സ്വന്തം ശക്തി ഉപയോഗിച്ച് കാലത്തിന്റെ നിയമങ്ങൾ വളച്ചൊടിച്ച് ലൂപിൻസൈന്യത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നതും അയാളാണെങ്കിൽ?
മഹാദേവന്റെയും ഹരിദേവന്റെയും മരണത്തിന് ഉത്തരവാദിയാണെങ്കിൽ?
അയാളെ തടയണം.
കഴിയുമെങ്കിൽ തടവിലാക്കണം.
അത് സാധ്യമല്ലെങ്കിൽ?
കൊല്ലേണ്ടിവരും.
ഭൈരവൻ ഗൂഢാലോചനയുടെ ഭാഗമാണെങ്കിൽ അവനെയും.
മിഥുൻ സൗഹൃദത്തിന്റെ മുഖംമൂടിയണിഞ്ഞ ശത്രുവാണെങ്കിൽ?
അപർണ ഇപ്പോൾ സ്നേഹിക്കുന്നതായി പറഞ്ഞ മനുഷ്യൻ ഒരുദിവസം അവളുടെ അച്ഛനെയും സഹോദരന്മാരെയും ആക്രമിക്കാൻ സാധ്യതയുള്ളവനാണ്.
അതിലും മോശമായി, മാധവൻ എന്ന മനുഷ്യൻ യഥാർഥത്തിൽ ഇല്ല.
അവൾ സ്നേഹിക്കുന്ന പേര് ഒരു വ്യാജം.
അവൾ വിശ്വസിക്കുന്ന ഭൂതകാലം നിർമ്മിച്ച കഥ.
അവൾ കൈപിടിച്ചിരിക്കുന്നത് ദരിദ്രനായ ഡ്രൈവറുടേതല്ല.
പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ കാരണവന്റെ കൈയാണ്.
തന്റെ അച്ഛന്റെ മരണത്തിനു പ്രതികാരം തേടിയെത്തിയ വേട്ടക്കാരന്റെ കൈ.
ആദിത്യൻ നിശ്ശബ്ദനായി.
കാർ മുന്നോട്ടുപോയെങ്കിലും അവന്റെ മനസ്സ് അനവധി വഴികളുടെ നടുവിൽ നിന്നു.
അപർണയുടെ മുഖത്തെ പ്രതീക്ഷ പതുക്കെ ആശയക്കുഴപ്പമായി മാറി.
അവൾ കൈ ഉടൻ പിൻവലിച്ചില്ല.
“മാധവാ?”
ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി.
മറുപടി പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.
വാക്കുകൾ വന്നില്ല.
അപർണയുടെ കണ്ണുകളിൽ വേദനയുടെ ആദ്യനിഴൽ തെളിഞ്ഞു. എങ്കിലും അവൾ പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“നീ ഒന്നും പറയേണ്ട.”
“അപർണേ…”
“ഇപ്പോൾ വേണ്ട.”
അവൾ വളരെ പതുക്കെ കൈ പിൻവലിച്ചു. ജനാലയ്ക്കപ്പുറത്തേക്കു നോക്കി.
“ഞാൻ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞതാകാം.”
“അങ്ങനെയല്ല.”
“പിന്നെ?”
ആദിത്യന് സത്യം പറയാനായില്ല.
കള്ളം പറയാനും.
അപർണ ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ശേഷം ശ്വാസം ക്രമപ്പെടുത്തി.
“ഞാൻ നേരത്തെ പറഞ്ഞില്ലേ, എല്ലാത്തിനും ഉടനെ ഉത്തരം കണ്ടെത്തേണ്ടതില്ലെന്ന്.”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ പഴയ ധൈര്യം മടങ്ങിയെത്തിയെങ്കിലും അത് അല്പം നിർബന്ധിതമായിരുന്നു.
“എന്റെ വാക്കിനും അതേ നിയമം മതി.”
“ഞാൻ…”
“ആലോചിക്കൂ.”
