അതുതന്നെയാണ് യുക്തിപൂർണമായ വിശദീകരണം.
ഹരിഹരൻ തന്നെ പരീക്ഷിക്കുകയാണ്.
ഒരുപക്ഷേ തന്റെ വിവേചനശക്തി പരിശോധിക്കാനാകാം. അച്യുതൻ തിരുമേനിയുടെ കീഴിൽ പഠിച്ച കൊച്ചുമകൻ എന്തുകേട്ടാലും വിശ്വസിക്കുന്നവനാണോ എന്ന് അറിയാൻ. അല്ലെങ്കിൽ പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ താന്ത്രികപാരമ്പര്യത്തിലേക്ക് തന്നെ ആകർഷിക്കാനുള്ള ശ്രമം.
മുത്തച്ഛൻ വിലക്കിയ അഥർവവിദ്യ പഠിപ്പിക്കാൻ ആദ്യം അത്ഭുതകഥകളിലൂടെ ഭയം സൃഷ്ടിക്കുന്നതും ആയിരിക്കാം.
ആദിത്യൻ ഒരു നീണ്ട ശ്വാസമെടുത്തു.
“എന്തിനാണ് ഈ കഥ പറഞ്ഞതെന്ന് എനിക്കറിയാം.”
“പറയൂ.”
“ഞാൻ ഇത് വിശ്വസിക്കുമെന്ന് ചെറുമുത്തച്ഛൻ കരുതി.”
“അതാണോ?”
“അതെ.”
ആദിത്യന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആത്മവിശ്വാസം തിരിച്ചുവന്നു.
“ഈ ഇല്ലത്തിൽ എത്തിയിട്ട് ഒരു ദിവസം പോലും ആയിട്ടില്ല. അച്ഛന്റെ മരണവും ചെറിയച്ഛന്റെ മരണവും കണ്ടു. പുതിയ ആളുകൾ. പുതിയ വീട്.
രഹസ്യവഴികൾ. പള്ളിമേടയിലെ ആ വിചിത്രമുറി. അവിടെ ബോധംകെട്ടുവീണു. ഇതൊക്കെ കാരണം എന്റെ മനസ്സ് ഇപ്പോൾ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാണെന്ന് ചെറുമുത്തച്ഛൻ കരുതിയിരിക്കണം.”
ഹരിഹരൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“അത് ഉപയോഗിച്ച് ഇങ്ങനെയൊരു കഥ പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ ഭയപ്പെടുമെന്നും വിശ്വസിക്കുമെന്നും വിചാരിച്ചു.”
“മറ്റെന്തെങ്കിലും?”
ആദിത്യന്റെ മുഖത്ത് നേരിയ പരിഹാസം തിരിച്ചുവന്നു.
“ഒരുപക്ഷേ മുത്തച്ഛൻ പഠിപ്പിച്ചതിനെക്കാൾ വലിയ രഹസ്യവിജ്ഞാനം
ഇവിടെ ഉണ്ടെന്ന് കാണിക്കാനാകാം. നീലകണ്ഠത്ത് മനയിലെ അറിവ് അപൂർണമാണെന്ന് തെളിയിക്കാൻ. അഥർവവിദ്യ ഭയന്ന് മാറ്റിവച്ചതുകൊണ്ട് മുത്തച്ഛന് ഈ കാര്യങ്ങളൊന്നും അറിയില്ലെന്ന് ഞാൻ കരുതാൻ.”
ഹരിഹരൻ കൈകൾ നെഞ്ചിനു മുന്നിൽ കെട്ടി.
“അപ്പോൾ നിന്റെ നിഗമനം?”
ആദിത്യൻ നേരെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“ചെറുമുത്തച്ഛൻ എന്നെ വിഡ്ഢിയാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്.”
“ശരിക്കും?”
“അതെ.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
ആദിത്യൻ ചുണ്ടുകൾ മുറുക്കി. തുടർന്ന് ഓരോ വാക്കും വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു:
“ഇത്രയും മണ്ടത്തരവും അസംബന്ധവുമായ ഒരു കഥ ഞാൻ വിശ്വസിക്കുമെന്ന് ചെറുമുത്തച്ഛൻ കരുതിയിരിക്കണം.”
