ശരീരത്തിൽ മുറിവില്ല. പക്ഷേ കണ്ണുകൾ പൂർണമായി വെളുത്തിരുന്നു.”
ആദിത്യൻ
ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു.
“കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിപ്പിച്ച വയോധികയായ സ്ത്രീ രണ്ടുദിവസത്തിനുശേഷം കാണാതായി. അവളുടെ വീട്ടിൽനിന്ന് രക്തം കണ്ടെത്തി. മൃതദേഹം ഇല്ല. യുവതിയുടെ കുടുംബം പെട്ടെന്ന് വീട് ഉപേക്ഷിച്ചു. അവർ എവിടേക്കുപോയി എന്നറിയില്ല.”
“കുഞ്ഞിന്റെ അച്ഛൻ?”
“ആരും കണ്ടിട്ടില്ല. കാട്ടിൽ താമസിക്കുന്ന ഉയരമുള്ള ഒരാളെ യുവതി രഹസ്യമായി കാണാറുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ചിലർ പറയുന്നു. മറ്റുചിലർ അവൻ സാധാരണ മനുഷ്യനാണെന്നും ഗ്രാമക്കാർ വെറും കഥകൾ ഉണ്ടാക്കുകയാണെന്നും പറഞ്ഞു.
പക്ഷേ പൂർണചന്ദ്രരാത്രികളിൽ യുവതി വീട്ടിൽനിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമാകാറുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് അയൽക്കാർ സാക്ഷ്യം പറഞ്ഞു.”
“അവൾക്ക് ലൂപിൻ രോഗം ബാധിച്ചിരിക്കാമല്ലോ?”
“അവളുടെ ശരീരത്തിൽ മാറ്റത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ ആരും കണ്ടിട്ടില്ല. വെള്ളി തൊട്ടപ്പോൾ പ്രതികരണമുണ്ടായില്ലെന്നും വിവരമുണ്ട്.”
“ആർ പരീക്ഷിച്ചു?”
“സുമലതയുടെ കുടുംബത്തിലെ വിവരശേഖരകൻ. ഒരു വെള്ളിനാണയം കൈമാറ്റത്തിനിടെ അവളുടെ കൈയിൽ തട്ടിച്ചു. പൊള്ളലോ വേദനയോ ഉണ്ടായില്ല.”
“കുഞ്ഞിൽ എന്തെങ്കിലും പ്രത്യേകത?”
“ജനിച്ച ഉടനെ കണ്ണുതുറന്നു. സാധാരണ നവജാതശിശുവിന്റെ കണ്ണുകളല്ലായിരുന്നു എന്ന് പ്രസവസഹായി പറഞ്ഞത്രേ. പ്രകാശത്തിൽ കൃഷ്ണമണി ചുരുങ്ങിയില്ല. ഇരുട്ടിൽ മഞ്ഞനിറത്തിൽ തിളങ്ങി.”
“ആ കഥ പറഞ്ഞ സ്ത്രീയല്ലേ പിന്നീട് കാണാതായത്?”
“അതെ.”
“മറ്റാരെങ്കിലും കുഞ്ഞിനെ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?”
“രണ്ടുപേർ. ഒരാൾ യുവതിയുടെ അമ്മ. അവളും കുടുംബത്തോടൊപ്പം അപ്രത്യക്ഷയായി. മറ്റൊരാൾ ഗ്രാമവൈദ്യൻ. പക്ഷേ ഞങ്ങളുടെ ആളുകൾ എത്തുന്നതിന് മുൻപ് അയാൾ മരിച്ചു.”
“എങ്ങനെ?”
“മൃഗാക്രമണം എന്നാണ് ഗ്രാമക്കാർ കരുതിയത്. പക്ഷേ ശരീരത്തിലെ മുറിവുകൾ സാധാരണ മൃഗത്തിന്റേതല്ല. മൂന്ന് ആഴത്തിലുള്ള മുറിവുകൾ നെഞ്ചിൽ. വാരിയെല്ലുകൾ പുറത്തേക്കാണ് പൊട്ടിയിരുന്നത്.”
