രണ്ടായിരം വർഷം മുൻപ്.
ലൂപിൻ രോഗവും വാംപയർ രോഗവും സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നതിനു മുൻപുള്ള കാലം.
അവരുടെ ശരീരത്തിനകത്ത് രോഗത്തിന്റെ ശക്തി ഉണ്ട്. കാരണം അവർ പുറത്തുള്ള വർത്തമാനകാലത്ത് രോഗബാധിതരായി മാറിയവരാണ്. ശക്തിയും വേഗവും രോഗശാന്തിയും ശരീരത്തിനകത്താണ്.
പക്ഷേ ദൗർബല്യങ്ങൾ?
ചന്ദ്രന്റെ നിർബന്ധിതരൂപാന്തരം പുറത്തുള്ള കാലചക്രവുമായി ബന്ധമുള്ളതാണ്.
സൂര്യപ്രകാശത്തിന്റെ ദഹിപ്പിക്കുന്ന സ്വഭാവവും രോഗത്തിന്റെ കാലനിയമവുമായി.
ഈ ഇല്ലത്തിന്റെ സ്ഥലം അവ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നതിനു മുൻപുള്ള സമയവുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചാൽ അവയുടെ ശക്തി ശരീരത്തിനുള്ളിൽ നിലനിൽക്കും. എന്നാൽ ദൗർബല്യം ഉണർത്തുന്ന ബാഹ്യനിയമം ഇവിടെയുണ്ടാകില്ല.
അതുകൊണ്ടാണ് ഭൈരവന് പൂർണചന്ദ്രത്തിൽ നിർബന്ധിതരൂപാന്തരം ഇല്ലാത്തത്.
അതുകൊണ്ടാണ് വിക്രമന് പകൽ നടക്കാനാകുന്നത്.
അതിർത്തിക്കുള്ളിലെ ഗന്ധം പുറത്തേക്കു പോകുമ്പോൾ ഇപ്പോഴത്തെ കാലത്തേക്കല്ല, ആ പഴയ സമയത്തിലേക്കാണ് ഒഴുകുന്നത്.
അതുകൊണ്ട് ലൂപിനുകൾക്ക് പുറത്തുനിന്ന് ഒന്നും മണക്കാനാവില്ല.
പക്ഷേ കാഴ്ചയും ശബ്ദവും?
അവയെ മാത്രം ഇപ്പോഴത്തെ കാലത്തിലൂടെ കടക്കാൻ നീലവളധാരകൻ അനുവദിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം. അല്ലെങ്കിൽ പ്രകാശവും ശബ്ദവും സ്ഥലം-സമയത്തിന്റെ അതിർത്തി കടക്കുന്നത് ഗന്ധകണങ്ങളെപ്പോലെ അല്ല.
ഇത് ഇപ്പോൾ പരിശോധിക്കാനാവില്ല.
പക്ഷേ സൃഷ്ടിച്ചത് ആരാണ്?
മിഥുൻ?
നീലവളയുടെ ധാരകൻ അവനാണോ?
വിക്രമൻ വീണ്ടും ആക്രമിച്ചു.
ആദിത്യൻ ചിന്തകളിൽനിന്ന് ശരീരത്തിലേക്കു മടങ്ങി.
ഇത്തവണ അയാൾ വേഗം കൂട്ടി. ചുവന്ന
നിഴൽപോലെ മുറിക്കുള്ളിലൂടെ നീങ്ങി. ആദിത്യനെ ചുറ്റി പലദിശകളിൽനിന്ന് പ്രഹരങ്ങൾ വന്നു.
മുഖം.
കഴുത്ത്.
വാരിയെല്ല്.
മുട്ട്.
ആദിത്യൻ ആദ്യത്തെ രണ്ടെണ്ണം തടഞ്ഞു. മൂന്നാമത്തേത് ഒഴിവാക്കി. നാലാമത്തേത് കാലിൽ പതിച്ചു.
അവൻ തുലനം നഷ്ടപ്പെടുത്തി.