ആ വാക്കുകൾ മുറിക്കുള്ളിൽ മുഴങ്ങിയശേഷം നിശ്ശബ്ദതയായി.
ഹരിഹരൻ അനങ്ങിയില്ല.
മുഖത്ത് ചിരിയില്ല. കോപവുമില്ല. നിരാശയുമില്ല.
പകരം അദ്ദേഹം വളരെ പതുക്കെ തലകുലുക്കി.
“നല്ലത്.”
ആ മറുപടി ആദിത്യൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതല്ല.
“എന്ത്?”
“നീ ഉടനെ വിശ്വസിച്ചില്ലല്ലോ. അത് നല്ലതാണ്.”
“അതായത് ഇതെല്ലാം കള്ളമാണെന്ന് സമ്മതിക്കുന്നുവോ?”
“ഇല്ല.”
“പിന്നെ?”
ഹരിഹരൻ മേശപ്പുറത്തെ തുണിപ്പൊതി എടുത്തു. വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ അതിന്റെ കെട്ടഴിച്ചു. ആദിത്യൻ നേരത്തേ കണ്ട ആയുധങ്ങൾ വീണ്ടും പുറത്തുവന്നു. മരക്കമ്പ്. ഇരുമ്പാണി. വെള്ളിക്കത്തി. ഉണങ്ങിയ ഔഷധസസ്യങ്ങൾ.
പക്ഷേ ഇത്തവണ അദ്ദേഹം പൊതിയുടെ അടിഭാഗത്തുണ്ടായിരുന്ന രഹസ്യമടക്ക് തുറന്നു.
അവിടെ മറ്റൊരു വസ്തു ഉണ്ടായിരുന്നു.
കറുത്ത തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ, ഒരു കൈപ്പത്തിയോളം വലിപ്പമുള്ള എന്തോ ഒന്ന്.
ഹരിഹരൻ തുണി പതുക്കെ മാറ്റി.
ആദിത്യന്റെ ചിരി ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് മാഞ്ഞു.
മേശപ്പുറത്ത് കിടന്നിരുന്നത് ഉണങ്ങിയ ഒരു മനുഷ്യവിരലായിരുന്നു.
എന്നാൽ അത് സാധാരണ മനുഷ്യവിരലല്ല.
അസാധാരണമായി നീളം. ചാരനിറമുള്ള ചർമ്മം. അറ്റത്ത് കറുത്ത, വളഞ്ഞ നഖം. മുറിച്ചുമാറ്റിയ ഭാഗം വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് ഉണങ്ങിയതുപോലെ കറുത്തിരിക്കുന്നു. വിരലിൽ പഴയൊരു വെള്ളിമോതിരവും
കുടുങ്ങിക്കിടന്നു.
“ഇത് എന്താണ്?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
അവന്റെ ശബ്ദത്തിലെ ആത്മവിശ്വാസം അല്പം കുറഞ്ഞിരുന്നു.
“നിനക്ക് എന്താണെന്ന് തോന്നുന്നു?”
“ഏതെങ്കിലും മൃഗത്തിന്റെ വിരൽ രൂപം മാറ്റിയതായിരിക്കാം.”
“ആകാം.”
“അല്ലെങ്കിൽ മെഴുകുകൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയത്.”
“അതും ആകാം.”
ഹരിഹരൻ അരയിൽനിന്ന് ചെറിയൊരു കത്തി എടുത്തു. ഉണങ്ങിയ വിരലിന്റെ അറ്റത്ത് വളരെ ചെറുതായി മുറിവുണ്ടാക്കി.
കറുത്ത ഒരു തുള്ളി പുറത്തുവന്നു.
വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള വിരലിൽനിന്ന് ദ്രാവകം പുറത്തുവന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ആദിത്യൻ അറിയാതെ മുന്നോട്ടാഞ്ഞു.