“ആയിരുന്നെന്നോ?”
“വീടും ഭൂമിയും പോയാൽ പിന്നെ പേരുമാത്രമല്ലേ ബാക്കി?”
ചാത്തു ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“പേരുണ്ടെങ്കിൽ മതി. ഇവിടെ എല്ലാവർക്കും ഓരോ
പേരുണ്ട്. അതിനടിയിൽ എന്താണെന്ന് ആരും ചോദിക്കില്ല.”
ആ വാക്കുകളിൽ സാധാരണ തമാശയെക്കാൾ കൂടുതൽ എന്തോ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആദിത്യൻ ശ്രദ്ധിച്ചെങ്കിലും ഉടൻ ചോദ്യം ചെയ്തില്ല.
“ചായ കുടിച്ചോ?” ചാത്തു ചോദിച്ചു.
“ഇല്ല.”
“പിന്നിലെ അടുക്കളയിൽ ചെന്നാൽ കിട്ടും. ലക്ഷ്മിയോട് പറഞ്ഞാൽ മതി.”
ആദിത്യൻ നന്ദിപറഞ്ഞു.
അടുക്കളയിലേക്കു പോകുമ്പോൾ വഴിയിൽ പലരെയും പരിചയപ്പെട്ടു. തൊഴുത്ത് നോക്കുന്ന കൃഷ്ണൻ. കിണറ്റിൽനിന്ന് വെള്ളം കോരുന്ന മാളു. അടുക്കളയിലെ പ്രധാനക്കാരിയായ ലക്ഷ്മി. അവളെ സഹായിക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാരി ദേവകി. രാവിലെ ഭൈരവന്റെ തള്ളേറ്റ പെൺകുട്ടിയാണവൾ എന്ന് ആദിത്യൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ദേവകിയുടെ കൈമുട്ടിൽ ചെറിയൊരു മുറിവുണ്ടായിരുന്നു.
“കൈക്ക് എന്തുപറ്റി?” അവൻ ചോദിച്ചു.
അവൾ ഉടൻ കൈ പിന്നിലാക്കി.
“ഒന്നുമില്ല.”
ലക്ഷ്മി ആദിത്യനെ നോക്കി. അധികം ചോദിക്കേണ്ടെന്ന മുന്നറിയിപ്പ് ആ നോട്ടത്തിലുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ വിഷയം മാറ്റി.
“ചായ കിട്ടുമോ?”
“പുതിയ ഡ്രൈവറാണല്ലേ?” ലക്ഷ്മി ചോദിച്ചു.
“അതെ.”
“ഇരിക്കൂ.”
അടുക്കളയ്ക്കു പിന്നിലെ ചെറിയ തിണ്ണയിൽ അവന് ചായയും രണ്ടു ദോശയും നൽകി. ആദിത്യൻ ആദ്യം വേണ്ടെന്നു പറഞ്ഞെങ്കിലും ലക്ഷ്മി സമ്മതിച്ചില്ല.
“രാവിലെ വണ്ടിയുമായി പോയതല്ലേ. ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ ജോലി ചെയ്താൽ ഇവിടെ ആരും സമ്മാനം തരില്ല.”
അവൻ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനിടെ സ്ത്രീകൾ സ്വന്തം ജോലിയിലേക്കു മടങ്ങി. എന്നാൽ അവരുടെ സംഭാഷണങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കാത്തവനെപ്പോലെ കേൾക്കാൻ ആദിത്യൻ പഠിച്ചിരുന്നു.
കറുത്ത വള ഉപയോഗിച്ചില്ല. ഉപയോഗിച്ചാൽ നീലവളധാരി തിരിച്ചറിഞ്ഞേക്കുമോ എന്ന ഭയവുമുണ്ടായിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ അവരുടെ ശബ്ദത്തിലെ മാറ്റങ്ങളും പരസ്പരം കൈമാറുന്ന നോട്ടങ്ങളും മതി.
ഇല്ലത്തിലെ വാർത്തകൾ അടുക്കളയിലേക്കാണ് ആദ്യം എത്തുന്നതെന്ന് അധികസമയം വേണ്ടിവന്നില്ല മനസ്സിലാക്കാൻ.
