“എന്താണ് അത്?”
“ലിച്ച്.”
ആ വാക്ക് ആദിത്യന് പരിചിതമല്ലായിരുന്നു.
“മറ്റൊരു പേര്?”
“ജീവച്ഛവം. ശവജീവി. ചില പ്രദേശങ്ങളിൽ ശവഭോജി. പാശ്ചാത്യഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ താഴ്ന്നരൂപങ്ങളെ സോംബി എന്നും ഉയർന്ന ബോധമുള്ളവയെ ലിച്ച് എന്നും വേർതിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ രോഗത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം ഒന്നാണ്.”
“അവരും മരിച്ചവരാണോ?”
“യക്ഷിയെപ്പോലെ. പക്ഷേ വ്യത്യാസമുണ്ട്.”
ഹരിഹരൻ താളിയോലയുടെ അവസാനഭാഗം തുറന്നു. അവിടെ വരച്ചിരുന്നത് അസ്ഥികൾ പുറത്തുകാണുന്ന, മുറിവുകൾ നിറഞ്ഞ ഒരു മനുഷ്യരൂപം. അതിന്റെ ഒരു കൈ ശരീരത്തിൽനിന്ന് വേർപെട്ടുകിടക്കുന്നു. പക്ഷേ വേർപെട്ട വിരലുകൾ ചലിക്കുന്നതുപോലെ വരച്ചിരുന്നു.
“യക്ഷിരോഗം ശരീരത്തെ ശക്തിയും വേഗവും ഉള്ള വേട്ടക്കാരനാക്കി മാറ്റുന്നു. ലിച്ച് രോഗം അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നില്ല. രോഗബാധിതന് സാധാരണ മനുഷ്യനേക്കാൾ ശക്തിയുണ്ടാകണമെന്നില്ല. വേഗവും കൂടില്ല.”
“അപ്പോൾ അപകടം കുറവല്ലേ?”
“എന്ന് തോന്നും പക്ഷേ അവർക്ക് വേദനയില്ല.”
“മ്മ്…?”
“ശരീരത്തിന് കേടുപറ്റിയ വിവരം തലച്ചോറിലെത്തും. പക്ഷേ വേദനയായി അനുഭവപ്പെടില്ല. കൈ പൊട്ടിയാലും നടക്കും. വയർ കീറിയാലും ആക്രമിക്കും. നെഞ്ചിലൂടെ വാൾ കടന്നാലും നിർത്തില്ല.”
“ഹൃദയത്തിൽ കുത്തിയാൽ?”
“ഫലമില്ല.”
“മരം?”
“ഇല്ല.”
“വെള്ളി?”
“ഇല്ല.”
“വെർവെയിൻ?”
“ഫലമില്ല.”
“വുൾഫ്സ്ബേൻ?”
“ഫലമില്ല.”
“സൂര്യപ്രകാശം?”
“ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല.”
ആദിത്യൻ മൗനമായി.
“തല വെട്ടിയാൽ?”
“അതും അവരെ കൊല്ലില്ല.”
“അസാധ്യം.”
“അതാണ് ലിച്ചിന്റെ ഭീകരത.”
ഹരിഹരൻ ഒരു കൈകൊണ്ട് സ്വന്തം കഴുത്തിലൂടെ വരയിട്ടു.
“തല ശരീരത്തിൽനിന്ന് വേർപെടുത്തിയാലും ബോധം നിലനിൽക്കും. ശരീരം ചലിക്കും. തല സംസാരിക്കും. രോഗം തലച്ചോറിനെയും നാഡീവ്യവസ്ഥയെയും സാധാരണ നിയമങ്ങൾക്കപ്പുറം ബന്ധിപ്പിക്കും.”
“ബന്ധം മുറിഞ്ഞിട്ടും?”
“അതെ. അത് എങ്ങനെയെന്ന് ആർക്കും അറിയില്ല. ചിലർ പറയുന്നത് രോഗം അദൃശ്യമായൊരു സ്പന്ദനത്തിലൂടെ എല്ലാ ശരീരഭാഗങ്ങളെയും നിയന്ത്രിക്കുന്നു എന്നാണ്.”
“വേർപെട്ട കൈയും?”
“ചലിക്കും.”
“കാൽ?”
“ചലിക്കും.”
“എത്ര ദൂരത്തുനിന്ന്?”
“രോഗത്തിന്റെ ശക്തിയെ ആശ്രയിക്കും. ചില ലിച്ചുകൾക്ക് ഒരേ മുറിക്കുള്ളിൽ മാത്രം. പഴയവയ്ക്ക് നൂറുകണക്കിന് അടി അകലെയുള്ള ശരീരഭാഗങ്ങളെയും നിയന്ത്രിക്കാം.”
“അപ്പോൾ ശരീരം പല കഷണങ്ങളാക്കിയാലും?”
“ഓരോ കഷണവും ചലിക്കാൻ ശ്രമിക്കും.”
ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ പാതാളമുറിയിലെ വികൃതപ്രതിമ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു. അതിന്റെ ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന ഇരുമ്പിന്റെ ഗന്ധം. കറുത്ത വള. അബോധാവസ്ഥയിൽ കണ്ട ഭാവിദൃശ്യം.
അവൻ ആ ചിന്ത വേഗത്തിൽ മാറ്റി.
“അവർക്കു ബുദ്ധിയുണ്ടോ?”
“രോഗത്തിന്റെ ഘട്ടം അനുസരിച്ച്. പുതുതായി മാറിയവരിൽ ചിലർക്ക് ഓർമയും ബുദ്ധിയും നിലനിൽക്കും. കാലം കടന്നപ്പോൾ ശരീരം ചീഞ്ഞുതുടങ്ങും. തലച്ചോറും തകരും. പലരും വെറും വിശപ്പും പഴയ നിർദേശങ്ങളും അനുസരിക്കുന്ന ജീവികളായി മാറും.”
“അവർ എന്താണ് ഭക്ഷിക്കുന്നത്?”
“ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന കോശങ്ങൾ. മാംസം. ചിലർ രക്തവും കുടിക്കും. പക്ഷേ യക്ഷിയെപ്പോലെ പ്രത്യേകമായി മനുഷ്യരക്തം ആവശ്യമില്ല. മൃഗമാംസംകൊണ്ടും നിലനിൽക്കും.”
“അവർക്ക് കുട്ടികളുണ്ടാകില്ല.”
“ഇല്ല. അവർ പൂർണമായി മരിച്ച ശരീരങ്ങളാണ്. രോഗം പകരുന്നതിലൂടെയാണ് പുതിയ ലിച്ചുകൾ ഉണ്ടാകുന്നത്.”
“കടിയിലൂടെ?”
“രക്തം, ഉമിനീർ, ചീഞ്ഞ ശരീരദ്രവങ്ങൾ—എല്ലാം അപകടകരം. ലിച്ചിന്റെ മുറിവിൽനിന്നുള്ള ദ്രവം മനുഷ്യന്റെ തുറന്ന മുറിവിലേക്ക്
പ്രവേശിച്ചാൽ രോഗം പകരാം.”
“എത്രവേഗം മാറും?”
“ചില ശാഖകളിൽ മണിക്കൂറുകൾ. ചിലതിൽ ദിവസങ്ങൾ. ചിലപ്പോൾ രോഗി മരിച്ചശേഷമാണ് മാറ്റം തുടങ്ങുന്നത്.”
“ഔഷധമില്ലേ?”
“അറിയപ്പെടുന്ന ഒന്നുമില്ല.”
“ഒരു ചെടിയും?”
“ഇല്ല.”
“നാഡികളെ തളർത്താൻ?”
“അവരുടെ ചലനം സാധാരണ നാഡികളെ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്നില്ല. വിഷം കൊടുത്താലും ഫലമില്ല. ശ്വാസംമുട്ടിച്ചാലും ഇല്ല. വെള്ളത്തിൽ മുക്കിയാലും മുങ്ങിമരിക്കില്ല. ആഹാരമില്ലാതെ വർഷങ്ങളോളം ചലനമില്ലാതെ കിടക്കാം.”