“അത് കള്ളമായിരിക്കും.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“അല്ലെങ്കിൽ ആദ്യദിവസം കണ്ട പുതിയ ഡ്രൈവറോടൊപ്പം മകളെ ഒറ്റയ്ക്ക് കോളേജിലയക്കുമോ ?”
അപർണയുടെ കണ്ണുകൾ വലുതായി.
അടുത്ത നിമിഷം അവൾ പിന്നിലെ സീറ്റിൽനിന്ന് മുന്നോട്ടാഞ്ഞു.
ആദിത്യന് പ്രതികരിക്കാൻ മുമ്പ് അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ ഇടതുകവിളിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു.
“അത് അച്ഛന് എനിക്ക് എന്നെത്തന്നെ നോക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് അറിയുന്നതുകൊണ്ടാണ്.”
അവൾ ചുണ്ടുകൾ മുന്നോട്ടുതള്ളി. പിന്നാലെ ചെറിയ കുട്ടിയെപ്പോലെ നാവു പുറത്തുകാട്ടി.
ആദിത്യൻ അമ്പരന്ന് അവളെ നോക്കി.
അപർണ
പിന്നിലേക്കു ചാഞ്ഞിരുന്നു.
“റോഡിലേക്കു നോക്ക്, മാധവാ.”
അവളുടെ ചിരി കാറിനകത്ത് നിറഞ്ഞു.
ആദിത്യന്റെ ഇടതുകവിളിൽ അവളുടെ വിരലുകളുടെ ചൂട് ഏറെനേരം ശേഷിച്ചു.
തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിലെത്തുമ്പോൾ സന്ധ്യയാകാൻ അധികസമയം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അപർണ വീട്ടിലേക്കു കയറി. ആദിത്യൻ കാർ വാഹനപ്പുരയിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി. വഴിയിലെ ചെളി ചക്രങ്ങളിൽ പറ്റിയിരുന്നു. വെള്ളമെടുത്ത് കഴുകാൻ തുടങ്ങി.
മനസ്സ് ഇപ്പോഴും ഐസ്ക്രീം പാർലറിലായിരുന്നു.
അപർണയുടെ ചിരി.
കവിളിൽ പിടിച്ച വിരലുകൾ.
അവളുടെ പച്ചക്കണ്ണുകളിലെ പ്രകാശം.
അവൻ സ്വന്തം നില മറക്കുകയാണോ?
ഇവിടെ മാധവനാണ്.
അവൾ സംശയിക്കേണ്ട കുടുംബത്തിലെ അംഗമാണ്.
നീലവളയുടെ രഹസ്യത്തിന്റെ നടുവിൽ നിൽക്കുന്നവൾ.
അവളോടുള്ള അടുപ്പം ദൗത്യത്തിന് സഹായിക്കാം. എന്നാൽ അതിനുവേണ്ടിയാണോ താൻ സന്തോഷിക്കുന്നത്?
അല്ല.
അതാണ് അപകടം.
മോട്ടോർസൈക്കിളിന്റെ കനത്ത ശബ്ദം ചിന്തകളെ മുറിച്ചു.
ഭൈരവൻ മുറ്റത്തേക്കു പാഞ്ഞെത്തി. വാഹനം ശക്തിയായി ബ്രേക്ക് ചെയ്തു നിർത്തി. പൊടി ഉയർന്നു. അവൻ ബൈക്ക് സ്റ്റാൻഡിലാക്കി.
മുഖത്ത് ക്രോധം.
ആദിത്യൻ നിവർന്നു.
“എന്താ, തമ്പുരാനേ?”
മറുപടിയില്ല.
ഭൈരവൻ നേരെവന്നു.
ആദിത്യന് ആക്രമണം തിരിച്ചറിയാൻ ഒരു നിമിഷം മതി. തോളിന്റെ ചലനം. മുഷ്ടി മുറുകുന്നത്. ശരീരഭാരം മുന്നിലെ കാലിലേക്കു മാറിയത്.
ഒഴിയാൻ കഴിയുമായിരുന്നു.
