“അപ്പോൾ എങ്ങനെയാണ് കൊല്ലുന്നത്?”
ഹരിഹരൻ നിലവിളക്കിന്റെ നാളത്തിലേക്ക് നോക്കി.
“തല കത്തിക്കണം.”
“തല മാത്രം?”
“രോഗത്തിന്റെ പ്രധാനകേന്ദ്രം തലച്ചോറിലാണ്. ശരീരം നിയന്ത്രിക്കുന്ന സ്പന്ദനം അവിടെനിന്നാണ്. തല പൂർണമായി അഗ്നിയിൽ നശിപ്പിച്ചാൽ ശരീരത്തിന്റെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ചലനം നിർത്തും.”
“ശരീരം കത്തിച്ചിട്ട് തല ബാക്കിയാക്കിയാൽ?”
“തല ജീവിക്കും.”
“വെറും തല?”
“അതെ. കടിക്കാനും സംസാരിക്കാനും കഴിയുന്ന തല. ശരീരമില്ലെങ്കിലും പതിറ്റാണ്ടുകളോളം നിലനിന്ന സംഭവങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.”
“അത് എങ്ങനെ ജീവിക്കും?”
“അതാണ് നേരത്തേ പറഞ്ഞത്. ‘ജീവിക്കുക’ എന്ന വാക്ക് ഇവയ്ക്ക് യോജിക്കുന്നില്ല. അവർ ജീവിക്കുന്നില്ല. അവസാനിക്കാതെ തുടരുന്നു.”
മുറിയിൽ കുറച്ചുനേരം ആരും സംസാരിച്ചില്ല.
പുറത്ത് ഒരു തൊഴിലാളിയുടെ വിളി കേട്ടു. ദൂരെയായി കാളവണ്ടിയുടെ മണി. എവിടെയോ കുട്ടികൾ ചിരിക്കുന്നു. പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ സാധാരണ ഉച്ചതിരിഞ്ഞ ജീവിതം.
എന്നാൽ ആ മുറിക്കുള്ളിൽ ഹരിഹരൻ വിവരിച്ച ലോകം അതിൽനിന്ന് പൂർണമായി വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.
രാത്രിയിൽ രക്തം തേടുന്ന യക്ഷികൾ.
പൂർണചന്ദ്രനിൽ രൂപം മാറുന്ന ലൂപിനുകൾ.
തല വെട്ടിയാലും മരിക്കാത്ത ലിച്ചുകൾ.
ആദിത്യൻ പെട്ടെന്ന് ചിരിച്ചു.
ഇത്തവണ അത് അടക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല.
ആദ്യം ഒരു ചെറുചിരി. പിന്നെ ശബ്ദത്തോടെ. കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ ഹരിഹരൻ ഒന്നും പറയാതെ അവനെ
നോക്കിയിരുന്നു.
“എന്താണ് തമാശ?” അദ്ദേഹം ഒടുവിൽ ചോദിച്ചു.
“എല്ലാം.”
“എല്ലാമോ?”
“അതെ.”
ആദിത്യൻ കസേരയിൽ പിന്നിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. ഇതുവരെ കഥയുടെ ഗൗരവം തന്നെ ബാധിച്ചതിലുള്ള ചെറിയ ലജ്ജയും അവന്റെ ചിരിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ചെറുമുത്തച്ഛൻ വളരെ നന്നായി കഥ പറയുന്നു. സമ്മതിക്കുന്നു. യക്ഷിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ മരം കുത്തണം. തലയുടെ പിന്നിൽ ആണി കയറ്റിയാൽ അനങ്ങില്ല. വെർവെയിൻ കൊടുത്താൽ മനുഷ്യനെപ്പോലെ ദുർബലയാകും. തീയിൽ കത്തിക്കണം. തല വെട്ടാം.”
അവൻ മേശപ്പുറത്തെ പൊതിയിലേക്ക് ചൂണ്ടി.
“പിന്നെ ചെന്നായമനുഷ്യർ. പൂർണചന്ദ്രൻ. വെള്ളി. വുൾഫ്സ്ബേൻ. സ്വന്തം പ്രതിബിംബം കണ്ടാൽ കല്ലുപോലെ നിൽക്കും. അതിനു ശേഷം തല വെട്ടാം.”
ഹരിഹരൻ നിശ്ശബ്ദനായി കേട്ടു.
“അവസാനം തല വെട്ടിയാലും മരിക്കാത്ത ശവങ്ങൾ. കൈ വെട്ടിയാൽ കൈ തനിയെ നടക്കും. തല വേറെ കിടന്ന് സംസാരിക്കും. കത്തിച്ചാൽ മാത്രം മരിക്കും.”
ആദിത്യൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലകുലുക്കി.
“ഞാൻ മൂന്ന് വേദങ്ങൾ പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്. ജ്യോതിഷവും വൈദ്യവും തന്ത്രവും പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്. കൂടാതെ ഉസ്കൂളിൽ ആംഗലേയവും കണക്കും ശാസ്ത്രവും പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്. ലോകത്തിലെ എല്ലാം അറിയാമെന്ന് ഞാൻ പറയുന്നില്ല.
പക്ഷേ ഇതൊക്കെ വിശ്വസിക്കാൻ ഞാൻ ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയല്ല.”
ഹരിഹരന്റെ മുഖത്ത് കോപം തെളിഞ്ഞില്ല.
“ഞാൻ നിന്നോട് വിശ്വസിക്കാൻ പറഞ്ഞോ?”
“ആദ്യമേ കഥയായി കേൾക്കാൻ പറഞ്ഞു. അതിന്റെ കാരണം ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായി. നേരെ സത്യമാണെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ എഴുന്നേറ്റുപോയേനേ.”
“ഒരുപക്ഷേ.”
“പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാകുന്നില്ല.”
“എന്ത്?”
ആദിത്യൻ തന്റെ ചിരി നിയന്ത്രിച്ചു. മുഖത്ത് വീണ്ടും ഗൗരവം കൊണ്ടുവന്നു.
“എന്തിനാണ് ചെറുമുത്തച്ഛൻ എന്നോട് ഇതെല്ലാം പറഞ്ഞത്?”
ഹരിഹരൻ അവനെ നോക്കി.
ആ നോട്ടം നീണ്ടുനിന്നു. ആദിത്യന് പരിചയമില്ലാത്ത
തരത്തിൽ ആഴമുള്ളത്. തന്റെ മുഖമല്ല, അതിനുള്ളിലെ ചിന്തകളാണ് അദ്ദേഹം വായിക്കുന്നതെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന നോട്ടം.
“നിനക്കുതന്നെ പറയാമല്ലോ,” ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞു. “എന്തിനായിരിക്കാം?”
ആദിത്യൻ കസേരയിൽ നിവർന്നിരുന്നു.
ഇത്രനേരം കഥയുടെ സ്വാധീനത്തിൽ മനസ്സിലേക്ക് കയറിയ അസ്വസ്ഥത പൂർണമായി തള്ളിമാറ്റാൻ അവൻ ശ്രമിച്ചു. യക്ഷികളും ചെന്നായമനുഷ്യരും ജീവച്ഛവങ്ങളും. എല്ലാം മനുഷ്യന്റെ ഭയത്തിൽനിന്ന് ജനിച്ച കഥകൾ മാത്രം.
വെളിച്ചമില്ലാത്ത രാത്രികളിൽ കേട്ട ശബ്ദങ്ങൾക്ക് നൽകിയ രൂപങ്ങൾ. കാട്ടുമൃഗങ്ങളുടെ ആക്രമണം. വിചിത്രരോഗങ്ങൾ. ചീഞ്ഞ മൃതദേഹങ്ങൾ. അവയിൽ നിന്നുണ്ടായ അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾ.