അവൾ വരാന്തയിൽനിന്ന് ഓടിവരുന്നു. പിന്നാലെ വിക്രമനും.
ഭൈരവൻ വീണ്ടും ചവിട്ടാൻ കാൽ ഉയർത്തിയ നിമിഷം വിക്രമൻ അവന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.
“മതി.”
ഒരൊറ്റ വാക്ക്.
ഭൈരവൻ കൈ വിടുവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
കഴിഞ്ഞില്ല.
വിക്രമൻ അവന്റെ മണിക്കട്ടു തിരിച്ച് പിന്നോട്ടു വലിച്ചു. ഭൈരവന്റെ വലിയ ശരീരം രണ്ടുചുവട് പിന്നോട്ടുപോയി.
ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി ചുരുങ്ങി.
വിക്രമന്റെ പ്രായത്തെയും തടിച്ച ശരീരത്തെയും
മറികടക്കുന്ന ശക്തി.
ഭൈരവനെ ഇത്ര എളുപ്പത്തിൽ നിയന്ത്രിക്കാൻ സാധാരണ മനുഷ്യന് കഴിയുമോ?
ഹരിഹരൻ ഓർമയിലെത്തി.
മഞ്ഞവളയുടെ ധാരകനായിരുന്നിട്ടും അയാൾക്കുണ്ടായിരുന്ന അസാധാരണമായ ശാരീരികശക്തി. ഓരോ വളയും അതിന്റെ പ്രധാനസ്വഭാവത്തിനുപുറമേ ധാരകന്റെ ശരീരത്തെ പൊതുവായി ഉയർത്തുന്നുണ്ടാകാമെന്ന തന്റെ പഴയ നിഗമനം.
നീലവള വിക്രമനിലാണോ?
കാലത്തിന്റെ വള.
അതിന്റെ നിഷ്ക്രിയശക്തിയാണ് ഈ ബലമെങ്കിലോ?
ഉറപ്പിക്കാനായില്ല.
പക്ഷേ ആദ്യമായി യഥാർഥമായൊരു സൂചന ലഭിച്ചു.
“എന്താണ് നീ ഈ കാണിക്കുന്ന ഭ്രാന്ത്?” വിക്രമൻ ചോദിച്ചു.
ഭൈരവൻ പിതാവിന്റെ പിടിയിൽനിന്ന് കൈ വലിച്ചെടുത്തു.
“ഇവനോട് ചോദിക്കൂ.”
“ഇവൻ എന്ത് ചെയ്തു?”
“അപർണയുമായി പട്ടണത്തിൽ പാർലറിൽ കൊണ്ടുപോയി ഐസ്ക്രീം കഴിച്ചു.”
മുറ്റത്ത് നിശ്ശബ്ദതയായി.
വിക്രമൻ ആദ്യം ഭൈരവനെയും പിന്നെ നിലത്തുകിടന്ന ആദിത്യനെയും നോക്കി.
“അതിനു?”
“എന്റെ കൂട്ടുകാരൻ കണ്ടു. ഇവൻ അവളുടെ മുന്നിൽ ഇരുന്ന് ചിരിച്ചും സംസാരിച്ചും ഇരിക്കുന്നു. ഇവൾ ആരാണെന്ന് അറിയാമോ ഇവന്? നമ്മുടെ വീട്ടിലെ പെണ്ണാണ്.”
അപർണയുടെ മുഖത്ത് ആദ്യം അതിശയം തെളിഞ്ഞു.
അതിനുശേഷം കോപം.
“ഞാനാണ് അവനെ അകത്തേക്കു വിളിച്ചത്.”
ഭൈരവൻ അവളിലേക്കു തിരിഞ്ഞു.
“നിന്നോട് ചോദിച്ചില്ല.”
“എന്നെക്കുറിച്ചാണെങ്കിൽ എന്നോടുതന്നെ ചോദിക്കണം.”
“നിനക്ക് ആളുകളെ തിരിച്ചറിയാൻ അറിയില്ല.”
“ചേട്ടന് അറിയാമോ?”
അവളുടെ ശബ്ദം മൂർച്ചയുള്ളതായിരുന്നു.
“അവൻ ഒരു ഡ്രൈവറാണ്.”
“അതുകൊണ്ട്?”
“അതുകൊണ്ടോ ?”
ഭൈരവന്റെ മുഖം ഇരുണ്ടു.
“അവന്റെ സ്ഥാനം മറന്ന് നിന്നോട് അടുത്തുവരുന്നു.”
ആദിത്യൻ പതുക്കെ എഴുന്നേൽക്കുന്നതായി അഭിനയിച്ചു. കവിളിൽ ചോരയില്ല. അത് സംശയം ജനിപ്പിക്കും. അതുകൊണ്ട് കൈകൊണ്ട് ചുണ്ടിന്റെ അരികിൽ ശക്തിയായി അമർത്തി ചെറിയൊരു മുറിവുണ്ടാക്കി. വെളുത്ത വള ഉടൻ ഭേദമാക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവൻ അത് നിയന്ത്രിച്ചു.
“മാധവൻ ഒന്നും
ചെയ്തിട്ടില്ല,” അപർണ പറഞ്ഞു. “ഞാനാണ് ഐസ്ക്രീം കഴിക്കാൻ നിർത്തിയത്. ഞാനാണ് അവനോട് കൂടെ വരാൻ പറഞ്ഞത്.”
വിക്രമന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ മുഖത്ത് പതിഞ്ഞു.
“അത് സത്യമാണോ?”
“അതെ.”
“എന്തിനു?”
“എനിക്ക് തോന്നിയതുകൊണ്ട്.”
അവളുടെ വാക്കുകളിൽ ഭയമില്ലായിരുന്നു.
വിക്രമന്റെ മുഖത്ത് വ്യക്തമായ കോപമോ ആശ്വാസമോ തെളിഞ്ഞില്ല. പകരം അവൻ ആദിത്യനെ പരിശോധിച്ചു. ആ നോട്ടത്തിനടിയിൽ മാധവന്റെ വേഷം പാളുന്നുണ്ടോ എന്ന് ആദിത്യന് തോന്നി.
“നീ?” വിക്രമൻ ചോദിച്ചു.
“തമ്പുരാട്ടി നിർബന്ധിച്ചതുകൊണ്ടാണ് അകത്തുപോയത്.”
“അവൾ എന്തു പറഞ്ഞാലും അനുസരിക്കുമോ?”
ചോദ്യം സാധാരണമായിരുന്നെങ്കിലും ആദിത്യന്റെ ഉള്ളിൽ മറ്റൊരു അർഥം തട്ടി.
ആരെങ്കിലും പറയുന്നതെല്ലാം അനുസരിക്കുക.
മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കൽ. ലളിത. രാധ. കരുണൻ.
അവൻ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി.
അപർണ അച്ഛന്റെ കൈയ്യിൽ പതിയെ പിടിച്ചു. മതിയാക്കിക്കോ ഈ ചോദ്യം ചെയ്യൽ എന്നൊരു അർത്ഥം അതിനുണ്ടായിരിക്കണം.
“ആ പോട്ടെ, സാരമില്ല. അവൾ പറയുന്നതുപോലെ തന്നെ ഇനിയും ചെയ്തോ.” വിക്രമൻ പറഞ്ഞു.
“അല്ല. എന്റെ ജോലി തമ്പുരാട്ടിയെ കോളേജിൽ കൊണ്ടുപോകുകയും തിരികെ എത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്. ഇതുപോലെ ഇനി സംഭവിക്കില്ല.”
അപർണ പെട്ടെന്ന് അവനെ നോക്കി.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ മുറിവേറ്റ ഭാവം.
ഇനി സംഭവിക്കില്ലെന്ന് പറഞ്ഞത് അവളെ നിഷേധിച്ചതുപോലെ തോന്നിയോ ?
ഭൈരവൻ പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു.
“കേട്ടല്ലോ? അവന്റെ സ്ഥാനം അറിയാം അവന്.”