ആദിത്യൻ ദേവകിയെ പൂജാവൃത്തത്തിനു പുറത്തേക്കു
വലിച്ചുമാറ്റി. മുറിയുടെ തെക്കുഭാഗത്തെ കൽത്തറയ്ക്കരികിൽ കിടത്തി.
അവൾക്ക് ബോധമില്ലായിരുന്നു.
കണ്ണുകൾ പാതിയടഞ്ഞു. ചുണ്ടുകൾ വിളറി. കഴുത്തിന്റെ വശത്ത് നാല് ആഴമുള്ള പല്ലടയാളങ്ങൾ. അതിനിടയിലെ മാംസം കീറിയിരുന്നു.
ആദിത്യൻ വലതുകൈ മുറിവിനുമുകളിൽ അമർത്തി.
വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി അവളുടെ ശരീരത്തിനുള്ളിലേക്കു കടന്നു.
മുറിവേറ്റ രക്തക്കുഴലുകൾ കണ്ടെത്തി.
പ്രധാനധമനി പൂർണമായി മുറിഞ്ഞിട്ടില്ല. എന്നാൽ ആഴത്തിൽ കീറിപ്പോയിട്ടുണ്ട്. രക്തം അതിവേഗം നഷ്ടപ്പെടുന്നു.
അവൻ മുറിവിന്റെ അരികുകൾ താൽക്കാലികമായി അടയാൻ നിർദേശം നൽകി.
രക്തക്കുഴലുകൾ ചുരുങ്ങി.
ചോരയുടെ ഒഴുക്ക് കുറഞ്ഞു.
പക്ഷേ ഭൈരവൻ കാത്തുനിന്നില്ല.
പിന്നിൽനിന്നുള്ള കനത്ത ശ്വാസം ആദിത്യൻ കേട്ടു.
അവൻ തിരിഞ്ഞ അതേ നിമിഷം ഭൈരവന്റെ നഖങ്ങൾ മുഖത്തിനുനേരെ വന്നു.
ആദിത്യൻ തല പിന്നോട്ടുവലിച്ചു.
നഖങ്ങൾ മൂക്കിനു മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോയി. വായുവിൽ നാല് നേർത്ത വരകൾ വരച്ചതുപോലെ. അടുത്ത പ്രഹരം താഴെനിന്ന് വയറിലേക്കായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ കൈമുട്ടുകൊണ്ട് തടഞ്ഞു.
ആഘാതത്തിൽ മുറിയിലെ വിളക്കുകളുടെ നാളങ്ങൾ വിറച്ചു.
ഭൈരവന്റെ ശക്തി മനുഷ്യരൂപത്തിൽ കാണിച്ചതിനെക്കാൾ പലമടങ്ങായിരുന്നു. വലിയൊരു മരത്തടി ഇടിച്ചതുപോലെ ആദിത്യന്റെ കൈയിലൂടെ ആഘാതം പടർന്നു. സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ എല്ലുകൾ തകരേണ്ട പ്രഹരം.
വെളുത്ത വള അതിനെ ഏറ്റെടുത്തു.
അസ്ഥികൾ മുറുകി.
പേശികൾ പ്രഹരത്തിന്റെ ദിശയിലേക്കു പ്രവർത്തിച്ചു.
ആദിത്യൻ ഭൈരവന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ചു. ശരീരം തിരിച്ച് അയാളുടെ ശക്തിയെ വശത്തേക്കു വഴിതിരിച്ചു. തുടർന്ന് സ്വന്തം തോൾ ഭൈരവന്റെ നെഞ്ചിനടിയിൽ കയറ്റി ഉയർത്തി.
വലിയ ഹൈബ്രിഡ് ശരീരം നിലത്തുനിന്ന് ഉയർന്നു.
ആദിത്യൻ അവനെ പൂജാവൃത്തത്തിന്റെ മറുവശത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു.
ഭൈരവൻ വായുവിലൂടെ തെറിച്ച് കറുത്ത വിളക്കിന്റെ അരികിൽ പതിച്ചു. വിളക്ക് മറിഞ്ഞില്ല. എന്നാൽ അതിന്റെ നാളം അസ്വാഭാവികമായി
നീണ്ടു.
ഭൈരവൻ നിലത്തു വീണ അതേ വേഗത്തിൽ നാലുകാലിൽ എഴുന്നേറ്റു.
താടിയിൽനിന്നും ചുണ്ടുകളിൽനിന്നും രക്തമൊഴുകുന്നു. ശരീരത്തിലെ രോമങ്ങൾ കൂടുതൽ കട്ടിയായി. ഷർട്ട് തോളുകളിൽ കീറിപ്പോയി. നട്ടെല്ല് വളഞ്ഞു. കൈകൾ മനുഷ്യന്റേതിനെക്കാൾ നീണ്ടിരുന്നു.
അവൻ ഒരു ചെന്നായയെപ്പോലെ മുരണ്ടു.
ആ ശബ്ദത്തിൽ മുറിയുടെ ചുമരുകൾ വിറച്ചു.
“ഭൈരവൻ തമ്പുരാനേ,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ പറയുന്നത് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടോ?”
മറുപടിയായി മുരൾച്ച മാത്രം.
ആദിത്യൻ കറുത്ത വളയുടെ പുറംശക്തി ഉപയോഗിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഭൈരവന്റെ മനസ്സിന്റെ സാന്നിധ്യം തേടി.
അവിടെ മനുഷ്യചിന്തയുടെ വ്യക്തമായ ഒഴുക്കില്ലായിരുന്നു.
വേദന.
വിശപ്പ്.
പൂജാമന്ത്രത്തിന്റെ ഉത്തേജനം.
രക്തത്തിന്റെ ഗന്ധം.
ഇരയെ പൂർത്തിയാക്കണമെന്ന അന്ധമായ നിർബന്ധം.
ബോധത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ ഭൈരവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ എത്തിപ്പെടാനാവാത്തവിധം വികൃതമായ മൃഗീയത അവനെ മൂടിയിരുന്നു.
കറുത്ത വളകൊണ്ട് നിർദേശം നൽകാൻ ശ്രമിച്ചാൽ അതിന്റെ പ്രതിരോധം തകർക്കാൻ സമയം വേണ്ടിവരും.
ദേവകിക്ക് ആ സമയം ഇല്ല.
അവളുടെ ഹൃദയം ഓരോ മിടിപ്പിലും ദുർബലമാകുന്നു.
ഭൈരവൻ വീണ്ടും ചാടി.
ഇത്തവണ ആദിത്യനെ ലക്ഷ്യമാക്കിയെന്നു തോന്നി. എന്നാൽ വായുവിൽവച്ചുതന്നെ ശരീരത്തിന്റെ ദിശ മാറ്റി ദേവകിയിലേക്കു നീങ്ങി.
ആദിത്യൻ അത് വൈകിയാണ് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.
ഭൈരവന്റെ ലക്ഷ്യം താനല്ല.
പൂജ പൂർത്തിയാക്കണം.
ദേവകിയുടെ ജീവശക്തി മുഴുവനായി എടുക്കണം.
ആദിത്യൻ വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി കാലുകളിലേക്കു ഒഴുക്കി.
സമയം മന്ദമായതുപോലെ തോന്നി.
ഭൈരവന്റെ ശരീരം ദേവകിയിലേക്കു താഴുന്നു. നീണ്ട നഖങ്ങൾ മുന്നോട്ടു നീണ്ടിരിക്കുന്നു. ദേവകിയുടെ നെഞ്ച് മന്ദമായി ഉയരുന്നു. അവൾക്കു സ്വയം രക്ഷപ്പെടാൻ ബോധമില്ല.
ആദിത്യൻ ഇരുവരുടെയും ഇടയിലേക്കു ചാടി.
ഭൈരവന്റെ നഖങ്ങൾ അവന്റെ പുറത്തുകൂടി കീറിയിറങ്ങി.