അവൾ അവനെ നോക്കി.
കണ്ണുകളിൽ പ്രതീക്ഷ ഇപ്പോഴും പൂർണമായി അണഞ്ഞിട്ടില്ല.
“തിരക്കിട്ട് മറുപടി പറയേണ്ട. ഇന്ന് പറയണമെന്നില്ല.”
“അപർണേ, ഞാൻ
പറയാൻ വന്നത്…”
“നാളെ പറയൂ.”
അവൾ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“നീ പറയാൻ വന്ന വാക്ക് ഇന്ന് പറഞ്ഞാൽ അത് എന്റെ സമ്മതത്തിന്റെ സമ്മർദത്തിൽ പറഞ്ഞതാണോ എന്ന് എനിക്ക് സംശയം വരും. നാളെവരെ ആലോചിക്കൂ. പിന്നെ ശരിക്കും എന്താണ് തോന്നുന്നതെന്ന് പറയൂ.”
ആദിത്യൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി.
അവൾ എത്ര ധൈര്യത്തോടെയാണ് സ്വന്തം മനസ്സ് തുറന്നത്.
താൻ എത്ര വലിയ രഹസ്യത്തിനുള്ളിലാണ് അവളെ നിർത്തിയിരിക്കുന്നത്.
എങ്കിലും അവൾ അവന് സമയം നൽകുന്നു.
അവൻ വളരെ പതുക്കെ തലയാട്ടി.
“ശരി.”
അപർണ ജനാലയ്ക്കപ്പുറത്തേക്കു നോക്കി.
കാർ തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിലേക്കുള്ള വഴിയിലൂടെ മുന്നോട്ടുപോയി.
ബാക്കിയുള്ള യാത്രയിൽ അവർ സംസാരിച്ചില്ല.
ഇപ്പോൾ ഇടയിൽ ഒരു ചോദ്യം.
ഒരൊറ്റ ദിവസത്തിനുള്ളിൽ മറുപടി നൽകേണ്ട ചോദ്യം.
താൻ അപർണയെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതല്ല യഥാർഥ ചോദ്യം.
അതിന്റെ ഉത്തരം ആദിത്യന് ഇതിനകം അറിയാം.
സ്നേഹിക്കുന്നു.
പക്ഷേ അവളെ സ്നേഹിക്കുമ്പോൾതന്നെ അവളുടെ കുടുംബത്തെ വേട്ടയാടാൻ കഴിയുമോ?
സ്വന്തം പേര്, വംശം, ദൗത്യം എന്നിവ മറച്ചുവച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ സ്നേഹം സ്വീകരിക്കുന്നത് വഞ്ചനയല്ലേ?
സത്യം പറഞ്ഞാൽ അവൾ തന്നെ ശത്രുവായി കാണുമോ?
കാർ പടിപ്പുരയിലേക്കു അടുക്കുമ്പോൾ അപർണ ആദ്യമായി വീണ്ടും അവനെ നോക്കി.
“നാളെ,” അവൾ പറഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ തലയാട്ടി.
“നാളെ.”
അവൾ കാറിൽനിന്നിറങ്ങി.
ആദിത്യൻ അവളുടെ പിന്നാലെ നോക്കി.
പടികളിലേക്കു നടന്ന അപർണ ഒരിക്കൽ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. പച്ചക്കണ്ണുകളിൽ പ്രതീക്ഷയും ഭയവും ഒരുമിച്ചുണ്ടായിരുന്നു.
പിന്നീട് അവൾ അകത്തേക്കു പോയി.
ആദിത്യൻ ഒറ്റയ്ക്കായി.
മുന്നിൽ തെക്കേടത്ത് ഇല്ലം.
ചുറ്റും സമയത്തിന്റെ അദൃശ്യമായ മറ.
അകത്ത് എവിടെയോ നീലവളയുടെ ധാരകൻ.
ഇപ്പോൾ അതേ ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ,