ഭൈരവൻ വീണ്ടും ആക്രമിക്കാത്തത് വിക്രമന്റെ മുന്നറിയിപ്പുകൊണ്ടുമാത്രമാണോ?
അതോ അപർണ എന്തെങ്കിലും ചെയ്തോ?
കുറച്ചുനേരത്തിനകം വിക്രമൻ ആദിത്യനെ വിളിച്ചു.
അടുത്ത പട്ടണത്തിലെ ഭൂമിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചില രേഖകൾ
പരിശോധിക്കാനായിരുന്നു യാത്ര. വിക്രമൻ പിന്നിലെ സീറ്റിൽ ഇരുന്നു. കയ്യിൽ കണക്കുപുസ്തകങ്ങളും പഴയൊരു തുകൽസഞ്ചിയും.
യാത്രയുടെ പകുതിയിലേറെ നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു.
പിന്നീട് വിക്രമൻ പുസ്തകം അടച്ചു.
“ഇന്നലെ നടന്നത് മനസ്സിൽ വയ്ക്കരുത്.”
ആദിത്യൻ കണ്ണാടിയിലൂടെ നോക്കി.
“ഇല്ല, തിരുമേനി.”
“ഭൈരവന് പെട്ടെന്ന് ദേഷ്യം വരും.”
“മനസ്സിലായി.”
“അവന്റെ രീതി ശരിയായിരുന്നില്ല.”
വിക്രമന്റെ ശബ്ദത്തിൽ മകനെ കുറ്റപ്പെടുത്താൻ മടിയുണ്ടെങ്കിലും സംഭവത്തെ പൂർണമായി ന്യായീകരിക്കുന്നില്ല.
“അവൻ ക്ഷമ ചോദിക്കുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ട,” വിക്രമൻ പറഞ്ഞു.
“ആവശ്യമില്ല.”
“നിനക്ക് കോപമില്ലേ?”
“ജോലി വേണം. കോപംകൊണ്ട് വയറുനിറയില്ല.”
ആ മറുപടി വിക്രമന് ഇഷ്ടമായെന്ന് തോന്നി.
“അപർണ പറയുന്നതൊക്കെ അനുസരിച്ചോളൂ.”
ആദിത്യൻ നിമിഷനേരം ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി.
“തിരുമേനി?”
“ഇന്നലെ പറഞ്ഞില്ലേ. അവൾ ആവശ്യപ്പെട്ടതുകൊണ്ടാണ് നീ അകത്തുപോയത്.”
“അതെ.”
“അവൾ വീട്ടിലെ ഏറ്റവും ഇളയകുട്ടിയാണ്. എല്ലാവരും കൊഞ്ചിച്ചാണ് വളർത്തിയത്. ആഗ്രഹിക്കുന്ന കാര്യം നടക്കുന്നതുവരെ വിടില്ല.”
വിക്രമന്റെ ശബ്ദത്തിൽ കോപമല്ല, സ്നേഹമാണ്.
“ഭൈരവനും മിഥുനും പോലും അവളുടെ മുന്നിൽ ഒടുവിൽ തോൽക്കും. ഞാൻ എതിർക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുമില്ല.”
“ഇന്നലെ സംഭവിച്ചതുപോലെ വീണ്ടും വന്നാൽ?”
“അത് ഞാൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം.”
വിക്രമൻ വീണ്ടും പുസ്തകം തുറന്നു.
“അവൾ പറയുന്നത് കേട്ടാൽ മതി.”
ആദിത്യൻ റോഡിലേക്കു നോക്കി.
ഈ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ ധാരണകൾ വീണ്ടും മാറുന്നു.
വിക്രമൻ പൂർണമായി അനാസക്തനായ പിതാവല്ല. അപർണ എന്തു ചെയ്താലും സംരക്ഷിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ള മനുഷ്യനാണ്. ഭൈരവനെ തടഞ്ഞ ശക്തിയും ആ സ്നേഹത്തിൽനിന്നാണോ വന്നത്? അതോ നീലവളയിൽനിന്നോ?
പക്ഷേ ഇപ്പോൾ മനസ്സിൽ കൂടുതൽ ശക്തമായി വന്ന ചിന്ത വേറെയായിരുന്നു.
അപർണയോടു അകലം പാലിക്കണമെന്ന് വിക്രമൻ ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല.
പകരം അവൾ പറയുന്നത് അനുസരിക്കാനാണ് പറഞ്ഞത്.
അപ്പോൾ
രാവിലെ താൻ എന്തിനാണ് അത്ര കടുപ്പമായി പെരുമാറിയത്?
സ്വന്തം ഭയത്തിന്റെ പേരിൽ.
അവൾക്കു പകരം അവളുടെ അച്ഛന്റെ തീരുമാനം മുൻകൂട്ടി എടുത്തു.
ഇന്നലെ മഹാദേവന്റെ വഴിയിലേക്കു പോകുമോ എന്ന് ചിന്തിച്ച മനുഷ്യൻ ഇന്ന് മറ്റൊരു രീതിയിൽ അപർണയുടെ തീരുമാനത്തെ അവഗണിച്ചിരിക്കുകയാണ്.
ഉച്ചയോടെ വിക്രമനെ ഇല്ലത്തിൽ തിരിച്ചെത്തിച്ചു. കുറച്ചുസമയത്തിനുശേഷം അപർണയെ കൊണ്ടുവരാൻ പുറപ്പെട്ടു.
കോളേജിലെത്തുന്നതുവരെ അവളോട് എന്തുപറയണമെന്ന് ആലോചിച്ചു.
ക്ഷമ ചോദിക്കണം.
പക്ഷേ എന്തിനാണ്?
അവളെ ഒഴിവാക്കിയതിന്.
സ്വന്തം ഭയം അവളുടെ മേൽ ചുമത്തിയതിന്.
അവൾ പറഞ്ഞത് കേൾക്കാതെ വിധി പറഞ്ഞതിന്.
ക്ലാസുകൾ അവസാനിച്ചതോടെ വിദ്യാർഥികൾ പുറത്തുവന്നു. അപർണ പതിവുപോലെ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒറ്റയ്ക്കാണ് നടന്നുവന്നത്.
മുഖത്ത് യാതൊരു ഭാവവുമില്ല.
കാറിനരികിലെത്തിയപ്പോൾ ആദിത്യനെ നോക്കിയില്ല. നേരെ പിൻവാതിലിലേക്കു നടന്നു.
അവൾ കൈ നീട്ടുന്നതിനു മുൻപ് ആദിത്യൻ പിൻവാതിൽ അടച്ചു.
അപർണ ആദ്യമായി അവന്റെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി.
പുരികം ചുളിഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ കാറിന്റെ മുൻഭാഗം ചുറ്റി മുൻസീറ്റിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു.
“തമ്പുരാട്ടിക്ക് ഇവിടെ ഇരിക്കാം.”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഉത്തരങ്ങൾ തേടി.
രാവിലെ ഉയർത്തിയിരുന്ന മതിൽ ഇപ്പോഴും അവിടെ തന്നെയാണോ?
അതോ അവൻ അത് താഴ്ത്തുകയാണോ?
ആദിത്യൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
അപർണയുടെ മുഖത്തെ കോപം ഉടൻ മാറിയില്ല. അവൾ മനഃപൂർവം ചുണ്ടുകൾ മുറുക്കി. പിന്നെ ഒന്നും പറയാതെ മുൻസീറ്റിൽ കയറി.
വാതിൽ അടയ്ക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ചുണ്ടിന്റെ ഒരു കോണിൽ മറച്ചുവച്ച പുഞ്ചിരി ആദിത്യൻ കണ്ടു.