വിക്രമൻ കഴുത്തിലേക്കു പല്ലുകൾ നീട്ടി.
ആദിത്യൻ കൈപ്പത്തി അയാളുടെ മുഖത്ത് അമർത്തി. വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി ശരീരാധിപത്യമായി പുറത്തുവിട്ടു.
നിർത്തൂ.
വിക്രമന്റെ പേശികൾ ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി.
തുറന്ന വായിലെ നീണ്ട കോമ്പല്ലുകൾ ആദിത്യന്റെ കഴുത്തിൽനിന്ന് ഏതാനും വിരലുകളുടെ അകലത്തിൽ നിന്നു. അയാളുടെ കൈകൾ വിറച്ചു. ശരീരം മുന്നോട്ടുനീങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും സ്വന്തം പേശികൾതന്നെ ആ നീക്കത്തെ തടഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ കൂടുതൽ ശക്തി നൽകി.
വിക്രമന്റെ താടിയിലെ പേശികൾ അയഞ്ഞു. കഴുത്ത് പിന്നോട്ടു നീങ്ങി. കൈകൾ ശരീരത്തിന്റെ ഇരുവശങ്ങളിലേക്കും വലിഞ്ഞു. അദൃശ്യമായ ചങ്ങലകൾ അയാളെ ബന്ധിച്ചതുപോലെ.
വിക്രമന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആദ്യമായി ഭയം തെളിഞ്ഞു.
“എന്റെ ശരീരം…”
“വെളുത്ത വള ശരീരത്തെ ഭരിക്കുന്നു.”
ആദിത്യൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
വിക്രമൻ അനങ്ങാതെ നിന്നെങ്കിലും ആ നിയന്ത്രണം നിലനിർത്തുന്നത് എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. അയാളുടെ ശരീരം സാധാരണ ജീവിയുടേതല്ല. പേശികളുടെ ഓരോ നാരും പ്രതിരോധിച്ചു. നാഡികളിലൂടെ തണുത്തൊരു ശക്തി സഞ്ചരിച്ചു. ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന മനുഷ്യശരീരത്തിന്റെയും മരിച്ച ശരീരത്തിന്റെയും ഇടയിലുള്ള വിചിത്രാവസ്ഥ.
ആദിത്യന്റെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പ് തെളിഞ്ഞു.
വിക്രമന്റെ വലതുകൈ അല്പം ചലിച്ചു.
പിന്നെ ഇടതുകാൽ.
അയാൾ വെളുത്ത വളയുടെ നിർദേശം തകർക്കുകയാണ്.
ആദിത്യൻ അടുത്തെത്തി വിക്രമന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈവച്ചു.
ഹൃദയമിടിപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടു.
വളരെ മന്ദം.
മനുഷ്യന്റേതിന്റെ മൂന്നിലൊന്നുപോലും ഇല്ല. ഓരോ മിടിപ്പിനിടയിലും അസ്വാഭാവികമായ നീണ്ട ഇടവേള. എന്നിട്ടും ആ സ്പന്ദനത്തിൽ ഭൈരവനിലുണ്ടായിരുന്നതിനെക്കാൾ വലിയ
ശക്തിയുണ്ട്.
ഹൃദയം പുറത്തെടുത്താൽ വിക്രമനെ നിശ്ചലമാക്കാനാകുമോ?
ഹരിഹരനിൽ പ്രവർത്തിച്ചു.
ഭൈരവനിൽ പ്രവർത്തിച്ചു.
എന്നാൽ വാംപയറിൽ?
ഉറപ്പില്ല.
പക്ഷേ മറ്റൊരു വഴിയുമില്ലായിരുന്നു.
ദേവകിയുടെ ശരീരത്തിൽനിന്ന് ജീവൻ വേഗത്തിൽ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പുറത്ത് മറ്റുള്ളവർ എത്താൻ അധികസമയം വേണ്ടിവരില്ല. വിക്രമനെ ജീവനോടെ വിട്ടാൽ അയാൾ വീണ്ടും ആക്രമിക്കും.