അപർണ
കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കി. പിന്നീട് തലയാട്ടി.
“ശരി.”
“അത്രമാത്രം?”
“ഉം.”
ആദിത്യൻ അവളുടെ അതേ ശബ്ദം തിരിച്ചറിഞ്ഞു ചിരിച്ചു.
“ഇപ്പോൾ വാക്കുകൾ ഉപയോഗിക്കാൻ അറിയില്ലേ?”
“ഇപ്പോൾ ഇത്ര മതി.”
അവർ വീണ്ടും സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. ആദ്യം മടിച്ചും ഇടവേളകളോടെയും. പിന്നീട് പഴയ താളം തിരിച്ചുവന്നു.
എന്നാൽ എല്ലാം പഴയതുപോലെ ആയിരുന്നില്ല.
ഒരു പുതിയ ചൂട് അവരുടെ ഇടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
കോളേജിനു മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ അപർണ ഇറങ്ങുന്നതിനുമുമ്പ് ചുറ്റും നോക്കി. കവാടത്തിനരികിൽ വിദ്യാർഥികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. റോഡിന്റെ മറുവശത്ത് ചായക്കട. ആരും പ്രത്യേകമായി കാറിലേക്കു നോക്കുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കിയശേഷം അവൾ ആദിത്യന്റെ അടുത്തേക്കു ചാഞ്ഞു.
അവന്റെ കവിളിൽ വേഗത്തിൽ ചുംബിച്ചു.
ആദിത്യൻ ഒന്നും മനസ്സിലാക്കുന്നതിനുമുമ്പ് അവൾ വാതിൽ തുറന്നു.
“വൈകിട്ട് കാണാം.”
അവൾ കാറിൽനിന്നിറങ്ങി നടന്നു.
കവാടത്തിലെത്തിയപ്പോൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
ആദിത്യൻ ഇപ്പോഴും കവിളിൽ കൈവച്ച് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
അപർണ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അകത്തേക്കു പോയി.
ദിവസങ്ങൾ വീണ്ടും ഒഴുകി.
കോളേജിനു മുന്നിലെ ചെറിയ വിടപറച്ചിൽ പതിവായി. എല്ലാ ദിവസവും അല്ല. ചുറ്റും ആളുകളില്ലാത്ത ദിവസങ്ങളിൽ മാത്രം. അപർണ ആദ്യം ഇരുവശത്തേക്കും നോക്കും. പിന്നെ ആദിത്യന്റെ കവിളിൽ വേഗത്തിൽ ചുംബിച്ച് കാറിൽനിന്നിറങ്ങും.
ചിലപ്പോൾ ആദിത്യനാണ് ആദ്യം അവളുടെ കൈ പിടിക്കുക.
യാത്രകളിൽ അവരുടെ വിരലുകൾ കൂടുതൽ സമയം ചേർന്നുനിന്നു. വാക്കുകൾ കുറഞ്ഞില്ല. എന്നാൽ നിശ്ശബ്ദതയും ഇപ്പോൾ അസ്വസ്ഥമല്ലാതായി.
അതേ സമയം ആദിത്യന്റെ രഹസ്യപരിശീലനം തുടർന്നു.
രാത്രിയിൽ എല്ലാവരും ഉറങ്ങിയശേഷം ഡ്രൈവരുടെ മുറിയുടെ വാതിൽ അടയ്ക്കും. വെളുത്ത വള ഉണർത്തി ശരീരത്തിലെ ഓരോ ചലനവും നിയന്ത്രിക്കും. ശ്വാസത്തിന്റെ ശബ്ദം കുറയ്ക്കുക. ഹൃദയമിടിപ്പ് മന്ദമാക്കുക. ശരീരതാപം ചുറ്റുമുള്ള അന്തരീക്ഷവുമായി ലയിപ്പിക്കുക.
