“മാധവാ!”
അവൻ ഞെട്ടി.
“എന്താ?”
“എവിടെയായിരുന്നു?”
“ഇവിടെത്തന്നെ.”
“ശരീരം മാത്രം. മനസ്സ് വേറെ എവിടെയോ പോയി.”
“നീ പറഞ്ഞത് ആലോചിച്ചു.”
“ഒരു മരത്തെക്കുറിച്ച് ഇത്ര ആലോചിക്കാനുണ്ടോ ?”
“ചില മരങ്ങൾക്കു വലിയ രഹസ്യങ്ങളുണ്ടാകും.”
“നീ ചിലപ്പോൾ വളരെ വിചിത്രമായി
സംസാരിക്കും.”
“ഡ്രൈവർമാർ അങ്ങനെയാണ്.”
“ഇങ്ങനെ മറ്റൊരു ഡ്രൈവറെയും എനിക്ക് അറിയില്ല.”
“അപ്പോൾ താരതമ്യം ചെയ്യാനാവില്ലല്ലോ.”
അപർണ ചിരിച്ചെങ്കിലും ആദിത്യന്റെ മുഖം കുറച്ചുനേരം ശ്രദ്ധിച്ചു. എന്തോ മറയ്ക്കുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നിയിരിക്കാം. എങ്കിലും ചോദിച്ചില്ല.
അവർ ഇല്ലത്തിലെത്തി.
ദിവസങ്ങൾ വീണ്ടും ഒന്നിനുപിന്നാലെ കടന്നുപോയി.
ഭൈരവൻ ആദിത്യനെ ഒഴിവാക്കി.
ആദ്യം അത് പിതാവിന്റെ നിർദേശമാണെന്ന് ആദിത്യൻ കരുതി. എന്നാൽ വിക്രമന്റെ മുന്നറിയിപ്പുമാത്രം ഭൈരവനെ ഇത്ര പൂർണമായി മാറ്റുമെന്ന് തോന്നിയില്ല. മുമ്പ് വാഹനപ്പുരയിലോ മുറ്റത്തോ കണ്ടാൽ പരിഹസിക്കുമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ആദിത്യൻ നിൽക്കുന്നിടത്തുനിന്ന് വഴിമാറിപ്പോകും.
ഒരിക്കൽ ഇരുവരും വരാന്തയുടെ ഇടുങ്ങിയ ഭാഗത്ത് നേർക്കുനേർവന്നു.
ഭൈരവന് വഴിമാറാതെ പോകാമായിരുന്നു. ആദിത്യനോട് മാറാൻ കല്പിക്കാമായിരുന്നു.
പകരം അവൻ മറ്റൊരു വാതിലിലൂടെ അകത്തേക്കു പോയി.
അപർണ തന്റെ വാക്കുപാലിച്ചു.
പക്ഷേ എങ്ങനെ?
അച്ഛന്റെ സഹായമോ?
മിഥുനു വിളിച്ചു സഹോദരനെക്കൊണ്ട് പറയിച്ചോ?
ഭൈരവന്റെ ഏതെങ്കിലും രഹസ്യം അവളുടെ കൈവശമുണ്ടോ?
ആദിത്യൻ പലതവണ ചോദിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഓരോ തവണയും അവൾ കവിളിൽ നുള്ളുകയോ വിഷയം മാറ്റുകയോ ചെയ്തു.
“എന്റെ വഴികൾ,” എന്നുമാത്രം പറയും.
അവർക്കിടയിലെ സൗഹൃദം വളർന്നു.
യാത്രകൾ ദിവസത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രതീക്ഷയുള്ള സമയമായി മാറി.
രാവിലെ കോളേജിലേക്കുള്ള വഴി.
ഉച്ചയ്ക്കുശേഷമുള്ള മടക്കം.
വണ്ടിയിലേക്കു കയറുമ്പോൾ അപർണ ഇപ്പോൾ പിന്നിലെ സീറ്റിലേക്കു പോകാറില്ല. നേരെ മുന്നിലെത്തും. ചിലപ്പോൾ ആദിത്യൻ വാതിൽ തുറക്കും. മറ്റുചില ദിവസം അവൾ തന്നെ തുറന്ന് കയറും.
അവരുടെ സംഭാഷണങ്ങൾക്ക് നിശ്ചിതമായ വിഷയമില്ല.
ശാസ്ത്രം.
കവിത.
കുടുംബം.
സ്വാതന്ത്ര്യം.
പണം.
ജാതി.
ആളുകൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് കള്ളം പറയുന്നത്.
ദൈവമുണ്ടെങ്കിൽ ലോകത്ത് അനീതി എന്തുകൊണ്ടാണ്.
ഒരിക്കൽ മിന്നൽ പതിക്കുന്നതിനു മുൻപ്
പ്രകാശം കാണുകയും ശബ്ദം പിന്നീട് കേൾക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു.
മറ്റൊരിക്കൽ മനുഷ്യന്റെ ഓർമ വിശ്വസിക്കാവുന്നതാണോ എന്ന്.
ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ലളിതയുടെ മനസ്സിൽ താൻ ചെയ്ത കാര്യം ആദിത്യനെ വേട്ടയാടി. പക്ഷേ അപർണ അത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
ചില നിമിഷങ്ങളിൽ വാക്കുകൾ ആവശ്യമില്ലാതായി.
വണ്ടിയുടെ ഗിയർ മാറ്റുന്നതിനിടെ അവരുടെ കൈകൾ തട്ടും.
ആദ്യകാലത്ത് ഉടൻ പിൻവലിക്കും.
പിന്നീട് സ്പർശം ഒരു നിമിഷം കൂടുതൽ നീണ്ടു.
വിരലുകൾ വിരലുകളിൽ തങ്ങും.
ഒരിക്കൽ അപർണ കൈ പിൻവലിച്ചില്ല. ആദിത്യനാണ് ആദ്യം മാറിയത്.
മറ്റൊരു ദിവസം ആദിത്യന്റെ കൈ ഗിയറിനു മുകളിലിരിക്കുമ്പോൾ അവൾ സ്വന്തം കൈ അതിനുമുകളിൽ വെച്ചു. കാരണം ഒന്നുമില്ല.
അവൻ ചോദിച്ചുമില്ല.
കാർ ദീർഘമായൊരു വഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ കൈകൾ അങ്ങനെ ചില നിമിഷങ്ങൾ ചേർന്നിരുന്നു.
ഇരുവർക്കും എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലായിരുന്നു.
പക്ഷേ പേര് നൽകിയില്ല.
ആദിത്യന്റെ കുഴപ്പം അപർണ കരുതുന്നതിലും ആഴമുള്ളതായിരുന്നു.
അവൾ ശത്രുവാകാവുന്ന കുടുംബത്തിലെ മകളാണ്.
വിക്രമനോ ഭൈരവനോ മിഥുനോ നീലവളയുടെ ധാരകനാകാം. അവരിൽ ഒരാളോ എല്ലാവരോ മഹാദേവന്റെയും ഹരിദേവന്റെയും മരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കാം.
തെക്കേടത്ത് കുടുംബം അപകടകാരികളായ ലൂപിൻകൂട്ടങ്ങളുമായി ചേർന്ന് പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
ദൗത്യം അവസാനിക്കുമ്പോൾ എന്തുണ്ടാകും?
വിക്രമനെ തടവിലാക്കേണ്ടിവരുമോ?
ഭൈരവനെ കൊല്ലേണ്ടിവരുമോ?
മിഥുന്റെ സൗഹൃദമുഖത്തിനു പിന്നിൽ ശത്രുവുണ്ടെങ്കിൽ അവനെയും നേരിടേണ്ടിവരുമോ?
അപർണ അതറിഞ്ഞാൽ?
മാധവൻ വ്യാജമാണെന്ന് മാത്രമല്ല, ആദിത്യൻ അവളുടെ കുടുംബത്തെ തകർക്കാനാണ് വന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയാൽ?