ആദിത്യന്റെ പുഞ്ചിരി മാഞ്ഞു.
“ഇതൊക്കെ എന്താണ്?”
“നിനക്ക് പറഞ്ഞുതരാനിരിക്കുന്ന കഥയുടെ പാഠോപകരണങ്ങൾ.”
“ഇവ ശരിക്കും ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ടോ ?”
ഹരിഹരൻ ചോദ്യത്തിന് നേരിട്ട് മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അദ്ദേഹം മരക്കമ്പ് കൈയിലെടുത്തു.
“വാംപയർ എന്നും യക്ഷി എന്നും പറയപ്പെടുന്ന ജീവികൾ അടിസ്ഥാനപരമായി ഒരേ രോഗത്തിന്റെ വ്യത്യസ്ത ശാഖകളാണെന്ന് ആദ്യം മനസ്സിലാക്കണം. ദേശം മാറുമ്പോൾ രോഗത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങളിൽ ചെറിയ മാറ്റങ്ങൾ വരാം.
രോഗബാധിതരായ മനുഷ്യരുടെ ശരീരസ്വഭാവത്തിലും കാലാവസ്ഥയിലും അവർ ഭക്ഷിക്കുന്ന രക്തത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിലുമുള്ള വ്യത്യാസങ്ങൾ കാരണം ചില കഴിവുകൾ കൂടുകയോ കുറയുകയോ ചെയ്യാം. പക്ഷേ അടിസ്ഥാനരൂപം ഒന്നാണ്.”
“രോഗം?”
“അതെ. ഒരു ശാപമല്ല. ആത്മാവിന്റെ അലച്ചിലുമല്ല. മനുഷ്യശരീരത്തെ അതിന്റെ സ്വാഭാവികഘടനയിൽനിന്ന് മാറ്റുന്ന രോഗം.”
“അപ്പോൾ രോഗബാധിതനായ ഒരാളെ ചികിത്സിക്കാമല്ലോ?”
“സാധാരണ രോഗങ്ങളെപ്പോലെ തോന്നിയാലും ഇത് സാധാരണ രോഗമല്ല.”
ഹരിഹരൻ മരക്കമ്പ് തിരികെ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
“രോഗം ബാധിച്ചശേഷം ആദ്യഘട്ടത്തിൽ പനിയുണ്ടാകും. അതികഠിനമായ പനി. ശരീരം വിറയ്ക്കും. ഹൃദയമിടിപ്പ് അസാധാരണമായി ഉയരും. കണ്ണിലെ രക്തക്കുഴലുകൾ പൊട്ടും. രോഗിക്ക് വെളിച്ചം സഹിക്കാനാവാതെ തുടങ്ങും.
ഏതാനും മണിക്കൂറുകളോ ദിവസങ്ങളോ കഴിഞ്ഞാൽ ഹൃദയം നിലയ്ക്കും.”
“അപ്പോൾ സ്വാഭാവികമായി മരിക്കും.”
“മനുഷ്യനായി മരിക്കും.”
ആ വാക്ക് കേട്ട് ആദിത്യന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു.
“മനുഷ്യനായി?”
“ശരീരം മരിച്ചുവെന്ന് നമുക്ക് പറയാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന എല്ലാ അടയാളങ്ങളും പ്രത്യക്ഷപ്പെടും. ഹൃദയമിടിപ്പ് ഇല്ല. ശ്വാസം ഇല്ല. ശരീരതാപം താഴും. രക്തചംക്രമണം നിലയ്ക്കും.
എന്നാൽ രോഗം മരിക്കില്ല. അത് ശരീരത്തിലെ എല്ലാ പ്രധാനകേന്ദ്രങ്ങളും ഏറ്റെടുക്കും. പ്രത്യേകിച്ച് തലച്ചോറിനെയും നാഡീവ്യവസ്ഥയെയും. കുറച്ചുസമയത്തിനുശേഷം ആ ശരീരം വീണ്ടും ചലിക്കും.”
“ഹൃദയം മിടിക്കാതെ?”
“ഹൃദയം പിന്നീട് വീണ്ടും പ്രവർത്തിക്കും. പക്ഷേ അത് സാധാരണ മനുഷ്യഹൃദയത്തിന്റെ
പ്രവർത്തനമല്ല. രക്തം ശരീരത്തിൽ എത്തിക്കാനുള്ള ഒരു യന്ത്രംപോലെ മാത്രം. ശ്വാസകോശവും പ്രവർത്തിക്കും.
എന്നാൽ ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോഴുള്ള ആവശ്യത്തിനല്ല. സംസാരിക്കാനും ഗന്ധങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാനും ശരീരത്തിൽ ശേഷിക്കുന്ന ചില രാസപ്രവർത്തനങ്ങൾ നിലനിർത്താനും.”
“അങ്ങനെ എങ്ങനെ സാധിക്കും?”
“ആ ചോദ്യം നീ ചോദിക്കുമെന്നറിയാമായിരുന്നു.”
ഹരിഹരൻ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഒരു കടലാസ് എടുത്തു. അതിൽ കരിക്കട്ട ഉപയോഗിച്ച് ഒരു മനുഷ്യശരീരത്തിന്റെ രൂപം വരച്ചു. നെഞ്ച്, തല, കഴുത്ത്, നാഡികൾ—എല്ലാം ഏകദേശരൂപത്തിൽ അടയാളപ്പെടുത്തി.
“മനുഷ്യശരീരം എന്തുകൊണ്ടാണ് ജീവിക്കുന്നത്?”
“പ്രാണൻ.”
“ശരി തന്നെ. പക്ഷേ നീ ഉസ്കൂളിൽ ഒക്കെ പോയ കുട്ടിയല്ലേ. ശാസ്ത്രീയമായി പറയൂ.”
“ശ്വാസം. രക്തചംക്രമണം. തലച്ചോറിന്റെ പ്രവർത്തനം.”
“അവയെല്ലാം നിലനിർത്താൻ?”
“ഊർജം വേണം.”
“അതുതന്നെ.”
ഹരിഹരൻ കടലാസിന്റെ നടുവിൽ ഒരു വൃത്തം വരച്ചു.
“സാധാരണ മനുഷ്യൻ ഭക്ഷണത്തിൽനിന്ന് ഊർജം നേടുന്നു. ശ്വാസത്തിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന വായു അതിന്റെ പരിവർത്തനത്തിന് സഹായിക്കുന്നു. പക്ഷേ യക്ഷിയായി മാറിയ ശരീരത്തിന് സാധാരണ ഭക്ഷണം ദഹിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല.
അതിന്റെ അവയവങ്ങൾ ഭാഗികമായി മരിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ മറ്റൊരു ജീവിയുടെ ശരീരത്തിൽ നേരത്തേ തന്നെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട ഊർജവാഹകമായ ദ്രാവകം അതിന് ആവശ്യമാണ്.”
“രക്തം.”
“അതെ. മനുഷ്യരക്തം ഏറ്റവും അനുയോജ്യം. ചിലപ്പോൾ മൃഗങ്ങളുടെ രക്തംകൊണ്ട് ജീവൻ നിലനിർത്താം. പക്ഷേ അതിലൂടെ മുഴുവൻ ശക്തി ലഭിക്കില്ല.”
“അവർ രക്തം കുടിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് യക്ഷി എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നത്.”
“രക്തം കുടിക്കുന്നത് അവരുടെ സ്വഭാവത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം മാത്രം. അവരുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട പ്രത്യേകത മരിച്ച ശരീരം രോഗത്തിലൂടെ വീണ്ടും പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നതാണ്.”