ചർമ്മത്തിൽനിന്ന് പുറത്തുവരുന്ന ഗന്ധകണങ്ങളുടെ ചലനം തടയുക.
പൂർണമായി അദൃശ്യനാകാനാവില്ല.
എന്നാൽ പരിശീലനം നേടിയ ലൂപിന്റെ ഗന്ധബോധത്തിലും സാന്നിധ്യം മങ്ങിയതാക്കാൻ കഴിയും.
കറുത്ത വളയുടെ അഭ്യാസം അതിലും സൂക്ഷ്മമായിരുന്നു.
മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ്സിലേക്കു കടക്കാതെ ചുറ്റുമുള്ള വികാരങ്ങളുടെ തരംഗം തിരിച്ചറിയാൻ പഠിച്ചു. ആരെങ്കിലും മുറിയുടെ പുറത്തുവന്നാൽ അവരുടെ ജാഗ്രത മനസ്സിലാകും. ശത്രുതയും ഭയവും വേർതിരിച്ചറിയാം.
അനുമതിയില്ലാതെ ആരുടെയും ഓർമയിലേക്കു കടക്കരുതെന്ന സുമലതയുടെ നിർദേശം പലപ്പോഴും മനസ്സിൽ ഉയർന്നു.
ലളിതയോടും രാധയോടും കരുണനോടും ചെയ്ത കാര്യങ്ങളുടെ കുറ്റബോധം ഇപ്പോഴും നിലനിന്നിരുന്നു.
ഇനി അതേ തെറ്റ് ആവർത്തിക്കരുത്.
എന്നാൽ ആവശ്യമുണ്ടായാൽ?
ആ ചോദ്യത്തിന് വ്യക്തമായ മറുപടി ലഭിച്ചില്ല.
ഒമ്പതുമാസത്തോളം മാധവനായി ജീവിച്ചപ്പോഴേക്കും കറുത്തതും വെളുത്തതുമായ വളകളുടെ ആദ്യപാളികളെ മുഴുവൻ മനസ്സിലാക്കിയെന്നു ആദിത്യന് തോന്നി.
വെളുത്ത വള ഒരു ആയുധമല്ല.
ശരീരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭാഷയാണ്.
കറുത്ത വള ചിന്തകൾ കേൾക്കാനുള്ള ഉപകരണമല്ല.
ബോധത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന വ്യാകരണമാണ്.
അവയുടെ പൂർണശക്തിയിൽനിന്ന് ഇപ്പോഴും ദൂരെയാണെന്ന് അറിയാമായിരുന്നെങ്കിലും ഉപയോഗത്തിൽ അയാൾ പഴയ ബാലനല്ലായിരുന്നു.
അതേസമയം മനസ്സിലെ സംഘർഷം അവസാനിച്ചില്ല.
അപർണയോടുള്ള അടുപ്പം കൂടുന്നതനുസരിച്ച് ദൗത്യത്തിന്റെ അവസാനം കൂടുതൽ ഭയാനകമായി.
തെക്കേടത്ത് ഇല്ലം ശത്രുവാണെന്നു തെളിഞ്ഞാൽ?
അവരുടെ ശക്തിയെ അടക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ അപർണ തടസ്സമായി വന്നാൽ?
അവളെ പരിക്കേൽപ്പിക്കാതെ നിയന്ത്രിക്കാനാകുമോ?
കറുത്ത വള ഉപയോഗിച്ച് ബോധം തളർത്താമോ?
അത് അവളുടെ മേൽ നടത്തുന്ന വഞ്ചനയാകില്ലേ?
വെളുത്ത വള ഉപയോഗിച്ച് ശരീരം നിശ്ചലമാക്കിയാൽ?
സ്വന്തം സ്നേഹത്തെ തടവുകാരിയാക്കുന്ന മനുഷ്യനായി താൻ മാറുമോ?
ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കിടെ ഒരു തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെ അപർണ യാത്രയ്ക്കിടെ പറഞ്ഞു: