അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തുറന്ന മുറിവ്.
അതിനു മുകളിൽ കീറിയ ഷർട്ടുമായി നിൽക്കുന്ന മാധവൻ.
മാധവന്റെ വെളുത്ത വള തെളിഞ്ഞ കൈയിൽ ഭൈരവന്റെ ഹൃദയം.
വിക്രമന്റെ മുഖം മാറി.
വർഷങ്ങളായി നിയന്ത്രിച്ചിരുന്ന മനുഷ്യഭാവം ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് പൊളിഞ്ഞു.
“മാധവാ!”
ആ വിളിയിൽ ക്രോധവും അവിശ്വാസവും പിതാവിന്റെ വേദനയും ഒരുമിച്ചുണ്ടായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ എന്തെങ്കിലും പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.
“തിരുമേനി…”
വിക്രമൻ അപ്രത്യക്ഷനായി.
അല്ല.
അതിവേഗത്തിൽ മുന്നോട്ടുവന്നു.
ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് ചലനം പിന്തുടരാനായില്ല. ഒരു നിമിഷം വാതിലിനരികിൽ നിന്നിരുന്ന മനുഷ്യൻ അടുത്ത നിമിഷം മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നു.
വിക്രമന്റെ കൈപ്പുറം ആദിത്യന്റെ മുഖത്ത് പതിച്ചു.
ആഘാതത്തിൽ അവൻ വായുവിലൂടെ തെറിച്ചു.
കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഹൃദയം നിലത്തുവീണു.
ആദിത്യന്റെ ശരീരം മുറിയുടെ വടക്കൻ ചുമരിലിടിച്ചു. കല്ലിൽ വിള്ളൽ പടർന്നു. ചുമരിൽനിന്നു താഴേക്കുവീഴുന്നതിനുമുൻപ് വിക്രമൻ വീണ്ടും അരികിലെത്തി.
അവന്റെ വിരലുകൾ ആദിത്യന്റെ കഴുത്തിൽ മുറുകി.
ഹരിഹരന്റെ ആക്രമണം ഓർമയിൽ മിന്നി.
പക്ഷേ വിക്രമന്റെ പിടി വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.
തണുപ്പ്.
മനുഷ്യശരീരത്തിന്റെ ചൂടില്ല.
വിരലുകൾക്ക് അസ്ഥിയുടെ കഠിനത. നഖങ്ങൾ സാധാരണ മനുഷ്യന്റേതുപോലെ തന്നെയെങ്കിലും അമർത്തിയിടത്ത് ചർമ്മം കീറുന്നു.
ആദിത്യൻ വിക്രമന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ചു.
വെളുത്ത വള പൂർണമായി ഉണർന്നു.
അയാളുടെ പിടി അഴിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
വിക്രമന്റെ ശക്തി ഭൈരവന്റേതിനേക്കാൾ പലമടങ്ങായിരുന്നു.
ആദിത്യന്റെ കാലുകൾ നിലത്തുനിന്ന് ഉയർന്നു.
“എന്റെ മകനെ നീ കൊന്നോ നായെ.”
വിക്രമന്റെ ശബ്ദം കൂടുതലായി മാറിയിരുന്നില്ല. എന്നാൽ ചുണ്ടുകൾ പിന്നോട്ടു നീങ്ങിയപ്പോൾ നീണ്ട
രണ്ടു കോമ്പല്ലുകൾ തെളിഞ്ഞു.
ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.
യക്ഷി.
അല്ല.
പുരുഷരൂപത്തിലുള്ള രക്തപാനി.
ഹരിഹരൻ ഉപയോഗിച്ച പഴയ പദം ഓർമയിലെത്തി.
രക്തപിശാച്.
സുമലതയുടെ ഭാഷയിൽ വാംപയർ.
വിക്രമൻ മനുഷ്യനല്ല.
ആദിത്യൻ ഇരുകാലുകളും വിക്രമന്റെ നെഞ്ചിൽവച്ചു. വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി ഒരുമിച്ച് പുറത്തുവിട്ടു.
