെളിയാൻ തുടങ്ങി.
പക്ഷേ അപർണയുടെ കൈ ഇതിനകം ഉയർന്നിരുന്നു.
“നീ എന്നെ
വഞ്ചിച്ചു.”
അവളുടെ ശബ്ദം പഴയ അപർണയുടേതായിരുന്നു.
എന്നാൽ അതിനടിയിൽ മറ്റൊരു മുഴക്കമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരേ വാക്ക് ഭൂതത്തിലും വർത്തമാനത്തിലും ഭാവിയിലും നിന്ന് ഒരേസമയം കേൾക്കുന്നതുപോലെ.
“അപർണേ, വേണ്ട!”
നീലവളയിൽനിന്ന് പ്രകാശം പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.
ആദിത്യന് ആക്രമണം ഒഴിവാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
നീലപ്രകാശം അവന്റെ നെഞ്ചിൽ പതിച്ചു.
ആഘാതമില്ല.
വേദനയുമില്ല.
പകരം കാലിനടിയിലെ നിലം അപ്രത്യക്ഷമായി.
അവൻ താഴേക്കു വീഴാൻ തുടങ്ങി.
പൂജാമുറി ഒരു നിമിഷം നീണ്ടു വളഞ്ഞു. ചുമരുകൾ ദൂരെയായി. വിളക്കുകളുടെ പ്രകാശം നീണ്ട വരകളായി മാറി. വിക്രമന്റെ ശരീരം പല സ്ഥാനങ്ങളിൽ ഒരേസമയം നിൽക്കുന്നതുപോലെ തെളിഞ്ഞു.
അപർണയുടെ രൂപവും പല ഭാഗങ്ങളായി പിരിഞ്ഞു.
ഒരു അപർണ കരയുന്നു.
മറ്റൊന്ന് കോപത്തോടെ നിൽക്കുന്നു.
മറ്റൊന്ന് ആക്രമണം തടയാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
മറ്റൊന്ന് ഇതിനകം കൈ താഴ്ത്തിയിരിക്കുന്നു.
മറ്റൊന്ന് ആദിത്യന്റെ അടുത്തേക്കോടിവരുന്നു.
ഓരോ രൂപവും വ്യത്യസ്ത സമയത്തിൽനിന്നുള്ളതുപോലെ.
അടുത്ത നിമിഷം എല്ലാം അപ്രത്യക്ഷമായി.
ഇരുട്ട്.
പൂർണമായ ഇരുട്ട്.
ആദിത്യൻ വീഴുകയായിരുന്നു.
പക്ഷേ എങ്ങോട്ടാണ്?
താഴെ നിലമില്ല.
മുകളിൽ ആകാശമില്ല.
ശരീരം വായുവിലൂടെ പോകുന്നതിന്റെ അനുഭവവുമില്ല. വയറ്റിൽ ഉയർന്ന ശൂന്യത മാത്രം. സ്വന്തം ശരീരം ഉണ്ടോ എന്നുപോലും ചില നിമിഷങ്ങളിൽ മനസ്സിലായില്ല.
ചെവികളിൽ അനവധി ശബ്ദങ്ങൾ നിറഞ്ഞു.
ചെണ്ടകളുടെ മുഴക്കം.
വാഹനങ്ങളുടെ കാഹളം.
കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ.
അഞ്ജനയുടെ ശബ്ദം.
സുമലതയുടെ മുന്നറിയിപ്പ്.
സാവിത്രിയുടെ ജപമാലയുടെ നേർത്ത ശബ്ദം.
നന്ദനയുടെ പരിഹാസം.
അപർണയുടെ ചിരി.
ഹരിഹരന്റെ മുരൾച്ച.
വാക്കുകൾ പലദിശകളിൽനിന്നും വന്നു.
ചിലത് ഇതിനകം സംഭവിച്ചവ.
ചിലത് ഇനിയും സംഭവിക്കാത്തവ.
ചിലത് ഒരിക്കലും സംഭവിക്കാനിടയില്ലാത്ത സാധ്യതകൾ.
ആദിത്യൻ വെളുത്ത വളയെ ഉണർത്താൻ ശ്രമിച്ചു.
ശരീരമുണ്ട്.
പക്ഷേ സ്ഥലം
ഇല്ല.
ശക്തി എവിടേക്കു തള്ളണമെന്ന് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. പേശികൾക്ക് ചുറ്റും വായുവില്ല. ഹൃദയമിടിപ്പ് സമയം അനുസരിക്കുന്നില്ല. ഒരൊറ്റ മിടിപ്പ് അവസാനിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് മറ്റൊന്ന് തുടങ്ങി. അടുത്ത നിമിഷം പല മിടിപ്പുകൾക്കിടയിൽ അനന്തമായ ഇടവേള.
കറുത്ത വള ഉപയോഗിച്ച് മനസ്സ് കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ചിന്തകൾ പിളർന്നുപോയി.
സ്വന്തം ഓർമകളോടൊപ്പം അന്യമായ ദൃശ്യങ്ങൾ ഇടകലർന്നു.
പുതുശ്ശേരി ഇല്ലം തകർന്നുകിടക്കുന്നു.
കളരിപ്പുരയുടെ സ്ഥാനത്ത് ഉയർന്ന കെട്ടിടങ്ങൾ.
ആകാശത്ത് പരിചയമില്ലാത്ത വെളിച്ചങ്ങൾ.