അപർണ പുസ്തകസഞ്ചിയിൽനിന്ന് അത് പുറത്തെടുത്തു.
“ഞാൻ നീ പറഞ്ഞ ഭാഗം വായിച്ചു.”
“ബ്ലാക്ക് ഹോളുകളോ
?”
“അതും. പിന്നെ സമയവും സ്ഥലവും വേർതിരിച്ചുനിർത്താനാവില്ലെന്ന ഭാഗം.”
ആദിത്യന്റെ ജാഗ്രത ഉണർന്നു.
“എന്തുകൊണ്ട് വേർതിരിക്കാനാവില്ല?”
“നീ എന്നെ പരീക്ഷിക്കുകയാണോ?”
“കോളേജിലെ വലിയ ഭൗതികശാസ്ത്രവിദ്യാർഥിയല്ലേ.”
“ഇനി അങ്ങനെ വിളിച്ചാൽ ഞാൻ ഇറങ്ങിപ്പോകും.”
“വാതിൽ തുറക്കരുത്.”
അവൾ ചിരിച്ചു.
“സ്ഥലവും സമയവും ഒരേ ഘടനയുടെ ഭാഗങ്ങളാണ്. ഒരു സംഭവത്തിന് എവിടെയാണ് നടന്നത് എന്നു മാത്രം പറഞ്ഞാൽ മതിയാകില്ല. എപ്പോഴാണ് നടന്നത് എന്നും വേണം. രണ്ടും ചേർന്നാണ് അതിന്റെ സ്ഥാനം.”
“സമയത്തിൽ വ്യതിയാനമുണ്ടായാൽ സ്ഥലത്തെയും ബാധിക്കുമോ?”
“തീർച്ചയായും.”
“ഒരു സ്ഥലത്തിന്റെ ചെറിയ ഭാഗത്തെ മാത്രമായി?”
അപർണ ചിന്തിച്ചു.
“സിദ്ധാന്തപരമായി സാധ്യമായേക്കാം. പക്ഷേ എങ്ങനെയെന്ന് ചോദിച്ചാൽ അറിയില്ല.”
“ഉദാഹരണത്തിന് ഒരു വലിയ വീടും അതിന്റെ ചുറ്റുമുള്ള ഭൂമിയും.”
“അവിടുത്തെ സമയത്തിന്റെ ഒഴുക്ക് പുറത്തുള്ളതിൽനിന്നു മാറിയാൽ?”
“അതെ.”
അപർണ ജനാലയ്ക്കപ്പുറം നോക്കി. തുടർന്ന് പറഞ്ഞു:
“സ്ഥലവും സമയവും വേറെയല്ലെങ്കിൽ സമയത്തിലെ മാറ്റം ആ സ്ഥലത്തെ ഭൗതികനിയമങ്ങളെയും ബാധിക്കാം.”
“എങ്ങനെ?”
“ഒരു മരത്തെക്കുറിച്ച് കരുതൂ.”
“ഇല്ലത്തിലെ ആൽമരമോ?”
“ഏതെങ്കിലും മരം. ആ മരത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള സ്ഥലം അത് പൂർണാരോഗ്യത്തിലായിരുന്ന ഒരു സമയത്തിൽ നിലനിർത്താൻ കഴിഞ്ഞാൽ എന്തുണ്ടാകും?”
“മരത്തിനു പ്രായമാകില്ല.”
“ഒരുപക്ഷേ. പുറത്തുള്ള ലോകത്തിൽ വർഷങ്ങൾ കടന്നാലും ആ ചെറിയ സ്ഥലഭാഗം അതേ സമയാവസ്ഥയിൽ തുടരാം. അപ്പോൾ സിദ്ധാന്തപരമായി മരം എന്നെന്നേക്കുമായി ജീവിക്കും.”
ആദിത്യന്റെ കൈകൾ സ്റ്റിയറിംഗിൽ മുറുകി.
“അതിന്റെ ഇലകൾ പുറത്തേക്കുവീണാൽ?”
“അതിർത്തി കടക്കുമ്പോൾ സാധാരണസമയത്തിലേക്കു വരും.”
“ഗന്ധം?”
അപർണ അവനെ നോക്കി.
“എന്ത്?”
“മരത്തിന്റെ ഗന്ധം ആ സമയപാളിക്കുള്ളിൽ രൂപപ്പെട്ടാൽ പുറത്തേക്കെത്തുമോ?”
“അറിയില്ല. ഗന്ധം വായുവിലെ കണങ്ങളല്ലേ. അവ അതിർത്തി കടക്കണം. സമയപ്രവാഹം
രണ്ടിടത്തും വ്യത്യസ്തമാണെങ്കിൽ അവ പുറത്തേക്കുവരുമ്പോൾ നാം അനുഭവിക്കുന്ന നിമിഷത്തിലേക്കല്ല എത്തുന്നതെങ്കിൽ?”
അവൾ ചുമലുയർത്തി.
“ഇതൊക്കെ സങ്കൽപ്പമാണ്.”
പക്ഷേ ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വാതിൽ തുറന്നിരുന്നു.
തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിനകത്ത് ഗന്ധമുണ്ട്.
അതിർത്തിക്കു പുറത്തു ഒന്നുമില്ല.
ഗന്ധകണങ്ങൾ പുറത്തേക്കുപോകുന്നില്ലെന്നല്ല.
അവ പുറത്തേക്കുപോകുന്നത് മറ്റൊരു സമയത്തിലാകാമോ?
തങ്ങളുടെ വർത്തമാനത്തിലേക്കല്ല.
അകത്തെ സ്ഥലം നീലവളയുടെ ധാരകനു അനുകൂലമായൊരു സമയപാളിയുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചിരിക്കാമോ?
അങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ എന്തുകൊണ്ട് ഗന്ധം മാത്രം?
കാഴ്ചയും ശബ്ദവും എന്തുകൊണ്ട് സാധാരണയായി കടന്നുവരുന്നു?
ഒരുപക്ഷേ സംരക്ഷണം ഗന്ധത്തെ ലക്ഷ്യമിട്ടാണ് രൂപപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്.
ലൂപിനുകളെ തടയാൻ.
അവരുടെ പ്രധാന തിരിച്ചറിയൽശക്തി ഗന്ധമാണ്. ഇല്ലത്തിനകത്ത് ലൂപിൻകൂട്ടം ഉണ്ടെങ്കിൽ പുറത്തുനിന്നെത്തുന്ന മറ്റൊരു ലൂപിന് അത് തിരിച്ചറിയാതിരിക്കാനായി.
അല്ലെങ്കിൽ അകത്തുള്ള ഗന്ധം മാത്രമല്ല മറച്ചിരിക്കുന്നത്.
ശബ്ദത്തിലും കാഴ്ചയിലും സൂക്ഷ്മമായ മാറ്റങ്ങളുണ്ടാകാം. സാധാരണ മനുഷ്യൻ തിരിച്ചറിയാത്തതും നീലവളയുടെ ശക്തിയുള്ളവൻ നിയന്ത്രിക്കുന്നതുമായ വ്യതിയാനങ്ങൾ.
ആദിത്യൻ ഓർത്തു.
പടിപ്പുര കടന്ന നിമിഷം അന്തരീക്ഷം മാറിയിരുന്നു.
പുറത്തുനിന്ന് കാണുന്നത് യഥാർഥ വർത്തമാനമല്ലെങ്കിൽ?
തെക്കേടത്ത് ഇല്ലം ഇപ്പോൾ കാണിക്കുന്ന രൂപവും അകത്ത് നിലനിൽക്കുന്ന യഥാർഥ സമയവും വേറെയാണെങ്കിൽ?
ഈ സംരക്ഷണം ആരോ മനഃപൂർവം സൃഷ്ടിച്ചതാണ്.
അതിനു നീലവളയുടെ പൂർണമായ അറിവ് ആവശ്യമാണ്.
വിക്രമനോ?
ഭൈരവനോ?
മിഥുനോ?
അതോ നാലാമതൊരാളോ?
“മാധവാ.”
അപർണയുടെ ശബ്ദം ദൂരെയായി കേട്ടു.
അവൻ പ്രതികരിച്ചില്ല.
അവളുടെ വിരലുകൾ മുഖത്തിനു മുന്നിൽ ഞൊടിച്ചു.