ആരു എപ്പോൾ പുറത്തുപോയി.
ആരൊക്കെയാണ് വിക്രമനു പണം നൽകാനുള്ളത്.
ഭൈരവൻ കഴിഞ്ഞ രാത്രി എത്ര വൈകിയാണ് മടങ്ങിയത്. നാട്ടിലെ ഏതൊക്കെ പെണ്ണുങ്ങളെ പിടിക്കാൻ പോയി.
മിഥുൻ ചെന്നൈയിൽനിന്ന് വന്നപ്പോൾ കൊണ്ടുവന്ന പെട്ടികളിൽ എന്തുണ്ടാകാം. ഇന്ന് തന്നെ തിരിച്ചു പോകുമോ.
അപർണ കോളേജിൽ നിന്നു വന്നിട്ട് ഫോണിൽ ആരോടാണ് സംസാരിക്കുന്നത്.
എല്ലാറ്റിനെക്കുറിച്ചും അനുമാനങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.
സത്യം കുറവായിരുന്നു.
സ്വന്തം പേര് പറയാതിരുന്നാൽ ആളുകൾ തന്നെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ സംസാരിക്കുമെന്ന് ആദിത്യൻ മനസ്സിലാക്കി. അതുകൊണ്ട് കേട്ടു. ആവശ്യമായിടത്ത് ചിരിച്ചു. മറ്റുള്ളവരെക്കുറിച്ച് വിധിപറഞ്ഞില്ല.
കുറച്ചുനേരത്തിനകം തൊഴിലാളികൾ അവനെ പുതിയ ഡ്രൈവറായി മാത്രം കാണാൻ തുടങ്ങി.
അത് ആദ്യത്തെ വിജയമായിരുന്നു.
ഉച്ചയോടടുത്തപ്പോൾ കാര്യസ്ഥൻ വാഹനപ്പുരയിലെത്തി.
“മാധവാ.”
ആദിത്യൻ കാറിന്റെ മുൻചക്രം പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ എഴുന്നേറ്റു.
“എന്താ?”
“മിഥുൻ മോനെ സ്റ്റേഷനിൽ കൊണ്ടുപോകണം. ഇന്നത്തെ ട്രെയിനിൽ ചെന്നൈയിലേക്കു മടങ്ങും.”
“ശരി.”
അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ മിഥുൻ താഴെയെത്തി.
ഭൈരവനിൽനിന്ന് പൂർണമായി വ്യത്യസ്തനായിരുന്നു.
ഉയരമുള്ള ശരീരമുണ്ടെങ്കിലും മുഖത്ത് അഹങ്കാരമില്ല. ലളിതമായ ഷർട്ടും പാന്റ്സും. തോളിൽ ഒരു പുസ്തകസഞ്ചി. മറ്റൊരു വലിയ പെട്ടി ജോലിക്കാരൻ വാഹനത്തിൽ വെച്ചു.
“നീയാണോ പുതിയ ഡ്രൈവർ?” മിഥുൻ ചോദിച്ചു.
“അതെ. മാധവൻ.”
“ഞാൻ മിഥുൻ.”
സ്വന്തം പേര് അറിയിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ലാത്ത വീട്ടിലെ മകനാണെങ്കിലും അവൻ കൈ നീട്ടി.
ആദിത്യൻ അല്പം അമ്പരന്നശേഷം കൈകൊടുത്തു.
“മെഡിക്കൽ കോളേജിലാണെന്ന് കേട്ടു.”
“അവസാനവർഷം. തീരാൻ ഇനിയും കാലമുണ്ട്. ചിലപ്പോൾ തീരുന്നതിനു മുൻപ് രോഗികൾ എന്നെ കൊല്ലും.”
അവൻ ചിരിച്ചു.
അവന്റെ ചിരി തുറന്നതായിരുന്നു. അപർണയുടെ മുഖത്ത് ആദിത്യൻ ഇതുവരെ കാണാത്ത ലാഘവം അവളുടെ സഹോദരനിലുണ്ടായിരുന്നു.