വിക്രമന്റെ പിടി അഴിഞ്ഞു.
അയാൾ പിന്നോട്ടു തെറിച്ചു. പക്ഷേ ഭൈരവനെപ്പോലെ കൽത്തറയിൽ വീണില്ല. വായുവിൽ ശരീരം തിരിച്ച് കാലുകളിൽ ഇറങ്ങി.
ആദിത്യൻ കഴുത്തിൽ കൈവച്ച് ശ്വാസമെടുത്തു.
വിക്രമന്റെ കണ്ണുകൾ മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കൃഷ്ണമണിക്ക് ചുറ്റും രക്തചുവപ്പ് പടർന്നു. മുഖത്തെ ചർമ്മം വിളറി. ചെവികളുടെ അറ്റം അല്പം കൂർത്തു.
“നീ ആരാണ്?” വിക്രമൻ ചോദിച്ചു.
മാധവന്റെ മറ ഇനി നിലനിൽക്കില്ല.
ആദിത്യൻ കീറിയ ഷർട്ടിന്റെ ബാക്കി വലിച്ചുമാറ്റി. നഗ്നമായ നെഞ്ചിലൂടെ ഭൈരവന്റെ നഖങ്ങൾ വരച്ച പാടുകൾ ഭേദമാകുന്നു. വിക്രമൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
“വെളുത്ത വള.”
അയാളുടെ ശബ്ദത്തിൽ തിരിച്ചറിവുണ്ടായിരുന്നു.
“അച്യുതന്റെ അവകാശി.”
ആദിത്യന്റെ ജാഗ്രത വർധിച്ചു.
“എന്റെ മുത്തച്ഛനെ അറിയാമോ?”
“മാധവനല്ല.”
വിക്രമൻ താടി അല്പം താഴ്ത്തി.
“മഹാദേവന്റെ മകൻ.”
“ആദിത്യൻ… പുതുശ്ശേരിയുടെ അവകാശി.”
പേര് പുറത്തുപറഞ്ഞ നിമിഷം മാധവൻ എന്ന മറ പൂർണമായി അവസാനിച്ചു.
വിക്രമന്റെ കണ്ണുകളിൽ ചുവന്ന പ്രകാശം ശക്തമായി.
“നീ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ കയറി.”
“എന്റെ അച്ഛനെയും ചെറിയച്ഛനെയും കൊന്നവർ ആരാണെന്ന് കണ്ടെത്താൻ.”
“അതിനു എന്റെ മകനെ കൊന്നോ ?”
“അവൻ നിരപരാധിയായ പെൺകുട്ടിയെ ബലി കൊടുക്കുകയായിരുന്നു.”
വിക്രമന്റെ നോട്ടം ദേവകിയിലേക്ക് നീങ്ങി. ഏതാനും നിമിഷം മാത്രം.
മുഖത്ത് അതിശയമില്ലായിരുന്നു.
ഇതിനെക്കുറിച്ച് അയാൾക്കറിയാം.
“അവൾ ഒരു ജോലിക്കാരി മാത്രമാണ്,” വിക്രമൻ പറഞ്ഞു.
ആ
വാക്ക് ആദിത്യന്റെ ഉള്ളിലെ ശേഷിച്ച സംശയം ഇല്ലാതാക്കി.
“അതുകൊണ്ട് അവളുടെ ജീവന് വിലയില്ലേ?”
“ഭൈരവന്റെ ജീവനെക്കാൾ ഇല്ല.”
വിക്രമൻ വീണ്ടും ചാടി.
ഇത്തവണ ആദിത്യൻ തയ്യാറായിരുന്നു.
ആദ്യപ്രഹരം മുഖത്തേക്കു.
അവൻ കൈത്തണ്ടകൊണ്ട് തടഞ്ഞു.
വിക്രമന്റെ മറ്റേ കൈ വയറ്റിലേക്കുവന്നു. ആദിത്യൻ അര തിരിച്ച് ആഘാതം വഴിതിരിച്ചു. തിരിച്ചടിയായി മുഷ്ടി അയാളുടെ വാരിയെല്ലിലേക്കയച്ചു.