പിടിച്ച് നിലത്തിടാനും.
പക്ഷേ ഇപ്പോൾ മാധവന് കളരി അറിയില്ല.
ആദിത്യൻ അനങ്ങാതെ നിന്നു.
ഭൈരവന്റെ മുഷ്ടി അവന്റെ കവിളിൽ പതിച്ചു. അസാധ്യമായ ശക്തി ആ മുഷ്ടിക്കുണ്ടായിരുന്നു.
വെളുത്ത വളയുടെ നിഷ്ക്രിയശക്തി ആഘാതം ശരീരത്തിനകത്തേക്കു കടക്കുന്നത് തടഞ്ഞു. എന്നിട്ടും അവൻ തല വശത്തേക്കു തെറിച്ചതുപോലെ അഭിനയിച്ചു.
“തമ്പുരാനേ…”
രണ്ടാമത്തെ പ്രഹരം വയറ്റിൽ.
ആദിത്യൻ മടങ്ങി വീണതുപോലെ കുനിഞ്ഞു.
“നായേ!”
ഭൈരവൻ അവന്റെ മുടിയിൽ പിടിച്ചു
ഉയർത്തി. വീണ്ടും മുഖത്ത് അടിച്ചു.
“എന്റെ വീട്ടിൽ കയറി എന്റെ പെങ്ങളെ വശീകരിക്കുമോ?”
അപ്പോഴാണ് കാരണം ആദിത്യന് മനസ്സിലായത്.
ആരെങ്കിലും ഐസ്ക്രീം പാർലറിൽ കണ്ടിരിക്കുന്നു.
“ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്തില്ല.”
“മിണ്ടരുത് മൈരേ!”
ഭൈരവൻ കാൽമുട്ടുകൊണ്ട് വയറ്റിൽ ഇടിച്ചു. ആദിത്യൻ നിലത്തുവീണു. വെളുത്ത വള വേദന തടഞ്ഞെങ്കിലും അവൻ ശ്വാസം കിട്ടാത്തവനെപ്പോലെ അഭിനയിച്ചു.
ജോലിക്കാർ ഓടിയെത്തി.
ചാത്തുവും കൃഷ്ണനും ഭൈരവനെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവൻ ഇരുവരെയും തള്ളിമാറ്റി. അസാധാരണമായ ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു. സാധാരണ ഉറച്ചശരീരമുള്ള മനുഷ്യനേക്കാൾ കൂടുതൽ.
ഭൈരവൻ ആദിത്യനെ കാലുകൊണ്ട് ചവിട്ടി.
“ഭിക്ഷക്കാരനായ നായയ്ക്ക് സ്വന്തം സ്ഥാനം അറിയില്ലേ?”
ആ വാക്ക് കേട്ട് ആദിത്യന്റെ ഉള്ളിൽ കോപം ഉയർന്നു.
വെളുത്ത വള പ്രതികരിച്ചു.
നെഞ്ചിനകത്ത് ചൂട്.
എല്ലുകളിലൂടെ ശക്തി പാഞ്ഞു.
ഒരു നിമിഷം മാത്രം അതിനെ വിട്ടയച്ചാൽ ഭൈരവന്റെ കാൽ പിടിച്ച് ഒടിക്കാം. ശരീരം പറമ്പിന്റെ മറുവശത്തേക്കു തെറിപ്പിക്കാം.
പക്ഷേ പാടില്ല.
അവൻ കൈകൾ തലയുടെ ചുറ്റും വെച്ച് പ്രതിരോധിക്കുന്നതായി അഭിനയിച്ചു.
ആളുകൾ കൂടുതൽ എത്തി. അടുക്കളയിലെ സ്ത്രീകൾ. കാര്യസ്ഥൻ. പറമ്പിലെ തൊഴിലാളികൾ. ആരും ഭൈരവന്റെ അരികിലേക്കു വരാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല.
“നിർത്തൂ!”
അപർണയുടെ ശബ്ദം.
ആദിത്യൻ കൈകൾക്കിടയിലൂടെ നോക്കി.