ചുവപ്പിന്റെ സംരക്ഷകർ കിഴക്കേടത്തു മനയാണ്. പിന്നീട് അവരുടെ പ്രധാനശാഖ വിദേശത്തേക്കു പോയെന്നാണു വിവരം.”
“ആറു കുടുംബങ്ങളും ഇപ്പോഴും ബന്ധത്തിലാണോ? ആ അറ്റുപോയ കുടുംബത്തിന്റെ വളയോ?“
“പഴയതുപോലെ അല്ല. ചിലർ കടമ മറന്നിരിക്കുന്നു. ചിലർ വളയെ കുടുംബസമ്പത്തായി മാത്രം കാണുന്നു. ചില വംശങ്ങളിൽ അവകാശി തന്നെ ഇല്ലാതായി. രഹസ്യങ്ങൾ തകർന്നു.
അതുകൊണ്ടാണ് അപകടം. പിന്നെ മഞ്ഞവളയുടെ ഇപ്പോഴത്തെ സംരക്ഷകൻ ആരാണെന്ന് അറിയില്ല.”
“വള തെറ്റായ ഒരാളുടെ കൈയിലെത്തിയാൽ?”
“ദുരന്തം. കറുത്ത വള ഉപയോഗിച്ച് രാജാക്കന്മാരെയും സൈന്യങ്ങളെയും നിയന്ത്രിക്കാം. വെളുത്ത വളയുള്ള ഒരാളെ സാധാരണ ആയുധംകൊണ്ടോ തോക്കുകൊണ്ടും പോലുമോതടയാനാകില്ല. ചുവപ്പുള്ളവൻ
ഏതു പൂട്ടും അതിരും മറികടക്കും.
നീലയുള്ളവൻ സംഭവസാധ്യതകൾ മുൻകൂട്ടി കണ്ടാൽ അവനെ തോൽപ്പിക്കാൻ പ്രയാസമാകും.”
“ആരെങ്കിലും ആറു വളകളും ശേഖരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ടോ?”
ഹരിഹരൻ നിശ്ശബ്ദനായി.
ആ മൗനം ആദിത്യനെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.
“ഉണ്ടോ?”
“പഴയ രേഖകളിൽ അത്തരം ശ്രമങ്ങളെക്കുറിച്ചുണ്ട്. ഓരോ തവണയും സംരക്ഷകകുടുംബങ്ങൾ ഒന്നിച്ചു നിന്നു തടഞ്ഞു. എന്നാൽ കഴിഞ്ഞ ഏതാനും വർഷങ്ങളായി ചില സൂചനകൾ കാണുന്നു.”
“എന്തുതരം സൂചനകൾ?”
“രഹസ്യരേഖകൾ മോഷണംപോയി. പഴയ സംരക്ഷകകുടുംബങ്ങളിലെ അംഗങ്ങൾ അസ്വാഭാവികമായി മരിച്ചു. രോഗബാധിതരുടെ ചലനങ്ങൾ വർദ്ധിച്ചു. ഇപ്പോൾ മനുഷ്യനും ലൂപിനും തമ്മിലുള്ള സന്തതിയുടെ വാർത്ത. അതിനുപുറമേ നിന്റെ അച്ഛന്റെയും ചെറിയച്ഛന്റെയും മരണം.”
“ഇതെല്ലാം ഒരേ ആളിന്റെ പ്രവൃത്തിയാണെന്ന് കരുതുന്നുണ്ടോ?”
“അങ്ങനെ ഉറപ്പിക്കാൻ തെളിവില്ല. പക്ഷേ യാദൃച്ഛികമെന്നു തള്ളാൻ കഴിയാത്തത്ര ബന്ധങ്ങളുണ്ട്.”
“അച്ഛന്റെ കറുത്ത വള കൈവശപ്പെടുത്താനായിരുന്നു കൊലപാതകമെങ്കിൽ, അത് തട്ടിലേക്കു മടങ്ങുമെന്ന് കൊലയാളിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നോ?”
“അറിയാമായിരുന്നില്ല. അല്ലെങ്കിൽ വള ഉടൻതന്നെ എടുക്കാൻ പദ്ധതിയുണ്ടായിരുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ അവരുടെ ലക്ഷ്യം വളയല്ലായിരുന്നു.”
“പിന്നെ?”
“അവർ കണ്ടെത്തിയ സത്യം.”
മുറിയിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത പരന്നു.
“പ്ലാനാശ്ശേരിയിലെ കുഞ്ഞ്,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.
“അതെ.”
“അത് ശരിക്കും ഉണ്ടെങ്കിൽ?”
“നമുക്കറിയാവുന്ന രോഗങ്ങളുടെ നിയമം മാറിയിരിക്കുന്നു. ലൂപിന് മനുഷ്യരുമായി സന്തതി സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ രോഗം ഇനി വെറും രോഗമല്ല. പുതിയൊരു ജീവിവർഗത്തിന്റെ തുടക്കമായിരിക്കാം.”
“ആ കുഞ്ഞ് അപകടകാരിയാണോ?”
“അത് ആരും തീരുമാനിച്ചിട്ടില്ല.”
“ലൂപിന്റെ കുഞ്ഞാണെന്നു മാത്രം കൊണ്ട് കൊല്ലുമോ?”
ഹരിഹരൻ നേരെ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“ഇല്ല.”
മറുപടി ഉറച്ചതായിരുന്നു.
“കാളികയുടെ ആദ്യനിയമം എന്താണെന്ന് അറിയാമോ? രോഗത്തെ തിരിച്ചറിയുക; ദുഷ്ടതയെ അനുമാനിക്കരുത്. ലൂപിനായി ജനിച്ചതുകൊണ്ട് ഒരാൾ കുറ്റവാളിയാകില്ല. യക്ഷിയായിത്തീർന്ന
ഒരാൾക്ക് സ്വന്തമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പരിമിതമായിരിക്കാം.
ലിച്ചിന്റെ ബോധം പോലും പൂർണമായി നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ എന്ന് ഉറപ്പാക്കണം. ഭീഷണിയെ തടയണം. പക്ഷേ ഭയത്തിന്റെ പേരിൽ നിരപരാധിയെ കൊല്ലാൻ പാടില്ല.”
“അച്ഛനും അതുതന്നെ വിശ്വസിച്ചിരുന്നോ?”
ഹരിഹരന്റെ മുഖത്ത് ദുഃഖം തെളിഞ്ഞു.
“ഒരു കാലത്ത്.”
“പിന്നീട്?”
“കറുത്ത വളയുടെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രലോഭനം മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ്സ് അറിയാമെന്ന അഹങ്കാരമാണ്. ഒരാളുടെ ചിന്ത കേട്ടാൽ അവന്റെ മുഴുവൻ സ്വഭാവവും മനസ്സിലായി എന്ന് ധാരകൻ കരുതും.
പക്ഷേ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ഓരോ ചിന്തയും മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ ഉദ്ദേശ്യമല്ല. കോപത്തിൽ കൊലചെയ്യണമെന്ന് ചിന്തിച്ചവൻ എല്ലാവരും കൊലയാളികളല്ല. ഭയത്തിൽ ഓടിപ്പോകണമെന്ന് തോന്നിയവൻ ഭീരുവല്ല. മഹാദേവൻ ആ വ്യത്യാസം ചിലപ്പോൾ മറന്നു.”
ആദിത്യൻ സ്വന്തം വലതുകൈയിലേക്ക് നോക്കി.
കറുത്ത വളയുടെ ശക്തി ഒരിക്കൽ ഉണർന്നാൽ താനും അങ്ങനെ മാറുമോ?
മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ്സിലെ ഏറ്റവും ഇരുണ്ട ചിന്തകൾ കാണുകയും അവരെ അതിലൂടെ വിധിക്കുകയും ചെയ്യുമോ?