ആദിത്യനെ കണ്ട നിമിഷം ദേവകിയുടെ മുഖത്ത് ഭയം തെളിഞ്ഞു.
“അയ്യോ, മാധവേട്ടാ.”
അവൾ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പാത്രം താഴെവച്ച് അടുത്തേക്കുവന്നു.
“മുഖത്തൊന്നും വലിയ പാടില്ലല്ലോ.”
മാളുവും തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“ഇന്നലെ കണ്ടപ്പോൾ എല്ലും പല്ലും ബാക്കിയുണ്ടാകില്ലെന്നാണ് കരുതിയത്.”
“നിങ്ങൾക്ക് അത്ര ആഗ്രഹമായിരുന്നോ?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
മാളുവിന്റെ മുഖത്ത് ആശ്വാസമുള്ളൊരു ചിരി തെളിഞ്ഞു.
“അങ്ങനെയല്ല. ഭൈരവൻ തമ്പുരാൻ ഒരാളെ അടിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ ആരെങ്കിലും തടയുന്നതുവരെ നിർത്താറില്ല.”
“ഇന്നലെ കാരണവർ വന്നില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ എന്തായേനേ?” ദേവകി ചോദിച്ചു.
“എന്താവാൻ? മാധവൻ ഇന്നിവിടെ ദോശ കഴിക്കാൻ വരില്ലായിരുന്നു,” ലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു.
അവൾ ആദിത്യന്റെ മുന്നിൽ ഒരു താലം വച്ചു. സാധാരണ ദിവസങ്ങളെക്കാൾ കൂടുതൽ ദോശയും കറിയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ഇത്രയൊന്നും വേണ്ട.”
“ഇന്നലെ നഷ്ടപ്പെട്ട രക്തം തിരികെ വരണം.”
“രക്തമൊന്നും നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല.”
“നീ മിണ്ടാതെ കഴിക്കൂ.”
ആദിത്യൻ ഇരുന്നു.
ലക്ഷ്മി അവന്റെ മുഖം കുറച്ചുനേരം ശ്രദ്ധിച്ചു. പിന്നെ അടുത്തേക്കുവന്ന് ശബ്ദം താഴ്ത്തി.
“വേദനയുണ്ടോ?”
“കുറച്ചുണ്ട്.”
കള്ളം പറയുമ്പോൾ മുഖത്ത് മാറ്റമുണ്ടാകാതിരിക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞു.
“അകത്തെ എല്ലുകൾക്കൊന്നും പറ്റിയിട്ടില്ലല്ലോ?” മാളു ചോദിച്ചു.
“ഇല്ല.”
“എങ്ങനെ ഉറപ്പ്?”
“ശ്വാസമെടുക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്. നടക്കാനും.”
ദേവകി അവന്റെ മുന്നിൽ ചായവച്ചു.
“തണുപ്പുണ്ടെങ്കിൽ ചൂടുവെള്ളം കൊണ്ടുവരാം.”
“വേണ്ട. ഇതുമതി.”
സ്ത്രീകളുടെ കരുതൽ ആദിത്യനെ അസ്വസ്ഥനാക്കിയില്ല. അവർ മാധവനെ ഈ വീട്ടിലെ ഒരാളായി അംഗീകരിച്ചുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു അത്. അതോടൊപ്പം അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ മറ്റൊരു ഭാവവുമുണ്ടായിരുന്നു.
ഭയം.
ഇന്നലെ നടന്നത് വീണ്ടും സംഭവിക്കുമോ എന്ന ഭയം.
“ഭൈരവൻ തമ്പുരാൻ രാവിലെ എഴുന്നേറ്റോ?” ആദിത്യൻ സ്വാഭാവികമായി ചോദിച്ചു.
ലക്ഷ്മി ഉടൻ ചുറ്റും നോക്കി.
“എഴുന്നേറ്റു.”
“എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞോ?”
“നിന്നെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു.”
ദേവകിയുടെ ശബ്ദം വളരെ പതിഞ്ഞിരുന്നു.
“എന്ത്?”
“രാത്രി ഇവിടെത്തന്നെയുണ്ടോ
എന്ന്.”
“ഞാൻ എവിടെ പോകാനാണ്?”
ആദിത്യൻ ദോശയുടെ ഒരു കഷണം കറിയിൽ മുക്കി.
“ഇന്നലെ നടന്നതിന്റെ പേരിൽ ജോലി ഉപേക്ഷിക്കുമെന്നാണ് കരുതിയതാകാം,” മാളു പറഞ്ഞു.
“ജോലി ഉപേക്ഷിക്കില്ലേ?” ദേവകി മടിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“എന്തിന്?”
“വീണ്ടും അടിച്ചാലോ?”
ആദിത്യൻ അവളുടെ കൈമുട്ടിലേക്കു നോക്കി. ഭൈരവൻ തള്ളിയപ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്ന മുറിവിന്റെ പാട് ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ട്.
“എല്ലാവരും പേടിച്ചോടിയാൽ അയാൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതെല്ലാം ചെയ്യാമല്ലോ.”
ആ മറുപടി കേട്ട് ദേവകി നിശ്ശബ്ദയായി.
ലക്ഷ്മി ആദിത്യനെ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി.
“അങ്ങനെയുള്ള വാക്കുകൾ ഇവിടെ അധികം പറയരുത്.”
“ഞാൻ ആരോടും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ.”
“ചുമരുകൾക്കും ചെവിയുണ്ട്.”
ആദിത്യൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“എങ്കിൽ ചുമരുകൾക്കും ദോശ കൊടുക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ വിശപ്പിൽ കേൾക്കുന്നതെല്ലാം തെറ്റായി പറയും.”
മാളു ചിരി അടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ദേവകി വായ് പൊത്തി. ലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്തും പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
“നിന്റെ വായാണ് ആദ്യം നിന്നെ കുഴപ്പത്തിലാക്കുക,” അവൾ പറഞ്ഞു.
“ഇന്നലെ മുഷ്ടിയാണ് കുഴപ്പത്തിലാക്കിയത്.”
“ഇന്ന് വായാകും.”
അടുക്കളയ്ക്കു പിന്നിലെ അന്തരീക്ഷം പതുക്കെ ലഘുവായി. സ്ത്രീകൾ അവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നതെന്ന് ആദിത്യന് മനസ്സിലായി. അവർക്ക് ഭൈരവനെ നേരിടാനാവില്ല. എന്നാൽ അവന്റെ പ്രഹരമേറ്റ മനുഷ്യന് കൂടുതൽ ഭക്ഷണം നൽകാം. സംസാരിച്ച് ചിരിപ്പിക്കാം. ഒറ്റയ്ക്കല്ലെന്നു തോന്നിക്കാം.
അതും ഒരു തരത്തിലുള്ള പ്രതിരോധമാണ്.
ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് ആദിത്യൻ താലം കഴുകാൻ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ ലക്ഷ്മി തടഞ്ഞു.
“വേണ്ട. മുഖത്ത് അടികൊണ്ടവൻ ആദ്യദിവസംതന്നെ പാത്രവും കഴുകിയാൽ ഇവിടെ ഞങ്ങൾ എന്തിനാണെന്ന് ആളുകൾ ചോദിക്കും.”