ഡിസംബറിലെ തണുത്തൊരു വെള്ളിയാഴ്ച.
കോളേജിൽനിന്നു മടങ്ങുമ്പോൾ ആകാശം മേഘാവൃതമായിരുന്നു. സൂര്യപ്രകാശം മങ്ങിപ്പോയി. കാറ്റിൽ മഴയുടെ സൂചന.
അപർണ പിന്നിലെ സീറ്റിൽ ഒരു പുസ്തകം വായിക്കുകയായിരുന്നു.
റിയർവ്യൂ കണ്ണാടിയിലൂടെ അതിന്റെ പുറംചട്ട ആദിത്യൻ കണ്ടു.
“എ ബ്രിഫ് ഹിസ്റ്ററി ഓഫ് ടൈം.”
അവൻ അറിയാതെ ചോദിച്ചു:
“പുസ്തകം ഇഷ്ടമായോ?”
അപർണ തല ഉയർത്തി.
“നിനക്ക് ഇത് അറിയാമോ?”
ആദിത്യന് സ്വന്തം തെറ്റ് മനസ്സിലായി. മൂന്നു മാസം മുൻപ് ഈ പുസ്തകം ഇറങ്ങിയപ്പോൾ അതിന്റെ
ഉള്ളടക്കം തനിക്കു അനിവാര്യമാണെന്ന് തോന്നി സുമ അമേരിക്കയിൽ നിന്നും നേരിട്ട് വരുത്തിയതാണ്.
“കണ്ടിട്ടുണ്ട്.”
“കണ്ടിട്ടുണ്ടോ? വായിച്ചിട്ടുണ്ടോ?”
“വായിച്ചിട്ടുണ്ട്.”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി ചുരുങ്ങി.
“എങ്ങനെ?”
“എന്ത് എങ്ങനെ?”
“ഈ പുസ്തകം സെപ്റ്റംബറിലാണ് പുറത്തുവന്നത്. ഇന്ത്യയിൽ എളുപ്പത്തിൽ കിട്ടാനില്ല. എനിക്ക് ഇത് ഇംഗ്ലണ്ടിൽനിന്ന് വന്ന ഒരു അധ്യാപകനാണ് തന്നത്.”
ആദിത്യൻ ഏതാനും നിമിഷം മാത്രം മടിച്ചു.
“ഞാൻ മുമ്പ് ജോലി ചെയ്തിരുന്ന കുടുംബം വിദേശത്തേക്കുപോയതല്ലേ. അവരുടെ മകന് ഒരു കോപ്പി ഉണ്ടായിരുന്നു. പോകുന്നതിനു മുൻപ് വായിക്കാൻ തന്നു.”
“അവൻ നിനക്ക് പുസ്തകങ്ങൾ തരുമായിരുന്നോ?”
“ചിലപ്പോൾ.”
അപർണ സംശയം വിട്ടതായി തോന്നി.
“ഞാൻ വായിച്ചു തുടങ്ങുന്നതേയുള്ളു. നിനക്ക് ഏതു ഭാഗമാണ് ഇഷ്ടമായത്?”
അവൻ ബ്ലാക്ക് ഹോളുകളെക്കുറിച്ചും സമയത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചും പറഞ്ഞു. അധികം അറിവ് പ്രകടിപ്പിക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിച്ചെങ്കിലും സംഭാഷണം നീണ്ടു. അപർണ തുടർച്ചയായി ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു.
ഒരു ഘട്ടത്തിൽ അവൾ മുന്നോട്ടാഞ്ഞ് മുൻസീറ്റിന്റെ പിൻഭാഗത്ത് കൈവച്ചു.
“അടുത്ത ജംഗ്ഷനിൽ ഇടത്തേക്കു തിരിയൂ.”
“വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി വലത്തല്ലേ?”
“ഐസ്ക്രീം കഴിക്കണം.”
“തമ്പുരാട്ടിക്ക് വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവരാം.”
“എനിക്ക് അവിടെ ഇരുന്ന് കഴിക്കണം.”
“ശരി.”
“നീയും വരണം.”
ആദിത്യൻ കണ്ണാടിയിലൂടെ നോക്കി.
“ഞാനോ?”
“അതെ.”
“ഡ്രൈവറോടൊപ്പം തമ്പുരാട്ടി ഐസ്ക്രീം കഴിക്കുന്നത് ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ?”
“കാണട്ടെ.”
“വീട്ടിൽ അറിഞ്ഞാൽ?”
“ഞാൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം.”
അവൻ എതിർക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അപർണ കേട്ടില്ല.
ആ ചെറിയ പട്ടണത്തിലെ ഐസ്ക്രീം പാർലർ പുതുതായി തുറന്നതായിരുന്നു. അകത്ത് കുറച്ച് കോളേജ് വിദ്യാർഥികൾ. രണ്ടുമൂന്ന് കുടുംബങ്ങൾ. അപർണ ജനാലയ്ക്കരികിലെ മേശ തിരഞ്ഞെടുത്തു.
ആദിത്യൻ മറുവശത്ത് ഇരുന്നു.
“എന്താണ് വേണ്ടത്?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“ഒന്നും വേണ്ട.”
“അപ്പോൾ ഇവിടെ
എന്തിനാണ് വന്നത്?”
“തമ്പുരാട്ടി നിർബന്ധിച്ചതുകൊണ്ട്.”
“ഇവിടെ തമ്പുരാട്ടിയില്ല. അപർണ ഉണ്ട്, മാധവനും.”
അവൾ രണ്ട് ഐസ്ക്രീം ഓർഡർ ചെയ്തു.
ഐസ്ക്രീം വരുന്നതുവരെ പുസ്തകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സംസാരം തുടർന്നു. പ്രപഞ്ചത്തിന് തുടക്കമുണ്ടോ? സമയം എല്ലായിടത്തും ഒരേപോലെയാണോ? പ്രകാശത്തേക്കാൾ വേഗത്തിൽ എന്തെങ്കിലും സഞ്ചരിക്കുമോ?
ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ നീലവള ഉയർന്നു.
കാലം.
ഭൂതവും വർത്തമാനവും ഭാവിയും ഒരുമിച്ച് കാണാനുള്ള ശക്തി.
അവൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു:
“നിന്റെ കുടുംബത്തിൽ സമയത്തെക്കുറിച്ച് പഠിച്ചിരുന്ന ആരെങ്കിലുമുണ്ടോ?”
അപർണ സ്പൂൺ നിശ്ചലമാക്കി.
“എന്തുകൊണ്ടാണ് ചോദിച്ചത്?”
“വെറുതെ.”
“അച്ഛന് പഴയ ഘടികാരങ്ങൾ ഇഷ്ടമാണ്. മുത്തച്ഛന് ജ്യോതിഷം അറിയാമായിരുന്നു. അതാണോ?”
“മ്മ്മ്.” ആദി മൂളുക മാത്രം ചെയ്തു.
അവളുടെ കണ്ണിൽ ഒരു നിമിഷം ജാഗ്രത തെളിഞ്ഞു. ഉടൻ മാറി.
ആദിത്യൻ വിഷയം മാറ്റി.
അവർ ഏറെനേരം സംസാരിച്ചു. കോളേജ്. പഠനം. അവളുടെ അധ്യാപകർ. തന്റെ അച്ഛന്റെ പ്രതീക്ഷകൾ. ഭൈരവന്റെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ച് നേരിട്ട് ഒന്നും പറയാതിരുന്നെങ്കിലും ചില മൗനങ്ങൾ വാക്കുകളേക്കാൾ വ്യക്തമായിരുന്നു.
തിരിച്ചുള്ള യാത്രയിലും സംസാരം അവസാനിച്ചില്ല.
കുടുംബത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു സംഭാഷണത്തിനിടെ അപർണ പറഞ്ഞു:
“എന്റെ അച്ഛന് എന്നെയാണ് ഏറ്റവും ഇഷ്ടം.”