താൻ സ്നേഹിക്കുന്നതായി തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഒരു പെൺകുട്ടിയും.
നാളെ അവൾക്ക് മറുപടി നൽകണം.
പക്ഷേ അതിനു മുൻപ് ആദിത്യൻ സ്വന്തം മനസ്സിനോട് മറ്റൊരു ചോദ്യം ചോദിക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു.
പ്രണയത്തിനുവേണ്ടി ദൗത്യം ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയുമോ?
അല്ലെങ്കിൽ ദൗത്യത്തിനുവേണ്ടി അപർണയെ തകർക്കേണ്ടിവരുമോ?
ആ രണ്ടു വഴികളിൽ ഒന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ട ദിവസം തന്നെ കരുതിയതിലും അടുത്തെത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ആദിത്യൻ ഭക്ഷണം കഴിച്ചശേഷം വാഹനപ്പുരയിലേക്കു നടക്കുമ്പോൾ അപർണ അവിടെ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പതിവിലും നേരത്തേയാണ് അവൾ എത്തിയതെന്ന് തോന്നി. കാറിന്റെ മുൻഭാഗത്ത് ചാരിനിന്ന് വിരലുകൾക്കിടയിൽ താക്കോൽവളയം തിരിക്കുകയായിരുന്നു. ആദിത്യനെ കണ്ട നിമിഷം ആ ചലനം നിന്നു.
അവരുടെ കണ്ണുകൾ കണ്ടുമുട്ടി.
ഇന്നലെ യാത്രപറഞ്ഞിടത്തുതന്നെ രണ്ടുപേരുടെയും സംഭാഷണം വീണ്ടും ആരംഭിച്ചതുപോലെ.
നാളെ.
ആ വാക്കിനുശേഷം അപർണ കാത്തിരുന്ന മറുപടി ഇന്നാണ് നൽകേണ്ടത്.
അവളുടെ മുഖത്ത് ഇന്നലെ കണ്ട ഭയം ഇപ്പോഴില്ല. എന്നാൽ പ്രതീക്ഷയും പൂർണമായി പുറത്തുകാണിച്ചില്ല. ഉത്തരം എന്തായാലും സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറാണെന്നു സ്വയം വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ അവൾ നിന്നു.
ആദിത്യൻ അടുത്തെത്തി കാറിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു. പതിവുപോലെ അപർണ മുൻസീറ്റിൽ കയറി. അവൻ ഡ്രൈവർസീറ്റിലെത്തി വാഹനം മുന്നോട്ടെടുത്തു.
ആദ്യത്തെ കുറച്ചുദൂരം ആരും സംസാരിച്ചില്ല.
എങ്കിലും അത് ശൂന്യമായ നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നില്ല.
അപർണ ഇടയ്ക്കിടെ അവനെ നോക്കി. ആദിത്യൻ വഴിയിലേക്കു ശ്രദ്ധിക്കുകയാണെന്നു തോന്നുമ്പോൾ അവളുടെ നോട്ടം അവന്റെ മുഖത്തേക്കു നീളും. അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്ന നിമിഷം അവൾ ജനാലയ്ക്കപ്പുറത്തേക്കു മുഖം തിരിക്കും.
ആദിത്യനും വ്യത്യസ്തനായിരുന്നില്ല.
വളവുകളിൽ വേഗം കുറയ്ക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്തേക്കു നോക്കും. ചുണ്ടുകളുടെ അരികിൽ അസ്വസ്ഥമായൊരു പുഞ്ചിരി. മടിയിൽ ചേർത്തുവച്ച കൈകൾ. വിരലുകൾ പരസ്പരം മുറുകുന്നു.
ഒടുവിൽ അപർണ ക്ഷമകെട്ടു.
അവൾ കൈ ഉയർത്തി ആദിത്യന്റെ തോളിൽ ചെറുതായി തട്ടി.
“മാധവാ.”
അവൻ മറുപടിയായി വെറുമൊരു മൂളൽ പുറപ്പെടുവിച്ചു.
“ഇന്നലെ ഞാൻ എന്താണ് പറഞ്ഞതെന്ന് ഓർമയുണ്ടോ?”
“ഉം.”
“ഇന്ന് എന്താണ് പറയേണ്ടതെന്നും?”
“ഉം.”
“അപ്പോൾ പറയൂ.”
ആദിത്യൻ വീണ്ടും മൗനമായി.
“നിനക്ക് ‘ഉം’ എന്നൊരു വാക്കുമാത്രമേ അറിയൂ?”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ചെറിയൊരു അസ്വസ്ഥതയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും കോപമില്ല.
ആദിത്യൻ ദീർഘമായി ശ്വാസമെടുത്തു.
“നമുക്കിടയിൽ ഒരുപാട് വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ട്.”
അപർണയുടെ കണ്ണുകൾ അവനിൽ ഉറച്ചു.
“എന്തൊക്കെ?”
“നീ തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിലെ മകളാണ്.”
“അത് എനിക്കറിയാം.”
“ഞാൻ ഒരു ഡ്രൈവർ.”
“അതും എനിക്കറിയാം.”
“നിനക്ക് വീടുണ്ട്. കുടുംബമുണ്ട്. സ്വത്തുണ്ട്. പഠനമുണ്ട്. ഭാവിയെക്കുറിച്ച് തീരുമാനിക്കാൻ ഒരുപാട് വഴികളുണ്ട്.”
“നിനക്കില്ലേ?”
“മാധവന് ഇപ്പോൾ ഒന്നുമില്ല.”
ആ വാക്ക് പറഞ്ഞപ്പോൾ സ്വന്തം വ്യാജജീവിതം മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതമെന്നപോലെ പറയാൻ ആദിത്യന് എളുപ്പമായിരുന്നില്ല.
“എനിക്കു സ്വന്തം വീടില്ല. സ്ഥിരമായ വരുമാനമില്ല. നാളെ ജോലി പോയാൽ എവിടേക്കു പോകുമെന്ന് ഉറപ്പില്ല. നിന്റെ വീട്ടിലുള്ളവർ ഇതൊന്നും അവഗണിക്കില്ല.”
“വീട്ടിലുള്ളവർ എന്നു പറഞ്ഞാൽ?”
“നിന്റെ അച്ഛൻ. സഹോദരന്മാർ. ബന്ധുക്കൾ. എല്ലാവരും.”
അപർണ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
ആദിത്യൻ തുടർന്നു:
“നിനക്കിപ്പോൾ എന്നോടു തോന്നുന്നതു സത്യമാണെന്ന് കരുതാം. എനിക്കു തോന്നുന്നതും. പക്ഷേ അത് മാത്രം പോരാ. ഒരു മാസം മുൻപ് നിന്റെ കൂടെ ഐസ്ക്രീം കഴിച്ചതിന്റെ പേരിൽ ഭൈരവൻ എന്നെ കൊല്ലുന്നതുപോലെ അടിച്ചു. നമുക്കിടയിൽ മറ്റെന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെന്നറിഞ്ഞാൽ എന്തുചെയ്യും?”
“അതൊന്നും നീ ആലോചിക്കേണ്ട.”
അവളുടെ മറുപടി ഉടനെയായിരുന്നു.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“അത് എന്റെ കുടുംബമാണ്. ഞാൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം.”