“വൈദ്യുതി വയറിനുള്ളിലൂടെ വെള്ളംപോലെ ഒഴുകുന്നു എന്നു പറഞ്ഞാൽ പൂർണമായി ശരിയാകില്ല,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.
അവൾ കണ്ണാടിയിലൂടെ നോക്കി.
“പിന്നെ?”
സംഭാഷണം ഇലക്ട്രോണുകളിലേക്കും വൈദ്യുതമണ്ഡലത്തിലേക്കും നീങ്ങി. മാധവൻ എന്ന ദരിദ്രനായ യുവാവിന് അത്ര അറിയാൻ പാടില്ലെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ ആദിത്യൻ വാക്കുകൾ കുറച്ചു.
പക്ഷേ വൈകിയിരുന്നു.
അപർണയുടെ കൗതുകം ഉണർന്നിരുന്നു.
“നീ എത്രവരെ പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്?”
“പുസ്തകങ്ങൾ കിട്ടിയത്ര.”
“കോളേജിൽ
പോയിട്ടില്ലേ?”
“പോകാനുള്ള സമയമാണ് ഇപ്പോൾ. പക്ഷെ അവസരം കിട്ടിയില്ല.”
“പക്ഷേ ഇംഗ്ലീഷ് വായിക്കും?”
“കുറച്ചൊക്കെ.”
“കുറച്ചൊക്കെയല്ല.”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
“നിന്നെ കണ്ടാൽ ഡ്രൈവറായി നിൽക്കേണ്ട ആളാണെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.”
“ഡ്രൈവറായി നിൽക്കുന്നവർക്ക് ബുദ്ധിയുണ്ടാകാൻ പാടില്ലേ?”
അപർണ നിമിഷനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
“ഞാൻ അങ്ങനെ ഉദ്ദേശിച്ചില്ല.”
“അറിയാം.”
“പിന്നെ എന്തിനാണ് പരിഹസിച്ചത്?”
“തമ്പുരാട്ടി കൂടുതൽ സംസാരിക്കാനായി.”
ആദ്യമായി അപർണ തുറന്നു ചിരിച്ചു.
ആ ചിരി കേൾക്കാനായി വീണ്ടും എന്തെങ്കിലും പറയണമെന്ന് ആദിത്യന് തോന്നി.
അന്നുമുതൽ യാത്രകൾ മാറി.
പലപ്പോഴും അപർണതന്നെയാണ് സംഭാഷണം തുടങ്ങിയത്. ആദ്യം ശാസ്ത്രം. പിന്നീട് പുസ്തകങ്ങൾ. കോളേജ്. അധ്യാപകർ. കുടുംബം. ഗ്രാമം. നഗരജീവിതം.
ചില ദിവസങ്ങളിൽ വീട്ടിലേക്കുള്ള പ്രധാനവഴിയിൽ തിരക്ക് കൂടുതലാണെന്നു പറഞ്ഞ് അവൾ മറ്റൊരു വഴി നിർദേശിക്കും.
പിന്നീട് ആദിത്യന് മനസ്സിലായി, ആ വഴി ദൈർഘ്യമേറിയതാണ്.
അവൾക്കത് അറിയാം.
എന്നിട്ടും നിർദേശിക്കുന്നു.
കൂടുതൽ സംസാരിക്കാൻ.
അപർണ തന്റെ അറിവിനെ അത്ഭുതത്തോടെ കാണുന്നത് ആദിത്യൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഒരിക്കൽ അവൾ നേരെ ചോദിച്ചു:
“മാധവാ, നിനക്ക് കോളേജിൽ പഠിക്കണമെന്ന് തോന്നുന്നില്ലേ?”
“തോന്നുന്നു.”
“പിന്നെ?”
“നല്ലകാലം വരണം.”
“നല്ലകാലം സ്വയം വരില്ല.”
“അറിയാം. അതുകൊണ്ടാണ് ഇപ്പോൾ ജോലി ചെയ്യുന്നത്.”
അപർണ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
“നിനക്കു കോളേജിൽ പോകാൻ കഴിഞ്ഞാൽ എന്താണ് പഠിക്കുക?”
“ഭൗതികശാസ്ത്രം.”
“അതെന്തിന്?”
“ലോകം എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്ന് അറിയാൻ.”
“അത് മുഴുവൻ അറിയാൻ കഴിയുമോ?”
“ഇല്ല. പക്ഷേ അറിയാൻ ശ്രമിക്കാം.”
അവൾ ചിരിച്ചു.
“നീ ശരിക്കും വിചിത്രനായ ഒരു ഡ്രൈവറാണ്.”
“ഈ കാര്യം ആരോടും പറയരുത്.”
“എന്ത്?”
“എനിക്ക് ഇംഗ്ലീഷും ഭൗതികശാസ്ത്രവും അറിയാമെന്ന്.”
“എന്തിന്?”
“ജോലി നഷ്ടപ്പെടാം.”
“അറിവുള്ളതുകൊണ്ടോ ?”
“ചിലർക്ക് തങ്ങളുടെ മുന്നിലുള്ളവൻ ആവശ്യത്തിലധികം അറിയുന്നത് ഇഷ്ടമാകില്ല.”
അപർണയുടെ മുഖം ഗൗരവമായി.
“ഞാൻ പറയില്ല.”
അവൾ നൽകിയ ആ ചെറിയ വാഗ്ദാനം പാലിച്ചു.
മൂന്നുമാസത്തിനുള്ളിൽ ആദിത്യന്റെ ആദ്യധാരണ മാറിയിരുന്നു.
അവൾ വെറും മനോഹരിയായ ഒരു തമ്പുരാട്ടിക്കുട്ടിയല്ല.
ഭൈരവനെപ്പോലെ ക്രൂരയുമല്ല.
വിക്രമനെപ്പോലെ ചുറ്റുമുള്ള അനീതികളോട് പൂർണമായി അനാസക്തയുമല്ല.
മിഥുനെപ്പോലെ തുറന്നുചിരിക്കുന്ന സ്വഭാവം അവൾക്കുള്ളിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്നു. വിശ്വസിക്കുന്നവരുടെ മുന്നിൽ മാത്രം പുറത്തുവരുന്നത്.
ജോലിക്കാരിയായ ദേവകിയുടെ അമ്മയ്ക്ക് അസുഖം വന്നപ്പോൾ മരുന്നിനുള്ള പണം അപർണ രഹസ്യമായി നൽകി. കാര്യസ്ഥൻ ഒരു വയോധികന്റെ കൂലി വെട്ടിയപ്പോൾ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞ് തിരികെ നൽകിച്ചു. അടുക്കളയിൽ ഭക്ഷണം ബാക്കിയുണ്ടെങ്കിൽ അടുത്തുള്ള ദരിദ്രകുടുംബങ്ങളിലേക്കു അയക്കുന്നതും അവളാണെന്ന് ലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു.
ഭൈരവനെ അവൾക്കു ഇഷ്ടമില്ല.
എന്നാൽ തുറന്നെതിർക്കാറില്ല.
അച്ഛനെ സ്നേഹിക്കുന്നു.
മിഥുനെ വിശ്വസിക്കുന്നു.
ഇതിനിടയിൽ ആദിത്യൻ മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും കഴിയാത്തത് അവളുടെ കണ്ണുകളാണ്.
ആ പച്ചക്കണ്ണുകൾ മാധവനെ നോക്കുമ്പോൾ പതുക്കെ മാറിയിരുന്നു.
ആദ്യത്തെ സംശയം കുറഞ്ഞു.
കൗതുകം വളർന്നു.
പിന്നീട് സൗഹൃദം.
അതിനു താഴെ മറ്റെന്തെങ്കിലും രൂപപ്പെടുന്നുണ്ടോ എന്ന് ചോദിക്കാൻ അവൻ മടിച്ചു.