“എന്തായിരുന്നു പരാതി?”
സ്ത്രീകൾ പരസ്പരം നോക്കി.
ദേവകി തലകുനിച്ചു.
ലക്ഷ്മിയാണ് മറുപടി പറഞ്ഞത്.
“അവന്റെ മകളെ ഭൈരവൻ ഉപദ്രവിച്ചു. അവൾക്ക് വയറ്റിലുണ്ടായി. കുഞ്ഞിരാമൻ ആദ്യം ഇവിടെ വന്ന് വഴക്കുണ്ടാക്കി. പിന്നെ പൊലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്കുപോയി.”
“ശേഷം?”
“പിന്നെ അയാളെ കണ്ടിട്ടില്ല.”
“ഗ്രാമം വിട്ടുപോയതാകാമല്ലോ .”
“ആകാം.”
ലക്ഷ്മിയുടെ ശബ്ദം അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കുന്നില്ലെന്ന് വ്യക്തമാക്കി.
“മരിച്ചോ?”
“ആർക്കറിയാം? ശരീരം കിട്ടിയിട്ടില്ല.”
ആദിത്യൻ മിണ്ടാതെ നിന്നു.
ഗ്രാമം ഇപ്പോഴും പഴയ കാലത്ത് കുടുങ്ങിയതുപോലെ തോന്നി. നിയമം ഉണ്ടെങ്കിലും അതിലേക്കുള്ള വഴി ഇല്ലത്തിന്റെ പടിപ്പുരയിൽ അവസാനിക്കുന്നു. ഭൂമിയും പണവും ബന്ധങ്ങളും കൈവശമുള്ള കുടുംബം ചെറിയൊരു രാജവംശംപോലെ.
ആളുകൾ വിക്രമനെ കാരണവർ എന്നു വിളിക്കുന്നതിലുപരി രാജാവിനെപ്പോലെയാണ് കാണുന്നത്.
ഭൈരവൻ രാജകുമാരനെപ്പോലെ പെരുമാറുന്നു.
ആ സന്ധ്യയിൽ ചാത്തു മറ്റൊരു കഥ പറഞ്ഞു.
“പഴയ ഡ്രൈവർ നഗരത്തിലേക്കു പോയതല്ല.”
ആദിത്യൻ ഉള്ളിൽ ചിരിച്ചു.
“പിന്നെ?”
“ഭൈരവൻ കൊന്നതാണ്.”
“എന്തിന്?”
“കാറിൽനിന്ന് പണം മോഷ്ടിച്ചെന്നു പറഞ്ഞ്.”
“ആരെങ്കിലും കണ്ടോ?”
“കാണേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ? രാത്രിയിൽ വലിയൊരു ശബ്ദം കേട്ടത്രേ. പിറ്റേന്ന് ഡ്രൈവറില്ല. രണ്ടുദിവസത്തിനുശേഷം നഗരത്തിൽ ജോലി കിട്ടിയെന്ന് പറഞ്ഞു.”
സത്യം ആദിത്യന് അറിയാം.
പഴയ ഡ്രൈവർ ജീവനോടെയുണ്ട്. കൂടുതൽ ശമ്പളമുള്ള മറ്റൊരു ജോലി സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.
അതോടെ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായി.
ഇവിടുത്തെ ഓരോ കഥയും സത്യമാകണമെന്നില്ല.
ഭൈരവൻ ക്രൂരനാണെന്നത് അവൻ സ്വന്തം കണ്ണാൽ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ അതുകൊണ്ട് അയാളെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ ആരോപണങ്ങളും സത്യമായിരിക്കില്ല. ഭയമുള്ളിടത്ത് കഥകൾ വേഗത്തിൽ വളരും. ഒരു മനുഷ്യൻ കാണാതായാൽ കൊലപാതകം. ഒരു സ്ത്രീ കരഞ്ഞാൽ അതിക്രമം. ആരെങ്കിലും ജോലി വിട്ടാൽ രാത്രിയിലെ ശിക്ഷ.
ചില കഥകൾക്കുള്ളിൽ സത്യമുണ്ടാകും.
ചിലതിൽ വെറും ഭയം.
ചിലത് മനഃപൂർവം പടർത്തിയതാകാം.
വേട്ടക്കാരനും കൊലയാളിയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം യഥാർഥ ഭീഷണി തിരിച്ചറിയുന്നതിലാണ്.
ഹരിഹരൻ പഠിപ്പിച്ച ആ വാക്ക് ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും ഉയർന്നു.
ദിവസങ്ങൾ ആഴ്ചകളായി.
ആഴ്ചകൾ മാസങ്ങളായി.
ആദിത്യൻ പുതുശ്ശേരിയുമായി
നേരിട്ടൊരു ബന്ധവും പുലർത്തിയില്ല. കരുണനും രാധയും വഴിയുള്ള സന്ദേശങ്ങൾക്കുപോലും സ്ഥിരമായ രീതി ഉപയോഗിച്ചില്ല. ഒരിക്കൽ ക്ഷേത്രത്തിലെ പൂക്കച്ചവടക്കാരന്റെ കൈവശം ചെറിയൊരു താളിയോല. മറ്റൊരിക്കൽ പട്ടണത്തിലെ പുസ്തകക്കടയിൽ മുൻകൂട്ടി അടയാളപ്പെടുത്തിയ പുസ്തകത്തിനുള്ളിൽ കുറിപ്പ്. ചിലപ്പോൾ ഒരു വ്യാപാരിയുടെ കണക്കുപുസ്തകത്തിലെ തെറ്റായ സംഖ്യകളായി സന്ദേശം.
അഞ്ജനയ്ക്കും സുമലതയ്ക്കും അവൻ സുരക്ഷിതനാണെന്നറിയിച്ചു.
തിരികെ ലഭിച്ച സന്ദേശങ്ങൾ ചുരുങ്ങിയവയായിരുന്നു.
അഞ്ജന:
“മോനേ, ഭക്ഷണം മുടക്കരുത്. ഉറക്കം ശ്രദ്ധിക്കണം. ഉമ്മ.”
സുമലത:
“കാണുന്നതെല്ലാം വിശ്വസിക്കരുത്. കേൾക്കുന്നതെല്ലാം തള്ളുകയും അരുത്.”
ആ കുറിപ്പുകൾ വായിച്ചശേഷം തെളിവുകളൊന്നും ശേഷിപ്പിച്ചില്ല. ചിലത് കത്തിച്ചു. ചിലത് വെള്ളത്തിൽ ലയിപ്പിച്ചു.
മൂന്നുമാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മാധവൻ തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിലെ അപരിചിതനായിരുന്നില്ല.
വിക്രമൻ അവനെ വിശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങി.
കാര്യസ്ഥൻ ദീർഘയാത്രകൾ ഏൽപ്പിച്ചു.
അടുക്കളയിലെ സ്ത്രീകൾ അവന്റെ മുന്നിൽ സംസാരം നിർത്താതായി.
അപർണയുമായുള്ള ബന്ധവും മാറി.
ആദ്യദിവസങ്ങളിൽ യാത്ര മുഴുവൻ നിശ്ശബ്ദത.
പിന്നെ ചെറിയ ചോദ്യങ്ങൾ.
“മാധവാ, സമയം എത്രയായി?”
“ഇന്ന് മഴപെയ്യുമോ?”
“ഈ വഴി എന്തിനാണ് എടുത്തത്?”
പിന്നീട് ചോദ്യങ്ങൾ നീണ്ടു.
അവന്റെ പഴയ കുടുംബം.
വാഹനങ്ങളിലെ പരിചയം.
വായിച്ച പുസ്തകങ്ങൾ.
ഒരുദിവസം റോഡരികിലെ വൈദ്യുതിത്തൂണുകൾ നോക്കിക്കൊണ്ട് അപർണ ചോദിച്ചു:
“വൈദ്യുതി എങ്ങനെയാണ് വയറിനുള്ളിലൂടെ പോകുന്നതെന്ന് അറിയാമോ?”