“പുറത്തേക്കോ?”
“അതെ. എന്തോ നെഞ്ചിനകത്തുനിന്ന് പുറത്തുവന്നതുപോലെ.”
ആദിത്യന്റെ വയറ്റിൽ അസ്വസ്ഥത ഉയർന്നു.
“അച്ഛനും ചെറിയച്ഛനും അവിടെ പോയി.”
“മഹാദേവന് ആദ്യം പോകാൻ താൽപര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. വാർത്ത
അടിസ്ഥാനരഹിതമാണെന്ന് കരുതി. പക്ഷേ ഹരിദേവൻ അതിനെ ഗൗരവമായി എടുത്തു. മനുഷ്യനും ലൂപിനും തമ്മിൽ സന്തതി ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ രോഗം മാറിയിരിക്കുന്നു എന്നർത്ഥം. ഇതുവരെ നിലനിന്ന എല്ലാ നിയമങ്ങളും തെറ്റിയേക്കാം.”
“അതിനു കറുത്ത വളയുമായി എന്ത് ബന്ധം?”
“കുഞ്ഞിന്റെ മനസ്സിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാൻ. ലൂപിൻരോഗം ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് തിരിച്ചറിയാൻ. അമ്മയെ ചോദ്യംചെയ്യാൻ. കറുത്ത വളയുടെ ധാരകനായ മഹാദേവനാണ് അതിന് ഏറ്റവും അനുയോജ്യൻ.”
“അവർ ഒറ്റയ്ക്കാണോ പോയത്?”
“ഡ്രൈവർ ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ഗ്രാമത്തിന് പുറത്തുവച്ച് അവനെ കാത്തിരിക്കാനാക്കി. അകത്തേക്ക് മഹാദേവനും ഹരിദേവനും മാത്രം പോയി.”
“അവർ എന്തെങ്കിലും കണ്ടെത്തിയോ?”
“അതാണ് അറിയാത്തത്. അവസാനമായി ഹരിദേവൻ എനിക്ക് അയച്ച സന്ദേശത്തിൽ വീട്ടു ശൂന്യമാണെന്ന് പറഞ്ഞു. എന്നാൽ നിലത്ത് നഖപ്പാടുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. മനുഷ്യന്റേതല്ല. സാധാരണ ലൂപിന്റേതിനെക്കാൾ ചെറുതും.”
“കുഞ്ഞിന്റേതോ?”
“അങ്ങനെയായിരിക്കാം.”
“ശേഷം?”
“അർധരാത്രിക്കുശേഷം അവർ മടങ്ങി. പുലർച്ചെ അവരുടെ കാർ മലവഴിയുടെ താഴെ തകർന്നുകിടക്കുന്നതായി കണ്ടെത്തി.”
“ബ്രേക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടതാണോ?”
“ആദ്യപരിശോധനയിൽ അങ്ങനെ തോന്നി. എന്നാൽ ബ്രേക്കിന്റെ ലോഹക്കുഴലുകൾ മുറിച്ചിരുന്നില്ല. പുറത്തുനിന്ന് കേടാക്കിയതുമല്ല.”
“പിന്നെ?”
“കുഴൽ അകത്തുനിന്ന് പൊട്ടിയിരുന്നു. എന്തോ അതിനുള്ളിലൂടെ അതിശക്തമായി സമ്മർദം നൽകിയതുപോലെ.”
“അത് എങ്ങനെ സാധിക്കും?”
“അറിയില്ല.”
“അവർ അപകടത്തിൽ മരിച്ചില്ലേ?”
ഹരിഹരൻ ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“മഹാദേവന്റെ ശരീരത്തിലെ മുറിവുകൾ അപകടവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നു. പക്ഷേ കഴുത്തിൽ രണ്ടു അടയാളങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.”