നന്ദനയുടെയും മൂത്ത മൂന്ന് പെൺകുട്ടികളുടെയും സ്വഭാവം മാറിയെന്ന് അവന് തോന്നി. പള്ളിമേടയിലെ സംഭവത്തിനുശേഷം അവർ അവനെ ഒഴിവാക്കുകയാണോ? അതോ താൻ വന്നതോടെ വീട്ടിൽ സംഭവിച്ച മാറ്റങ്ങളോട് പൊരുത്തപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കുകയാണോ?
അവൻ അതിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചില്ല.
രാത്രിഭക്ഷണസമയത്ത് കുടുംബത്തിലെ എല്ലാവരും ഊട്ടുപുരയിൽ ഒത്തുകൂടി. വലിയ മരമേശയ്ക്കു ചുറ്റും ഓരോരുത്തരും പതിവുസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇരുന്നു. ആദിത്യനെ സാവിത്രി സ്വന്തം അരികിലിരുത്തി.
കുറച്ചുനേരം സാധാരണ സംഭാഷണങ്ങളായിരുന്നു. വയലിലെ പുതിയ വിളവിനെക്കുറിച്ചും തൊഴിലാളികളുടെ കൂലിയെക്കുറിച്ചും അടുത്ത ആഴ്ച ക്ഷേത്രത്തിൽ നടത്തേണ്ട പൂജയെക്കുറിച്ചും സാവിത്രി കേശവനോട് ചോദിച്ചു.
ഭക്ഷണത്തിന്റെ പകുതിയോടെ അവൾ പെട്ടെന്ന് ആദിത്യന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.
“ഉണ്ണീ.”
“എന്താ, മുത്തശ്ശി?”
“ഇനി
എന്താണ് നിന്റെ പദ്ധതി?”
ആദിത്യൻ ചോദ്യം മനസ്സിലാകാതെ നോക്കി.
“ഇവിടെ വന്നത് അപ്രതീക്ഷിതമായിട്ടല്ലേ,” സാവിത്രി വിശദീകരിച്ചു. “കർമ്മങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. കുറച്ചുദിവസം വിശ്രമിക്കാം. പക്ഷേ പഠനം മുടക്കാനാവില്ല.”
ഹരിഹരനുമായി നടന്ന സംഭാഷണം എത്രത്തോളം പറയണമെന്നു ആദിത്യൻ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു.
“ചെറുമുത്തച്ഛൻ എന്നെ അഥർവം പഠിപ്പിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞു.”
മേശയ്ക്കു ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന ചിലർ തല ഉയർത്തി.
സാവിത്രിയുടെ കയ്യിലെ കരണ്ടി നിശ്ചലമായി.
“അഥർവമോ?”
“അതെ. ഇവിടെ നിൽക്കുന്ന മൂന്നുമാസം അതിന്റെ അടിസ്ഥാനഭാഗങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞു.”
“മൂന്നുമാസം?”
സാവിത്രിയുടെ മുഖത്ത് സംശയം വ്യക്തമായി. അവൾ ഉടൻ ഹരിഹരനെ നോക്കി.
ഹരിഹരൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ കണ്ണടച്ചിരുന്നു. മുഖത്ത് അസാധാരണമായ ശാന്തത. എന്നാൽ ആ മൗനത്തിലൂടെ അദൃശ്യമായ എന്തോ ആശയവിനിമയം നടക്കുന്നതുപോലെ ആദിത്യന് തോന്നി.
സാവിത്രിയുടെ കണ്ണുകളിലെ സംശയം പതിയെ കുറഞ്ഞു.
ഹരിഹരൻ കണ്ണുതുറന്നു.
“കുട്ടിയുടെ പഠനം മുടങ്ങരുതല്ലോ, ചേച്ചിയമ്മേ,” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. “അച്യുതൻ മൂന്നു വേദങ്ങളും നന്നായി പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. നാലാമത്തേതിന്റെ അടിസ്ഥാനവും അറിയുന്നത് നല്ലതാണ്.”
സാവിത്രി കുറച്ചുനേരം തന്റെ ഭർതൃസഹോദരനെ നോക്കിയിരുന്നു.
“അടിസ്ഥാനം മാത്രം?”
“ആദ്യമൊക്കെ അത്രതന്നെ.”
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
സാവിത്രി വീണ്ടും ആദിത്യനെ നോക്കി.
“പഠിക്കുന്നത് നല്ലതാണ്. ഏതൊരു അറിവും അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നതിൽ തെറ്റില്ല. പക്ഷേ അഥർവം മറ്റുള്ളവയെപ്പോലെയല്ല. മന്ത്രം ഫലിക്കുന്നതായി കണ്ടാൽ കൂടുതൽ ശക്തി വേണമെന്ന മോഹം വരും.
ഒരു വാതിൽ തുറന്നാൽ അതിനു പിന്നിലെ പത്തുവാതിലുകളും തുറക്കണമെന്ന് തോന്നും.”
അവളുടെ മുഖം കടുത്തു.
“നിന്റെ അച്ഛന് സംഭവിച്ചതും അതാണ്.”
മേശയ്ക്കരികിൽ ചെറിയൊരു നിശ്ശബ്ദത പരന്നു. അഞ്ജന തലകുനിച്ചു. അപർണയും അമൃതയും പരസ്പരം നോക്കി.
സാവിത്രി തുടർന്നു.
“മഹാദേവൻ ആദ്യം സംരക്ഷണത്തിനുള്ള മന്ത്രങ്ങളാണ് പഠിച്ചത്. പിന്നെ ശക്തി ലഭിച്ചപ്പോൾ അത്യാഗ്രഹവും കൂടി. അറിവ് കൂടിയപ്പോൾ വിവേകം കൂടിയില്ല.”
“ഞാൻ അങ്ങനെ ചെയ്യില്ല,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.
“എല്ലാവരും ആദ്യം അങ്ങനെതന്നെയാണ് പറയുന്നത്.”
സാവിത്രിയുടെ മറുപടി കടുപ്പമുള്ളതായിരുന്നെങ്കിലും ശബ്ദത്തിൽ സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു.
“അതുകൊണ്ട് ഒരു കാര്യം ഓർക്കണം. ഇരുണ്ട പ്രയോഗങ്ങൾ പഠിക്കേണ്ടിവന്നാലും ഒറ്റയ്ക്ക് ചെയ്യരുത്. ഹരിഹരന്റെ മേൽനോട്ടത്തിൽ മാത്രം. പരീക്ഷിക്കാനായി മന്ത്രം ഉപയോഗിക്കരുത്. ആരുടെയെങ്കിലും മനസ്സിലോ ശരീരത്തിലോ അവരുടെ അറിവില്ലാതെ ഒന്നും ചെയ്യരുത്.”
ഹരിഹരന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകളുമായി കണ്ടുമുട്ടി.
“മൂന്നുമാസം കൊണ്ട് വലിയ ദുർമന്ത്രവാദിയാകാനും പറ്റില്ല,” സാവിത്രി അല്പം പരിഹാസത്തോടെ കൂട്ടിച്ചേർത്തു. “അതുകൊണ്ട് ഇത്തവണ അധികം പേടിക്കേണ്ടതില്ല.”
ഊട്ടുപുരയിലെ ഗൗരവം അല്പം കുറഞ്ഞു. ലളിത ചെറുതായി ചിരിച്ചു. മീരക്ക് കാര്യം പൂർണമായി മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും അവളും ചിരിച്ചു.